“หอบหน้าเซ็งมาอีกละ” ชินบ่นกับเรนจิเมื่อมาถึงห้องเรียนแล้วเห็นเดย์นั่งซึมรออยู่ก่อนแล้ว“อืม วันนี้แย่กว่าคืนนั้นนะ” แย่ลงทุกวัน“สภาพ! ไม่ตายก็ใกล้ตาย” ตรอมใจตาย“แล้วมันไม่ปรึกษามึงอ่ะ”“เหอะ ถามเหี้ยอะไรก็ไม่ตอบ” อยู่ๆ เดย์ก็กลายเป็นคนพูดน้อยเหมือนไนท์ ถามอะไรก็ไม่ค่อยจะตอบ เริ่มเก็บตัว ไม่รู้เลยว่าเพื่อนเป็นห่วง ถึงจะแอบบ่นแอบด่า แต่จริงๆ แล้วเป็นห่วง คอยสังเกตอาการเพื่อนตลอด “ไม่รู้วันเสาร์-อาทิตย์ที่ผ่านมามันไปทำอะไร ทำไมมันดูซึมยิ่งกว่าเดิมอีกวะ”“....” เรนจิส่ายหัวตอบเพราะเขาเสาร์-อาทิตย์ที่ผ่านมาเขายุ่งๆ กับที่บ้าน“พวกมึงมาซุบซิบอะไรกันตรงนี้ มาถึงแล้วเข้าห้องอ่ะ” สองคนที่กำลังสุมหัวกันอยู่ผละออกจากกันเมื่อได้ยินเสียงผู้มาใหม่ทักใกล้ๆ“ไอสัดมาเงียบๆ กูตกใจหมด” ชินลูบที่หน้าอกตัวเองอย่างคนขวัญอ่อน“แล้วกูต้องแหกปากมารึไง”“ทำไมพึ่งมา” เรนจิขัดขึ้นมาเพื่อห้ามศึกน้ำลาย และก็แปลกใจที่ไนท์มาทีหลังพวกเขาตั้งนานเพราะปกติไนท์จะมาก่อนเสมอ“ก็แวะซื้อกาแฟให้พวก มึง มึง มึง แดกไงครับ”“ใจดีแปลกๆ” ชินรับแก้วกาแฟเย็นไปถือหรี่ตาลงต่ำอย่างจับผิดไนท์ วันนี้พวกเขาไม่ได้ขอนะ แต่เพื่อนซื้อมาให้
Last Updated : 2025-12-17 Read more