Todos os capítulos de เสน่ห์รักกับดักมาเฟีย (25+): Capítulo 231 - Capítulo 238

วินเทอร์กับวารินดาไม่ได้พูดอะไรกันต่อ แต่ร่างกายของพวกเขากลับดึงดูดเข้าหากัน มือใหญ่เคล้นคลึงร่างบอบบางของวารินดาอย่างไม่ออมแรง เพราะความคุกรุ่นที่มันแน่นอยู่ในอก และเขาก็ได้บอกไปแล้วว่าจะปล่อยเธอไป “อื้อ...” วารินดาหลุดเสียงครางออกมา เมื่อปลายนิ้วหนาเคลื่อนมาเขี่ยที่ยอดถันสีหวานของเธอ จนร่างกายสาวขนลุกซู่ และด้วยความที่ไม่ได้มีสัมพันธ์กันมาสักระยะ มันเลยไม่ยากที่ร่างกายของเธอจะตอบสนองต่อการกระตุ้นเพียงเล็กน้อยจากเขาเท่านั้น “อ๊ะ...ยะ...อย่า” เสียงสั่น ๆ เปล่งออกมา เมื่อเธอรับรู้ถึงความร้อนชื้นที่มาแตะที่ยอดถัน เขาใช้ปากอุ่น ๆ มาอมที่ความเต่งตึงเพราะถูกกระตุ้น จากนั้นก็ดูดดึงขึ้นลง จนร่างกายสาวขนลุกซู่ทันที “ไม่ได้เอากันมากี่วันแล้ววารินดา” เพราะมัวแต่โหมงานอย่างหนัก เขาเลยไม่ได้กลับมาหาวารินดา ทำให้เกิดความต้องการอย่างรุนแรง ถ้าไม่ติดว่าเมื่อคืนหญิงสาวหลับสนิท เขาคงจัดการหญิงสาวไปแล้ว “อย่ากัดแบบนั้น” ใบหน้าหวานแดงก่ำเมื่อเขาใช้ปากคม ๆ ขบเม้มยอดอกสีหวานของเธอ แล้วดูดคลึงราวกับเด็กน้อยที่ดื่มนมจากเต้า“ไม่เสียวเหรอ ของเธอแฉะห

“อ๊ะ...” ใบหน้าหวานแดงซ่าน ความเจ็บจุกมันแล่นไปทั่วร่าง เมื่อครู่เขาไม่ยอมปล่อยเวลาให้เธอได้เตรียมใจเลยแม้แต่น้อย เท่านั้นไม่พอเขายังทำการกระดกร่างกายของตัวเองขึ้นมาจนความแข็งร้อนมันเข้ามาอยู่ในร่างกายของเธอจนสุดลำ “อ๊า...ของเธอแน่นมากวารินดา” เสียงทุ้มครางกระหึ่มในลำคอ เมื่อความเป็นหญิงโอบรัดร่างกายของเขาแน่นมาก แน่นเสียจนเขาอยากจะบดอัดความแข็งแกร่งเข้าใส่ร่างกายของเธอเร็วและแรงมากที่สุด ร่างบอบบางสั่นคลอนไปตามแรงกระแทกเบื้องล่าง เธอเห็นร่างกายของตัวเองและวินเทอร์ผ่านกระจกบานใหญ่ ตอนนี้เธอเหมือนผู้หญิงร่านรักที่กำลังคร่อมอยู่เหนือร่างแกร่ง และไม่อยากจะเชื่อว่าจุดกึ่งกลางความเป็นหญิงกำลังกลืนกินบางอย่างที่มีขนาดใหญ่และยาวเข้าไปสุดลำขนาดนี้ พั่บ!! พั่บ!! พั่บ!! ร่างเล็กสั่นคลอนโยกขึ้นลงไปตามแรงกระหน่ำจากใต้ร่าง มือทั้งสองข้างของเธอจับที่เข่าใหญ่ของวินเทอร์เอาไว้เพราะกลัวร่างกายของเธอจะร่วงหล่นลงไป การกระทำที่ป่าเถื่อนและดุดันทำให้วารินดาครางกระเส่าไม่มีพัก ร่างกายของเธอมันร้อนผ่าวราวกับไฟมาสุม ก่อนที่เรี่ยวแรงทั้งห

ดวงตากลมโตมองปิ่นปักผมสีขาวด้วยความเจ็บปวด เธอเก็บรักษามันไว้อย่างดี และใช้มันแค่ไม่กี่ครั้งเท่านั้น มันเป็นทั้งของประดับและอาวุธชั้นดีที่สามารถปลิดชีพของคนให้ตายในคราเดียว “ถ้าย้อนเวลากลับไปได้ วารินก็ยังอยากให้เรื่องราวทุกอย่างกลับมาเป็นเหมือนเดิม วารินไม่อยากให้มันเป็นแบบนี้เลย” ความรู้สึกที่เธอมีให้เขามาตลอดหลายปี มันยังเหมือนเดิม แม้เขาจะทำร้ายเธอมากแค่ไหน แต่ถ้าเทียบกับความดีที่ผ่านมาของเขา เธอไม่เคยลืมเลยสักครั้งเดียว “พี่วิน...” วารินดาหลับไปด้วยความอ่อนเพลีย และเธอพยายามที่จะลืมเรื่องราวทุกอย่างที่เกิดขึ้น เพราะอย่างน้อยมันจะได้ช่วยลดทอนความเจ็บในหัวใจของเธอลงไปบ้าง ทางด้านของวินเทอร์ที่กลับมาโหมงานอย่างหนัก หลังจากที่เขาปล่อยวารินดาให้กลับบ้านของเธอไป และเขาไม่กลัวด้วยว่าหญิงสาวจะเอาข้อมูลการประมูลวันนั้นไปบอกใคร ในเมื่อเขาไม่ได้ทำอะไรผิด ทุกอย่างที่เกิดขึ้น เขาไม่เคยบังคับหรือขู่เข็ญใครเลยสักคนเดียว “ทำแต่งาน ไม่ออกไปเปิดหูเปิดตาบ้างล่ะพี่วิน...” “ยุ่งไม่เข้าเรื่องนะมึง!” “แล้วเป

“สรุปเธอจะเลือกมันใช่ไหมวาริน” วินเทอร์ถามเสียงเข้ม ก่อนที่เขาจะจ้องมองใบหน้าหวานของวารินดาอย่างเอาเรื่อง จนเธอตัวสั่นไปหมดกับการกระทำของชายหนุ่มแบบนี้ “แล้วฉันต้องเลือกคนอย่างคุณอย่างนั้นเหรอ คนที่ทำร้ายฉันมาตลอดแบบคุณ ฉันอยู่ด้วยก็มีแต่ความทรมาน” หญิงสาวบอกด้วยเสียงที่เย็นชากลับคืน ตอนนี้เธอจะเดินหน้าและไม่หันหลังกลับหาเขาอีกแล้ว “งั้นเธอจำเอาไว้ ถ้าเธอเลือกมัน ก็อย่าซมซานกลับมาหาฉันอีก” “ค่ะ” วารินดาเดินผ่านหน้าของวินเทอร์ไปด้วยหัวใจที่ปวดร้าว เธอไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตัวเองต้องทำยังไงต่อจากนี้ อีกไม่นานเธอจะสามารถลาออกจากงานได้แล้ว หลังจากนั้นเธอก็จะไปอยู่ในที่ไกลแสนไกล เพื่อหลีกหนีความเจ็บปวดเหล่านี้ตลอดไป วารินดาเดินกลับมาที่โต๊ะด้วยสีหน้าที่ไม่สู้ดีนัก จนเรวัชมองหน้าคนตัวเล็กตรงหน้าอย่างเป็นห่วง จากนั้นเขาก็เอื้อมมือไปอังหน้าผากของหญิงสาว จนเธอผงะออกอย่างตกใจ “อุ๊ย...ทำอะไรคะพี่เรย์” “พี่เห็นหน้าวารินซีด ๆ เหมือนไม่สบายเลยครับ พี่เลยอยากจะรู้ว่าวารินตัวร้อนไหม” เรวัชบอกด้วยเสียงสุภาพ จากนั้นเขาก็ส่งรอ