All Chapters of Day or Night รักนี้ต้องเลือก: Chapter 41 - Chapter 50

“มีอะไร” ไนท์ถามคนที่มากดกริ่งห้องเรียกในช่วงค่ำของวันก่อนกวาดตามองคนตรงหน้าที่มีสภาพไม่ต่างกับเมื่อตอนเช้าเท่าไหร่ กางเกงวอมเสื้อยืดผมเผ้าชี้โด่ชี้เด่คนละทิศทางละทาง“ขอเข้าไปหน่อย” เดย์บอกขณะแทรกตัวเข้ามา ทำให้ไนท์ต้องเบี่ยงตัวหลบทางให้แทบไม่ทัน“….” มึงไม่ต้องขอไหมถ้าจะเดินแทรกเข้ามาแบบนี้!ไนท์โคลงศีรษะยืนเท้าเอวมองพี่ชายตัวดีที่นอนแผ่หลาบนโซฟาตัวยาวแทนที่เขา“เฮ้อ!”“เป็นอะไร” เสียงถอนหายใจนับครั้งไม่ถ้วนทำให้ไนท์ต้องเอ่ยปากถามเดย์ที่นอนหลับตานิ่งเอาแขนก่ายหน้าผาก ท่าทีทุกข์ใจ“เป็นอะไรล่ะ?”“กูถาม ไม่ใช่ให้มึงถามกลับ” กวนตีน! เดี๋ยวแม่งก็ไล่กลับห้องเลย“…กูเลิกกับไอแล้ว” เดย์เงียบไปชั่วอึดใจก่อนจะพูดขึ้นมาด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา“อืม ไอบอกแล้ว”“อ่อ ลืมไปว่าเมื่อเช้าเขาอยู่กับมึง”“มึงโกรธอะไรกูรึเปล่า” ไนท์ถามเพราะน้ำเสียงเดย์ฟังดูกระแทกกระทั้นกระแนะกระแหนแปลกๆ“แล้วกูจะโกรธมึงเรื่องอะไรล่ะ” เดย์ลืมตาขึ้นสบตาไนท์ที่นั่งอยู่ปลายเท้าใจหนึ่งก็อยากได้ยินจากปากไนท์ชัดๆ อยากรู้ว่าจริงๆ แล้วไนท์คิดยังไงกับไอญดากันแน่ ทว่าอีกใจหนึ่งก็กลัว กลัวเป็นคำตอบที่ไม่อยากได้ยิน จึงรีบตัดบทเปลี่ยนเ

วันต่อมา….ไอญดาไปกินข้าวดูหนังกับไนท์ตามที่สัญญา ตลอดเวลาที่ใช้เวลาด้วยกันที่ห้าง เห็นชัดว่าไอญดาไม่สดใส หน้าหมองเศร้า เพราะเขารู้ว่าเธอจะเศร้าแบบนี้ไง เขาถึงได้ชวนเธอวันนี้ ได้ออกไปทำกิจกรรมข้างนอกก็ดีกว่านั่งเศร้าคนเดียวที่ห้อง “มีอะไรก็โทรหาพี่ได้เสมอ อย่าลบคอนแทกต์กันเข้าใจไหม” ไนท์บอกหลังจากเลี้ยวรถเข้ามาจอดหน้าคอนโดของคนตัวเล็ก“ค่ะ พี่ไนท์ก็เหมือนกันนะคะ ถ้ามีอะไรให้ช่วยก็บอกไอได้” เธออยากตอบแทน อยากเป็นฝ่ายช่วยเหลือบ้าง“ครับ” “พร้อมให้ไอเลี้ยงข้าวอีกมื้อเมื่อไหร่บอกได้เลยนะคะ” ไม่อยากรู้สึกติดค้าง ทว่าอีกฝ่ายกลับไม่คิดเหมือนกัน“พี่ไม่รีบ ขอติดไว้ก่อน”“โอเคค่ะ งั้นไอไปแล้วนะคะ” ในเมื่อไนท์ตอบมาแบบนี้เธอก็ไม่มีทางเลือกอื่น “ครับ”ไนท์ขับรถออกจากคอนโดไอญดามุ่งสู่ถนนเส้นหลักอีกครั้ง และจุดหมายปลายทางคือคอนโดของเรนจิ และใช้เวลาไม่นานไนท์ก็พาตัวเองมาถึงห้องเพื่อนรัก“เดย์อยู่กับชินใช่ไหม?” “อืม ที่EDM”ไนท์ผ่อลมหายใจเมื่อรู้ว่าเดย์อยู่กับชิน วันนี้ทั้งวันเขาติดต่อเดย์ไม่ได้เลย เดย์ไม่ยอมรับโทรศัพท์เขา ใช้คีย์การ์ดสำรองไปเปิดที่ห้องก็ไม่เจอ โทรไปหาที่บ้านทางบ้านก็บอกว่าเดย์ไม

‘ความจริงคือไอกำลังจะเอาแฝดน้องต่อหลังจากได้แฝดพี่แล้ว!’คบหากันมาตั้งหลายเดือน เขาไม่รู้จริงๆ เหรอว่าเธอเป็นคนยังไง คิดได้ไงว่าเธอจะไปคบกับไหนหลังจากเลิกกับเขาที่เป็นพี่ชาย เป็นฝาแฝดกับไนท์ ไอญดานั่งกอดเข่าก้มหน้าร้องไห้อยู่ข้างตึกโดยไม่กลัวว่าใครจะมาเห็นเพราะช่วงนี้ถึงเวลาเข้าเรียนแล้ว อีกอย่างแถวนี้คนก็ไม่ค่อยเพ่นพ่านไอญดาร้องไห้ตัวโยน ทว่าก็ยังพยายามเม้มปากเก็บเสียงสะอื้นถึงไม่ค่อยมีใครเดินผ่านมาแถวนี้มาก ถ้าเธอร้องเสียงดังก็ไม่แน่ แต่หารู้ไหมว่ามันไม่ทันแล้วเพราะใครบางคนที่ยืนสูบบุหรี่อยู่ไม่ไกลได้ยินเข้าเสียแล้วหลังจากวนรถมาจอดที่ตึกมนุษยศาสตร์เพราะที่จอดรถที่ตึกคณะเขาเต็ม ไนท์ก็ได้แวะสูบบุหรี่เมื่อเห็นว่ายังพอมีเวลาสูบสักมวนก่อนเข้าเรียน คนแต่ไม่คิดว่าจะมาเจอคนนั่งร้องไห้เป็นวักเป็นเวนอยู่ ตอนแรกที่ได้ยินก็แอบหลอนนิดหน่อยแต่ด้วยความที่ไม่มีความเชื่อเรื่องสิ่งที่มองไม่เห็นเท่าไหร่เลยเดินเข้ามาดูเผื่อต้องการความช่วยเหลือ ทว่าเจ้าของเสียงร้องสะอึกสะอื้นนั้นเป็นเธอคนที่เขาเพียรคิดถึงหา พอเห็นเป็นไอญดาเขาก็รีบดับบุหรี่แล้วเดินเข้าไปหาทั้งที่คนตัวเล็กไม่รู้ตัวเพราะมัวแต่ก้มหน้าร้อ

“แต่มันก็ดูไม่ถูกไม่ควรค่ะ พี่ไนท์เองก็จะดูไม่ดีไปด้วย”“พี่ไม่สนหรอกนะว่าคนอื่นจะคิดยังไง จะมองยังไง พี่ไม่ได้แย่งผู้หญิงของใคร”“ทำไมดื้อจังคะ ทำไมถึงอยากมาเสียเวลากับผู้หญิงที่ยังลืมแฟนเก่าไม่ได้อย่างไอด้วย ทั้งที่มีผู้หญิงอีกตั้งมากมายให้พี่ไนท์เลือก ผู้หญิงที่ดีกว่าไอและพร้อมรักพี่ไนท์”“แต่พี่ชอบไอ แค่ไอ พี่ชอบไอก่อนเดย์ด้วยซ้ำ ชอบตั้งแต่ครั้งแรกที่เจอ” ไนท์สวนกลับทันควันเมื่อได้ยินไอญดาบอกแบบนั้น เขาไม่ได้ต้องการผู้หญิงคนอื่น ไม่เคยชอบใคร ไม่เคยรู้สึกกับใครเหมือนกับเธอ และมันไม่ใช่เรื่องง่ายที่ชอบใครสักคน“เมื่อกี้พี่ไนท์บอกว่าครั้งแรกที่เจอเหรอ?” ไอญดาถามกลับด้วยสีหน้าครุ่นคิด ไม่แน่ใจว่าเธอฟังผิดรึเปล่า“อืม วันที่เราเอานมชมพูหกใส่พี่ไง” ไนท์ตอบพร้อมเผยรอยยิ้มขำเล็กน้อยที่มุมปาก“พูดเป็นเล่นค่ะ วันนั้นหน้าพี่ไนท์เหมือนอยากจะหักคอไอเป็นท่อนๆ มากกว่า” ไม่มีทาง เธอยังจำสีหน้าเขาได้อยู่เลย“ไม่ขนาดนั้นมั้ง พี่แค่ตกใจ” ไนท์บอกไม่เต็มเสียงนัก“ขนาดนั้นเลยค่ะ ไหนจะหลังจากนั้นอีก พี่ไนท์จ้องไอเหมือนโกรธกันมาสิบชาติ ไอกลัวสายตาดุๆ คู่นี้จนต้องเปลี่ยนมานั่งหันหลังให้กับตึกวิศวะเลย ร้าน

หลังเลิกเรียนไอญดาขอให้นานิขับรถพาเธอกับไนท์ไปเอารถที่บ้านเพื่อเอามาฝึกขับ ซึ่งไม่รู้ว่ามันยังใช้การอยู่ได้รึเปล่า เธอไม่ได้แตะมันเลยตั้งแต่ได้มา มันเป็นของขวัญชิ้นใหญ่ที่พ่อแม่ซื้อให้หลังจากเรียนจบมัธยม “พี่ไนท์ไม่เห็นต้องทำตามที่รับปากกับแม่ไอไว้เลย เดี๋ยวไอคุยกับแม่ให้ก็ได้นะคะ บอกว่าพี่ไม่ว่างติดทำรายงานอะไรก็ได้ แม่ไม่ว่าหรอก” ไอหันไปบอกคนตัวโตที่นั่งเงียบอยู่เบาะหลังจริงๆ ก่อนที่จะออกมาไนท์ได้อาสาเป็นขับรถให้ ทว่านานิปฏิเสธและให้เหตุผลว่าตัวเองเคยชินกับเส้นทางที่จะไปอยู่แล้วเพราะมันเป็นทางไปบ้านเธอเหมือนกันเลยขอขับเองเพื่อที่จะได้ไม่ลำบากบอกทางกัน“เป็นเด็กเลี้ยงแกะเหรอ?” สองสาวหน้าม่ายเมื่อได้ยินแบบนั้นไอญดายู่ปากนิดหน่อยใส่คนหน้าดุที่หาว่าเธอเป็นเด็กเลี้ยงแกะ ด้านนานิตั้งหน้าตั้งตาขับรถต่ออย่างเงียบๆ เพราะเธอไม่ได้มักคุ้นกับไนท์ และโดยพื้นฐานไนท์ดูเป็นคนเข้าหายากอยู่แล้ว เธอเลยไม่รู้จะพูดอะไรกับชายหนุ่ม“ด่าว่าไอเป็นเด็กขี้โกหกเหรอ” ปากร้าย!“แล้วใครกันล่ะที่จะไปโกหกแม่ตัวเอง”“ก็ทำเพื่อใครล่ะ?” เธอถามกลับอย่างไม่ยอมแพ้“จะบอกว่าทำเพื่อพี่?”“ก็ใช่สิคะ สอนขับรถมันไม่ได้ง่า