All Chapters of Day or Night รักนี้ต้องเลือก: Chapter 51 - Chapter 60

@EDM PUBแม้ตอนกลางวันจะมีเรื่องกันทะเลาะเบาะแว้งสถานการณ์ตึงเครียดแค่ไหน แต่สองหนุ่มผู้รักการท่องราตรีอย่างเดย์กับชินก็ยังออกล่าเหยื่อตามปกติ“น้องอะไรนะที่มึงนัดไว้วันนี้” ชินหันมาถามเดย์ที่นั่งดื่มอยู่ข้างๆ“น้ำหวาน”“น้ำหวาน…..ชื่อคุ้นๆ ว่ะ เด็กเก่ามึงเหรอ” “เออ คนที่เอาพร้อมกับไอ้ไนท์” “อ่า คนนั้น โคตรสวยว่ะ”“อยากออกงานคู่กับกูป่ะ? น้องเขาไม่ติด” เดย์ถามชินด้วยสีหน้าตื่นเต้น ทว่าชินกลับทำหน้าเจื่อนๆ แล้วส่ายหัวพัลวัน“หึ กูไม่มีรสนิยมทางนี้”“เคยลอง?”“ไม่คิดจะลอง แค่คิดยังเขินเลยไอ้สัด!” แบ่งกันหัวท้ายงี้? ขนลุก ยังไงก็ไม่ใช่ทางเขา เขาสะดวกกินแบบส่วนตัว กินหัวกินหาง กินเองทั้งตัว กินจุกๆ ฟินกว่าเยอะ“งั้นแยกย้าย” เดย์กระดกดื่มเหล้าจนหมดแก้วแล้วทำท่าจะลุกขึ้น ทว่าชินก็รีบคว้ามือเพื่อนไว้ก่อน“รีบอะไรขนาดนั้น ดื่มยังไม่ทันหายคอแห้งเลย”“เดี๋ยวก็แดกเพลินจนเมาแอ๋แล้วไม่ได้แดกหญิงเหมือนเมื่อวานอีก”“แดกก่อน ถึงครึ่งขวดแล้วค่อยแยกย้าย”“สวยมากคนนี้? มึงถึงต้องแดกให้หายเขินก่อนแล้วค่อยพุ่งชน” เดย์รู้จักชินดี ถ้าเพื่อนเจอผู้หญิงที่สวยจัด ลุคมั่นๆ ชินจะติดเขิน ความใจกล้

“ไอ”“ขา” ไอญดาตอบเสียงยานคางและเบาหวิว“เมามากไหม” มีเพียงเสียงอือออาจากลำคอเล็ก ไนท์จึงถามซ้ำอีกครั้ง “รู้ไหมว่าเรากำลังทำอะไรกันอยู่”“....”ไนท์ปล่อยลมหายใจเฮือกใหญ่ ก่อนกัดฟันผละออกจากลำคอระหง เขาไม่ได้อยากหยุดทุกอย่างไว้แค่นี้เลย แต่เมื่อตอนนี้ไอญดามีสติสัมปัชชัญญะไม่ครบถ้วน และเขาก็รักเธอมากเกินกว่าที่จะฉวยโอกาส เลยเลือกหยุดทุกอย่างไว้แค่นี้อีกอย่างไนท์กลัวว่าถ้าคืนนี้เขาเลือกเดินต่อไป แล้วเราจบด้วยการมีความสัมพันธ์ลึกซึ้งกัน โดยที่เธอตื่นมาแล้วจำอะไรไม่ได้ หรืออาจจะไม่ได้เห็นด้วยกับการตัดสินใจของตัวเองในตอนเมา และเขาอาาจจะกลายเป็นคนฉวยโอกาส ความสัมพันธ์ที่มันกำลังไปได้ดีตอนนี้อาจจะจบลงเลยก็ได้ถ้าความสัมพันธ์ลึกซึ้งจะเกิดขึ้นระหว่างเขาและเธอก็ขอให้มันเกิดขึ้นในตอนที่เราเต็มใจและผ่านการตัดสินใจในตอนที่สติครบถ้วน“เราเมา พี่พาเราไปนอนดีกว่านะ”“พี่ไนท์... เรื่องเมื่อกี้ รัง….”“พี่ไม่ได้รังเกียจเรา” เขารู้ว่าเธอกำลังจะพูดอะไรซึ่งเขาไม่มีความคิดนั้นอยู่ในหัวแม้แต่นิด เขาไม่คิดรังเกียจแม้แต่นิดที่เธอเคยผ่านมือชายอื่นมาก่อน “ที่พี่หยุด เพราะไอเมา พี่ไม่อยากเป็นคนฉวยโอกาส อยากให้มั

หลังเลิกเรียนไอญดาก็มารอไนท์ที่ลานจอดรถเหมือนทุกวันทว่าวันนี้ไนท์ไม่ได้เดินมาคนเดียว แต่มีร่างสูงใหญ่ของเดย์ก้าวตามหลังมาติดๆ เนื่องจากวันนี้ลานจอดที่ตึกวิศวกรรมเต็มเขาเลยต้องเอารถมาจอดไว้ที่นี่ และที่เดินมากับไนท์เพราะสองคนได้กลับมาคุยกันมากขึ้นแต่ก็ยังไม่เหมือนปกติเต็มร้อย มันก็ยังมีอึมครึมบ้างหลังจากวันที่ทั้งสองทะเลาะกันวันนั้นชินและเรนจิก็เป็นตัวช่วยกระชับความสัมพันธ์ของสองพี่น้อง ด้วยเหตุที่สองแฝดทำเรื่องที่ไม่สมควรต่อกันทั้งคู่ ฉะนั้นก็ควรหายกัน และอย่าทำตัวบึ้งตึงใส่กันอีกเพราะมันอึดอัดคนกลางอย่างชินและเรนจิ เดย์กับไนท์จึงญาติดีกันมากขึ้นโดยทั้งสี่หนุ่มเลี่ยงการพูดถึงไอญดาเวลาอยู่ด้วยกัน“มารอนานรึยัง”“ไม่นานค่ะ พึ่งเลิกเหมือนกัน” ไอญดาตอบแล้วสอดมือเข้ากับมือใหญ่ของไนท์ เธอไม่ชอบการประชดประชัน แต่ประโยคของมะปรางที่ว่าเธอเคยนัวเนียกับเดย์มาหลายครั้งแล้ว บวกกับวันนั้นที่เธอเห็นเดย์กับน้ำหวานที่ลานจอดรถที่ผับ สมองฉีกไหนก็ไม่รู้สั่งให้เธอทำแบบนี้“ประชดมันเหรอ?” ไนท์ถามเสียงราบเรียบสีหน้าไร้ความโกรธเคือง“ไอขอโทษค่ะ”“ก็ไม่ได้ว่าอะไรเสียหน่อย แค่ถามเฉยๆ” ไนท์ว่าก่อนสอดนิ้

หลังจากเปลี่ยนถ่ายเสื้อผ้าเสร็จทั้งสองก็มานั่งดูหนังรอฝนซาที่โซฟาในห้องนั่งเล่น “รอยสักหมาป่านี่มีความหมายไหมคะ หรือแค่สักเพราะชอบเฉยๆ” ไอญดาผละหัวจากแขนข้างซ้ายของไนท์ที่เธอใช้พิงดูหนัง ก่อนจะถามเรื่องลวดลายบนแขนแกร่งด้วยความสงสัย “ไม่เชิงอ่ะ ที่เลือกหมาป่าเพราะหมาป่าเป็นสัตว์กลางคืน” “พี่ชอบออกล่ากลางคืน?” ไอญดาถามยิ้มๆ อย่างหยอกเล่น “พูดซะดูเหี้ยเลย ไม่ใช่ดิ ใครจะสักด้วยเหตุผลแบบนั้นกัน สัตว์กลางคืน กลางคืนภาษาอังกฤษก็คือไนท์” “นกฮูกก็สัตว์กลางคืนนะคะ” เธอบอกอย่างหน้าซื่อตาใส “กวนป่ะเนี้ย?” ไนท์หรี่ตามองใบหน้าใสเนียนกริบอย่างผิด “เปล่า ไอก็แค่สงสัยเฉยๆ แล้วสัตว์กลางคืนไม่ได้มีแค่หมาป่าหนิ” “นิสัยของหมาป่า คือ ปราดเปรียว เฉลียวฉลาด มีความกล้าหาญ อดทน อยากเป็นแบบนั้น บวกกับที่มันเกี่ยวเนื่องกับชื่อด้วย เลยเลือกสักหมาป่า” “ความหมายดีจัง แล้วรอยสักตรงคอล่ะคะ มีความหมายไหม” “อันนี้สักเอาเท่” “อ่าว?” ไอญดามองตาโต รอยสักอันเบ้อเล้อบอกสักเอาเท่ ได้เหรอ? “จริงๆ เห็นลายสวยเลยสัก” “ตรงไหนเจ็บสุดคะ” เธอไม่เคยสัก ไม่เคยรู้หรือสนใจเรื่องสักมาก่อนเลย จึงถามไปอย่างคนอยากรู

หลายวันต่อไป….เสาร์-อาทิตย์นี้ไอญดาไม่ได้กลับบ้านเนื่องจากพ่อต้องไปประชุมที่สิงคโปรแม่เธอเลยตามไปดูแลด้วย ส่วนไนท์กลับไปทำธุระที่บ้านเดี๋ยวตอนเย็นกลับมา ตอนเที่ยงเธอเลยออกมาหาทานเอง พอทานเสร็จก็ขับรถตรงมาซอยหลังมหาลัย เพื่อแวะมาซื้อน้ำหวานกับขนมเค้กเอากลับไปทานที่ห้องร้านกาแฟแห่งนี้ไม่ได้ใหญ่มาก คนไม่เยอะเท่าหน้ามหาลัย แถวนี้ไม่ใช่ทำเลทอง ทว่ายังมีคนเวียนเข้าออกร้านอยู่ตลอด ส่วนใหญ่น่าจะลูกค้าประจำ ใครลองขนมที่นี่แล้วต้องติดใจ เพราะเจ้าของร้านใส่ใจคุณภาพและรสชาติมาก เธอเองก็ติดใจเค้กที่นี่จนต้องกลับมาซื้อนับครั้งไม่ได้ มีแต่ช่วงหลังที่หายไปเพราะที่นี่เคยเป็นร้านประจำของเธอกับเดย์หลังเลิกกันใหม่ๆ เธอไม่กล้ามาที่นี่เลย กลัวมันไปสะกิดแผลที่ใจ แต่ตอนนี้ไม่ได้รู้แบบนั้นแล้ว คิดว่าเธอคงก้าวผ่านจุดนั้นมาแล้ว เลยไม่รู้สึกอะไรที่จะมาเห็นบรรยากาศเก่าๆ ความทรงจำเดิมที่เคยมีร่วมอดีตแฟนหนุ่มเพราะมันก็แค่อดีต“น้องครับแฟนน้องทำกระเป๋าตังหล่นเอาไว้ที่นี่เมื่อก่อนเที่ยงน่ะ พี่ลองพิมพ์ไปหาเขาผ่านโซเซียลแล้วแต่เขาไม่ตอบ โชคดีจังที่น้องมาพอดีเลย”“อ่อ ขอบคุณนะคะ” ไอญดารับกระเป๋าสตางค์หนังสีดำมาถือไว้