All Chapters of เสน่ห์รักกับดักมาเฟีย (25+): Chapter 251 - Chapter 260

บทที่ 24ไม่มีอะไรเหมือนเดิมอีกแล้ว ติ๊ด!! เสียงเครื่องช่วยหายใจทำงานพร้อมกับทีมแพทย์ที่เข้ามาผ่าตัด โดยเคสนี้อาจารย์หมออยู่เวรพอดี เลยรับหน้าที่รักษาวารินดาด้วยตัวเอง เวลาผ่านไปอย่างเชื่องช้า วินเทอร์เดินไปเดินมาหน้าห้องฉุกเฉิน ภาพเลือดที่ไหลออกมาของวารินดามันยังอยู่ในหัวของวินเทอร์ไม่จางหาย “พี่วิน...” ไคเลอร์เดินเข้ามาตบที่ไหล่กว้างของวินเทอร์อย่างเป็นกำลังใจ สภาพของชายหนุ่มตอนนี้มันแย่มาก จนทุกคนไม่มีใครกล้าพูดอะไรออกมา และอาการของวารินดาก็ค่อนข้างหนัก “พี่ผิดเอง ถ้าเมื่อหัวค่ำพี่เชื่อเธอสักนิด พี่ไม่คิดด้วยซ้ำว่าเรื่องทุกอย่างมันจะเป็นแบบนี้ พี่ไม่คิดว่าวารินจะทำเพื่อพี่มากขนาดนี้” เรื่องที่เกิดขึ้นทั้งหมดวารินดาสามารถปล่อยผ่านไปได้ เธอไม่จำเป็นต้องช่วยเขาก็ได้ แต่เธอเลือกที่จะทำ ทั้ง ๆ ที่ผ่านมาเขาทำเลวกับเธอสารพัด ขณะที่ชายหนุ่มกำลังคร่ำครวญเสียใจ ร่างท้วมของวิรุฬพ่อของวารินดาที่เพิ่งไปทำแผลเสร็จก็เดินมาที่ห้องฉุกเฉินเพื่อมาฟังอาการของลูกสาว ทุกคนต่างรอฟังข่าวของวารินดาว่าจะเป็นอย่างไร จวบจนกระท

“พี่วิน...นี่พี่ร้องไห้เหรอ” วาวามองพี่ชายที่กำลังนั่งเหม่อลอยและมีน้ำตาไหลซึมออกมา “พี่ไม่ได้เป็นอะไร” วินเทอร์ปาดน้ำตาข้างแก้มของเขาออกแล้วทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น “บางครั้งเราก็อ่อนแอบ้างก็ได้นะพี่ วารู้นะว่าพี่กำลังเสียใจเรื่องวาริน ไม่ต้องทำตัวเข้มแข็งตลอดก็ได้นะ” วาวายกมือขึ้นจับไหล่หนาของวินเทอร์ ด้วยความที่ชายหนุ่มมีภาระมากมายทำให้พี่ชายคนนี้มักไม่เคยแสดงความอ่อนแอออกมาให้ใครเห็น “วา...” “พี่ร้องไห้ ไม่มีใครบอกว่าพี่อ่อนแอหรอก คนเราทุกคนเจ็บปวดเป็นนะพี่ ใครบ้างที่ไม่เคยผ่านช่วงเวลาที่เจ็บปวด” เธอมองหน้าพี่ชายที่ตอนนี้กำลังปล่อยน้ำตาออกมา “พี่ผิดเอง...พี่ผิดตั้งแต่เมื่อสองปีก่อน ทั้ง ๆ ที่วารินจะอธิบายเรื่องทุกอย่าง แต่พี่กลับต่อว่าทำร้ายจิตใจของเธอสารพัด ทำไมพี่ถึงทำร้ายผู้หญิงตัวเล็ก ๆ คนนั้นได้ลงคอ” เมื่อย้อนกลับไปนึกถึงเรื่องราวทุกอย่าง เขารู้สึกว่าตัวเองเลวเหลือเกิน เลวเกินกว่าที่วารินดาจะยอมให้อภัย ในขณะที่เขาเลวแสนเลว แต่เธอกลับทำทุกอย่างเพื่อเขา เพื่อปกป้องเขา จนไม่รู้ว่าชาตินี้เขาจะสามารถตอบแทนควา

“ลูกเป็นยังไงบ้างครับไอ” “ไม่ค่อยดีเลยค่ะพี่วิค ไอสงสารลูก วินไม่เคยเป็นแบบนี้มาก่อนเลย” วิคเตอร์ดึงร่างเล็กของไอลดาเข้ามาสวมกอด ไม่มีพ่อแม่คนไหนที่อยากเห็นลูกเจ็บ และพวกเขาเองก็ไม่อยากให้วินเทอร์ต้องเจ็บปวดอะไร แต่เพราะการกระทำที่สร้างขึ้นเองเราก็ต้องยอมรับและชดใช้ความผิดเอง “ผมเชื่อว่าวินเทอร์จะแก้ไขทุกอย่างได้ ลูกชายของเราเข้มแข็งนะไอ วินไม่มีทางยอมแพ้อะไรง่าย ๆ หรอก” วิคเตอร์บอกภรรยาคู่ชีวิตของเขา “ไอก็หวังให้เป็นอย่างนั้นค่ะ” สายลมที่พัดเข้ามาปะทะใบหน้าหวานของวารินดา มันทำให้เธอลืมความเครียดลงไปชั่วขณะ ตอนนี้เป็นเวลาเกือบหนึ่งเดือนแล้วที่เธอใช้ชีวิตท่ามกลางความมืดมิด พ่อพาเธอมาเช่าบ้านอยู่แถวจันทบุรี โดยที่บ้านหลังนี้ติดชายหาด ทุกเย็นเธอจะมานั่งรับลมตรงนี้ แม้อยากจะมองความสวยงามของทะเลมากแค่ไหน แต่เธอกลับทำไม่ได้ คงทำได้เพียงฟังเสียงลมและคลื่นที่กระทบฝั่งเท่านั้น “วารินลูก...นั่งตรงนี้ก่อนนะ เดี๋ยวพ่อไปทำอาหารให้ก่อน” วิรุฬรับหน้าที่ดูแลลูกสาวอย่างเต็มที่เพราะไม่อยากให้วารินดารู้สึกแย่ที่ตัวเองต้องกลายเป็นคนตาบอดแบบนี้

“คุณมาทางไหนกลับไปทางนั้นเลยนะ ไม่ต้องมายุ่งวุ่นวายอะไรกับฉันอีก เราสองคนไม่ได้เกี่ยวข้องอะไรกันอีกแล้ว” แม้จะมองไม่เห็นว่าเขายืนตรงไหน แต่เธอก็รับรู้ว่าเขาอยู่ใกล้เธอมาก แม้อยากจะถอยห่าง แต่เพราะสภาพร่างกายที่ไม่เอื้ออำนวย เธอเลยต้องอยู่ตรงนี้เผชิญหน้ากับเขาเพล้ง!!มือน้อย ๆ ของวารินคว้าแก้วที่อยู่ใกล้มือเขวี้ยงออกไปอย่างไม่รู้ทิศทาง ซึ่งวินเทอร์ไม่ได้หลบแต่อย่างใด จนทำให้แก้วน้ำมันกระแทกที่หัวคิ้วของเขาจนเลือดไหลออกมา“วาริน...”“ออกไป!!” คนตัวเล็กเอ่ยปากไล่ชายร่างใหญ่ออกไปจากที่นี่“วาริน...ทำไมถึงไม่บอกพี่...ว่า...”“เห็นแบบนี้สาแก่ใจคุณหรือยัง...ที่ผ่านมาฉันต้องอดทน ฉันต้องอยู่อย่างเจ็บปวดเพราะความแค้นของคุณ ตอนนี้คุณคงมีความสุขมากสินะที่ฉันมองไม่เห็น”“พี่ขอโทษ” หัวใจของวินเทอร์สั่นไหวอย่างรุนแรงเมื่อวารินดาระบายความเจ็บปวดของเธอออกมา“เก็บคำขอโทษของคุณกลับไปซะ มันไม่มีประโยชน์ ฉันไม่ต้องการอะไรจากคุณอีกแล้ว ตั้งแต่วันที่คุณไล่ฉันวันนั้น มันทำให้ฉันรู้แล้ว ว่าชีวิตของฉันมันไม่ได้มีความหมายอะไรกับคุณเลย” น้ำตาของวารินดาไหลอาบแก้มทั้งสองข้าง มันจะมีอะไรเจ็บไปกว่าการที่โดนคนที่เรา

“วาริน...” “คะ...” ใบหน้าหวานที่กำลังก้มมองถ้วยไอศกรีมเงยหน้าขึ้นมามองวินเทอร์ที่เรียกชื่อของเธอ “เป็นแฟนกับพี่ได้ไหมคะ” คำพูดของวินเทอร์ทำให้ใบหน้าหวานของวารินดาแดงซ่านด้วยความเขินอาย เพราะใครจะคิดว่าผู้ชายที่หล่อรวยอย่างเขาจะมาสนใจเด็กกะโปโลแบบเธอ “คะ” “วันนี้พี่ไม่ได้เตรียมอะไรมาให้ เอาดอกทิวลิปไปก่อนได้ไหม เป็นแฟนกันนะคะ” “พี่วินขอบคบวารินเหรอคะ” “ค่ะ...ให้เกียรติเป็นแฟนกับพี่ได้ไหม พี่ชอบวารินมากอย่างที่ไม่เคยชอบใคร” “ค่ะ” “เมื่อก่อนเคยมีคนให้ดอกทิวลิปกับฉันแบบนี้เลยค่ะ ตอนนั้นฉันมีความสุขมาก มากอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน เขาเป็นผู้ชายที่เพอร์เฟกทุกอย่างเลย จนตอนแรกฉันคิดว่าจะแค่ขอคบฉันเล่น ๆ”ขณะที่วารินดาเล่าเรื่องราวในอดีต วินเทอร์ก็นั่งมองใบหน้าหวานทั้งน้ำตา เธอดูมีความสุขมากเวลาเล่าเรื่องในอดีต มันทำให้วินเทอร์รู้สึกผิดเหลือเกินที่ทำลายความฝันทุกอย่างของเธอจนเรื่องราวทุกอย่างเป็นแบบนี้ “คุณรักเขาไหม...” “ฉันรักเขาอย่างที่ไม่เคยรักใครมาก่อน ตอนนั้นเขาดีกับฉันม