All Chapters of Day or Night รักนี้ต้องเลือก: Chapter 31 - Chapter 40

เช้าวันต่อมา….ไอญดาตื่นนอนด้วยความรู้สึกเหนื่อยล้า เธอนอนไม่เพียงพอ ทั้งนอนดึกและยังโดนคนเมารบกวนกลางดึกอีกด้วย เธอไม่รู้ว่าเมื่อคืนเดย์กลับห้องกี่โมง แต่คิดว่าน่าจะล่วงเลยวันใหม่มาแล้วหลายชั่วโมงเพราะเมื่อคืนกว่าเธอจะข่มตาหลับตาได้ก็เกือบตีหนึ่งแล้วดวงตากลมโตที่บวมหน่อยๆ เนื่องจากผ่านการร้องไห้มาก้มลงมองร่างสูงใหญ่ที่มีเพียงอันเดอร์แวร์ติดตัวกำลังนอนคว่ำกรนเสียงดังอยู่ข้างๆ ก่อนกวาดตามองรอบๆ เห็นเสื้อผ้าที่เดย์ใส่เมื่อคืนถูกทอดทิ้งเรี่ยราด ข้าวของหนังสือชั้นวางของปลายเตียงนอนตกกระจาดกระจายบนพื้นที่มาของเสียงโครมครามเมื่อคืน เธอถอนหายใจดังพรืดพลางโคลงหัวเบาๆ ก่อนจะลุกไปเข้าห้องน้ำเพื่อเตรียมตัวไปเรียนโดยไม่คิดจะปลุกเดย์ให้เสียเวลา เธอรู้สภาพนี้ปลุกยังไงก็ไม่ตื่นก๊อกๆ แกร๊ก!“ไอ”“พี่ไนท์…ไปส่งไอที่มอหน่อยได้ไหมคะ”“เข้ามาก่อนสิ” ไอญดาเดินตามแรงจูงของเจ้าของห้องไปง่ายๆ เพราะนี้ไม่ใช่ครั้งแรกที่เขาช่วยเธอ ไนท์กลายเป็นเหมือนปุ่มฉุกเฉินของเธอไปตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ แล้วตอนนี้เขาก็เป็นคนแรกที่เธอนึกถึง หลังอาบน้ำแต่งตัวเสร็จเธอจึงรีบมาเคาะประตูห้องเขาเพื่อขอให้ไปส่งเรียน“เรากินข้าวเ

หลังเลิกเรียนไอญดาขอให้นานิไปส่งที่คอนโด ทั้งที่ปกติเดย์จะมารับเธอไปทานข้าวเที่ยงด้วยกันหรือแวะมาทานด้วยกันที่โรงอาหารคณะมนุษย์ก่อนที่เขาจะเข้าเรียนในช่วงบ่าย ทว่าวันนี้เธอชิ่งกลับก่อนเพราะยังโกรธแฟนหนุ่มเรื่องเมื่อคืนที่ผ่านมา เธอยังไม่อยากคุย ไม่อยากเจอเขาตอนนี้ทันทีที่ถึงห้องก็ปล่อยกายแสนเหนื่อยล้าบนเตียงนุ่ม เธอเหนื่อยจนไม่มีแรงอาบน้ำหรือแม้แต่เปลี่ยนเสื้อผ้า ตอนนี้แค่อยากนอนแล้วไม่ต้องคิดอะไรเลย พอหัวถึงหมอนก็เข้าสู่นิทราไปอย่างง่ายดาย เนื่องจากนอนน้อยและมีเรื่องให้คิดทั้งวันเหนื่อยทั้งกายและใจจนหลับยาวหลายชั่วโมงจนกระทั่งเสียงนาฬิกาปลุกจากโทรศัพท์ดังมือเล็กกดปิดนาฬิกาปลุกแล้วลุกไปอาบน้ำแต่งตัวเพื่อไปทานข้าวเย็นกับผู้เป็นแม่ที่ได้นัดมายกันไว้เมื่อช่วงกลางวัน“ทำไมมาคนเดียวล่ะ ไม่เอาแฟนมาอวดแม่ด้วยเหรอ” ภวิกาทักทายด้วยน้ำเสียงสดใสพร้อมถามถึงแฟหนุ่มของลูกสาวสุดที่รักที่เจ้าตัวเคยส่งรูปมาอวดเธอบ่อยๆเธอไม่ได้เป็นคุณแม่หัวโบราณ เข้าใจว่าวัยของลูกสาวกำลังเป็นวัยอยากรู้อยากลอง โดยเฉพาะเรื่องความรัก แล้วเนื่องจากเธอพูดคุยกับลูกอย่างเปิดเผยอยู่ตลอด ไอญดาจึงค่อนข้างเปิดอกเปิดใจบอกเล่าเร

“พี่ไนท์เกี่ยวอะไรด้วยคะ” เธอช้อนตามองเดย์อย่างไม่เข้าใจ ที่อยู่ๆ เขาก็ลากบุคคลที่สามเข้ามา ทั้งๆ ที่ทั้งหมดนี้มันเป็นเพราะเขา เพราะเขาทั้งนั้น!“ระหว่างเรา มันมีอะไรไม่เกี่ยวกับพี่ไนท์เลย”“แน่ใจเหรอ? หลังๆ มานี้พี่ว่าไอสนิทกับไอ้ไนท์เกินไปนะ” เดย์เลิกคิ้วถาม“แล้วที่เราต้องมาสนิทกันไม่ใช่เพราะพี่เดย์เหรอ? เมื่อคืนพี่เดย์ก็เป็นคนทิ้งไอไว้กับพี่ไนท์เอง ตอนเช้าที่ไอต้องแบกหน้าไปขอพี่ไนท์ไปส่งก็เพราะพี่เดย์เมาจนตื่นไม่ไหว อ้อ! ไม่ใช่แค่เมื่อเช้าสิ ก่อนหน้านี้อีกด้วย ที่เราต้องเจอกันหลายๆ ครั้งก็เพราะพี่เดย์ทั้งนั้น” ไอญดาสวนกลับทันควันเมื่อเดย์พูดเหมือนเธอกับไนท์มีซัมติงกันและเป็นสาเหตุที่ทำให้เธอเลิกกับเขา ทั้งที่มันไม่ใช่เลย!“…” เดย์หลุบสายตามองพื้น มือเสยผมขณะครุ่นคิดก่อนจะถามตัวเองในใจ'เพราะเขางั้นเหรอที่ทำให้ทั้งสองใกล้ชิดกัน?'“อย่าโทษใครเลยค่ะ เราก็แค่ไปด้วยกันไม่ได้ เรามันต่างกันเกินไป กลับไปใช้ชีวิตที่พี่เดย์ต้องการเถอะนะคะ”“ไอไม่เคยเป็นแบบนี้เลย” เดย์ส่ายหัวมองคนตัวเล็กตรงหน้าอย่างไม่อยากเชื่อปกติเธอว่านอนสอนง่าย บอกอะไรก็เชื่อ ไม่เคยแข็งข้อกับเขาสักครั้ง แต่ทำไมอยู่ๆ ถึงเ

ไอญดาเลือกที่จะไม่กลับไปหาเพื่อนที่ผับเพราะถ้าเธอกลับไปสภาพนี้เพื่อนคงหมดสนุกกันพอดี เลยส่งข้อความไปบอกนานิว่ามีธุระด่วนพร้อมขอโทษขอโพยกับอีกสองคนด้วยส่วนเรื่องที่ซุกหัวนอน เธอปฏิเสธทันทีโดยไม่ลังเลเมื่อไนท์พูดจบ จะให้เธอไปนอนที่ห้องเขาได้ยังไงกัน ถ้าใครเห็นเข้าจะมองเธอกับไนท์ยังไง โดยเฉพาะคนที่อยู่ห้องฝั่งตรงข้ามที่ปักใจเชื่อไปแล้วว่าที่เธอบอกเลิกเขาเพราะไนท์ ขืนรู้เธอไปนอนค้างอ้างแรมที่ห้องน้องชายเขาเดย์กับไนท์ต้องมีปัญหากันแน่จึงขอให้ไนท์ไปส่งที่โรงแรมสักแห่งในระแวกนี้ ทว่าเขาก็ปฏิเสธเสียงแข็งด้วยเหตุผลที่ว่าระแวกนี้ไม่ค่อยมีโรงแรมดี เป็นโฮสเตลเสียส่วนใหญ่ และบอกไม่ทางยอมให้เธอไปพักสถานที่ที่ความปลอดภัยต่ำแบบนั้นเด็ดขาด และยืนยันที่จะให้เธอไปใช้ห้องเขาโดยที่เขาจะย้ายไปนอนที่ห้องเดย์เพื่อความสบายใจของเธอมันฟังดูวุ่นวายมากแต่ในเมื่อเจ้าของรถไม่ขับไปส่งที่โรงแรม แล้วเธอจะทำไงได้ให้เรียกแท็กซี่เวลานี้เธอก็คงไม่กล้า เลยทำได้แค่นั่งรถกลับอย่างที่คนตัวโตต้องการ“รบกวนอีกครั้งนะคะ ครั้งสุดท้ายแล้วจริงๆ”“ไม่ได้รบกวนอะไรเลย เข้ามาเถอะ” ไอญดาเดินตามเจ้าของห้องเข้าไปอย่างไม่มีทางเลือก เธอเ

เมื่อร้องไห้จนพอใจแล้วก็หันมาถามคนข้างๆ ที่ตั้งแต่ขึ้นรถมาเขาก็ขับออกมาอย่างเงียบๆ โดยไม่มีคำพูดปลอบใจใดๆ เพิ่มเติม นอกจากอ้อมกอดอุ่นๆ ที่กอดปลอบเธอก่อนขึ้นรถ“ไหนใครบอกไอไว้ว่าถ้าพี่เดย์ทำตัวไม่ดีจะช่วยไอตีเขาไม่ใช่เหรอ แล้วทำไมเมื่อกี้นี้ถึงพยายามปกปิดหลักฐานล่ะคะ” ไม่ได้ต่อว่าจริงจังแต่ก็แอบเคืองนิดๆ“เห็นเหรอ?” ไนท์หันมาถามหน้าเจื่อน อุตส่าห์ทำเนียนแล้วนะ แต่ไม่เนียน“พี่ไนท์รู้ว่าไอกำลังจ้องเสื้อตัวนั้นอยู่ ถึงได้เขี่ยมันไปทางอื่นไม่ใช่เหรอ”“….”อ่า ไอ้เขาก็อุตส่าห์รีบเขี่ยเสื้อเจ้าปัญหาทิ้งและแอบหวังลึกๆ ว่าเธอจะไม่ทันเห็นรอยลิปติกพวกนั้น ทว่าเธอเห็นก่อนเขาเสียอีก“ทำแบบนี้ ไม่เห็นจะช่วยไอตรงไหนเลย” ช่วยพี่ชายเขาชัดๆ เธอเบะปากด้วยท่าทีแง่งอนเล็กน้อย จนคนตัวโตนั่งร้อนรนรีบอธิบายเจตนาตัวเอง“ไม่ได้จะปกปิดหลักฐานเพื่อช่วยเดย์ แต่ที่ทำไปเพราะเรา พี่แค่ไม่อยากให้เราเห็น เพราะถ้าเราไม่เห็น ก็จะไม่ต้องมาเสียใจเหมือนตอนนี้ไง”“….” เหตุผลของไนท์ทำให้ปากเรียวสวยอ้าค้างอย่างอึ้งๆ เธอไม่คิดว่าไนท์จะเป็นคนคิดละเอียดอ่อนขั้นนี้ เขาเป็นใส่ใจเรื่องเล็กๆ น้อยๆ ที่เธอคาดไม่ถึง อย่างเรื่องเสื้อเธอ