บททั้งหมดของ Day or Night รักนี้ต้องเลือก: บทที่ 71 - บทที่ 80

หลายวันแล้วที่ไอญดาติดต่อไนท์ไม่ได้ ไนท์ไม่ได้ปิดเครื่องหนีแต่เขาไม่รับสายเธอ รู้ว่าไม่ควรไปยุ่งกับไนท์อีก แต่เธอเป็นห่วงไนท์จนทนอยู่เฉยๆ ไม่ได้ เลยแบกหน้ามาหาไนท์ถึงคอนโด และมั่นใจว่าเขาอยู่ที่ห้องแน่นอนเพราะเรนจิยืนยันแบบนั้นกริ๊งๆๆกดกริ่งแล้วยืนหลบอยู่ข้างๆ เพื่อไม่ให้คนข้างในห้องเห็นเมื่อส่องมองผ่านตาแมว ใจเต้นระรัวระลุ้นว่าเจ้าของห้องจะเปิดประตูไหมแกร๊ก~“ไอ” ไนท์ขมวดคิ้วแปลกใจที่เป็นเธอแทนที่จะเป็นเรนจิที่โทรบอกก่อนหน้านี้ว่าเลิกเรียนแล้วจะแวะมาหา เขาเลยไม่ได้ส่องตาแมวก่อนเปิดประตู “เรามาได้ไง”“ทำไมถึงเป็นไอแทนที่จะเป็นพี่เรนใช่ไหมคะ”“อื้ม”“ขอโทษนะคะที่ต้องใช้วิธีนี้ ไอกลัวพี่ไนท์จะไม่เปิดประตูให้เลยขอพี่เรนจิช่วย”“ทำไมจะไม่เปิดให้ล่ะ”“ก็..พี่ไนท์โกรธไออยู่”“เพ้อเจ้อ พี่ไม่ได้โกรธเราเลย” ไนท์ยืนยันด้วยการดึงมือเล็กให้เดินตามเข้าห้องแล้วปิดประตูลง“แล้วทำไมไม่รับโทรศัพท์ไอคะ ข้อความก็ไม่ตอบ รู้ไหมไอเป็นห่วง….” ไอญดาพูดยังไม่ทันจบก็ถูกไนท์ดึงเข้าไปกอด“อย่าทำแบบนี้ได้ไหม อย่าห่วงกัน อย่างแคร์กันเลย ถ้าไม่ได้รักกัน มันเจ็บนะรู้ไหม” ไนท์บอกเสียงสั่น เจ็บที่เห็นว่าเธอยังห่วง

หลังจากนั้นเดย์ก็ถูกย้ายไปที่ห้องพักสำหรับผู้ป่วยพิเศษ ทุกคนก็ตามไปนั่งรอคนป่วยตื่นโดยไม่คิดจะไปไหน แล้วพอเห็นร่างที่นอนนิ่งหลายชั่วโมงขยับตัวทุกคนก็กรูไปที่เตียงผู้ป่วย“กว่าจะฟื้นนะมึง กูแดกกาแฟรอจนตาแข็ง”“กูอยู่ไหน” เดย์กะพริบตามองเพดาน ที่ดูยังไงก็ไม่ใช่ห้องนอนตัวเอง“อ่ะ แดกน้ำก่อนเสียงแม่งแหบจนฟังไม่รู้เรื่องละ” ชินหยิบแก้วน้ำที่มีหลอดใส่เอาไว้มาป้อนเดย์เมื่อได้ยินเสียงแหบแห้งของเดย์ ก่อนจะวางกลับที่เดิมเมื่อเดย์ดื่มเสร็จ แล้วจะแจกแจ้งให้คนป่วยฟัง “มึงอยู่โรงพยาบาลครับเพื่อนเดย์ รถชน สาเหตุอะไรกูไม่รู้ แต่มึงน่าจะรู้”“กูน่าจะหลับใน ก่อนชนเหมือนวูบไปแป๊บหนึ่ง แต่พอลืมตาขึ้นมาแม่งก็เอาอะไรไม่ทันแล้ว” โคร้ม! เสียงสุดท้ายที่เขาได้ยินแล้วทุกอย่างก็ดับวืบไป“อย่าหาทำอีกนะมึง รอบหน้าอาจจะไม่โชคดีก็ได้”“อืม ไม่ทำแล้ว เจ็บไอสัด เฮ้ย! แล้วขากูเป็นอะไร”“กระดูกร้าว”“เชี่ย! แล้วกุจะเดินได้อีกไหม”“ไม่ต้องทำหน้าสิ้นหวังขนาดนั้น กระดูกร้าวครับไอ้สัด ไม่ใช่ขาหัก ใส่เผือกไม่เกินสามเดือนมึงก็กลับมาวิ่งได้แล้ว” เมื่อได้ยินคำบอกเล่าของชินเดย์ก็ปล่อยลมหายใจอย่างโล่งใจ ก่อนหันไปถามไนท์ที่ยื่นอยู

“มาเยี่ยมหรือมาเฝ้าไข้ เอาดีๆ” เผื่อไนท์พูดผิด เขาไม่อยากคาดหวัง“เจ็บที่ขา ไม่ได้หูหนวก”“ที่กูถามก็แค่ไม่คิดว่าไอจะมาดูแลกูไง”“ไอเป็นห่วงมึงมากนะ วันหลังจะทำอะไรก็คิดให้เยอะๆ หน่อย”“อื้ม รู้แล้ว” เดย์เงียบไปชั่วอึดใจก่อนเงยสบตาไนท์ “กูขอโทษนะไนท์”“ขอโทษกูทำไม คนที่มึงต้องขอโทษคือไอ ไม่ใช่กู”“ขอโทษ ที่ไม่สามารถทำให้มึงมีความสุขไปพร้อมกับกูได้”“ความสุขของกูคือการได้เห็นคนที่กูรักมีความสุข และมึงกับไอคือคนที่กูรัก”“….”“มึงไม่ต้องรู้สึกผิด แค่รักไอและดูแลเขาให้ดี อย่าให้เขาต้องเสียใจอีก แค่นี้มึงทำได้ไหม”“ทำได้สิ กูสัญญาว่าจะไม่ทำให้ไอเสียใจอีก”“อืม” แค่นี้แหละที่เขาต้องการ“ไนท์ กูมีเรื่องจะสารภาพว่ะ”“อะไร?”“ความจริงแล้วกูไม่เคยรู้เรื่องที่มึงชอบไอก่อนกูเลยนะ”“แล้วทำไมวันนั้นมึงถึงพูดออกมาแบบนั้นล่ะ” ไนท์ขมวดคิ้วถาม“กูก็แค่ล่อตีนมึงเล่น” เดย์ตอบกลับทีเล่นทีจริง เพราะไม่อยากบอกว่าจริงๆ แล้ววันนั้นเขาโกรธ เขาหวง เขาหึงที่รู้ว่าไอญดาไปทานข้าวดูหนังกับไนท์หลังจากที่เธอพึ่งเลิกกับเขาเรื่องความสนิทสนมของทั้งสองที่เริ่มพัฒนาขึ้นมาอีก แม้กระทั่งสอนขับรถ แถมยังมาเรียนพร้อมกันทุกวั

หลายวันต่อมาหมออนุญาตให้เดย์กลับบ้านได้ ซึ่งมีไนท์เป็นคนมารับเดย์ออกจากโรงพยาบาลและจัดการเรื่องค่าใช้จ่ายให้ แล้วทั้งสองได้คุยกันไว้ ว่าช่วงที่เดย์ใส่เฝือกให้เดย์ไปอยู่ที่ห้องไนท์ก่อน เพราะขาเดี้ยงและต้องใช้ไม้ค้ำเดิน อยู่ด้วยกันจะได้ช่วยดูแลกันง่ายขึ้น“อย่ามาหน้างอคอหัก” ไนท์ว่าให้เดย์ที่ทำหน้าซังกะตายเมื่อได้ออกโรงพยาบาล เพราะกลับมาอยู่ห้องแบบนี้ไอญดาก็ไม่ได้ดูแลเขาแล้ว“บอกลุงหมอขออยู่ต่ออีกไม่ได้เหรอ อีก2-3วันก็ยังดี”“มึงอย่ามางี่เง่า หายแล้วจะอยู่เพื่อ ออกมาก็ดีแล้วกูขี้เกียจขับรถไปหา”“ใครบอกว่ากูหายแล้ว ขายังไม่หายเลย”“แต่มันไม่จำเป็นต้องอยู่โรงพยาบาลแล้วไง”“....” แต่เขาอยากอยู่ต่อ อยากมีเธอดูแลทุกวันเหมือนตอนที่อยู่โรงพยาบาล เพราะเธอคงไม่มาดูแลเขาถึงห้องไนท์ คงเกรงใจ เขาเองก็ไม่ค่อยสะดวกใจอ้อนเธอต่อหน้าไนท์ 10 นาทีต่อมาไนท์เคลื่อนรถเข้ามาจอดที่หน้าคอนโดไอญดาซึ่งไนท์คาดว่าอีกไม่นานหญิงสาวก็คงจะกลับจากมหาลัย“วิธีนี้จะดีเหรอวะ ถ้าเกิดไอไม่ให้กูอยู่ด้วยละ” เดย์ไม่มั่นใจเลยว่าวิธีของไนท์จะได้ผล มันดูเป็นการเอาตัวเองมายัดเยียดให้เธอเกินไป แถมสภาพเขาตอนนี้เป็นภาระให้เธอชัวร์

หลังทานมื้อเย็นเสร็จทั้งสองก็นั่งเคลียร์งานใครของมัน โดยเฉพาะเดย์ที่หยุดไปหลายวันงานหลายอย่างให้เคลียร์ไอญดาที่เลือกนั่งทำงานบนพื้นพรมนุ่มหน้าโซฟา วางโน้ตบุ๊คไว้ที่โต๊ะหน้าโซฟาเคลียร์งานตัวเองเสร็จแล้วจึงแอบหันไปมองร่างสูงนั่งเหยียดขาบนโซฟา บนตักมีโน้ตบุ๊คเครื่องบางเฉียบอยู่ เดย์คนขี้เล่นในขณะนี้กำลังจ้องมองหน้าจอด้วยสีหน้าที่จริงจัง คิ้วหนาขมวดเข้าหากันนิดหน่อยเธอไม่เห็นภาพนี้นานแล้วนะ ไม่คิดว่าจะได้เห็นอีกด้วยซ้ำ ตอนเลิกรากันไปก็ไม่คิดว่าเธอกับเขาจะกลับมาคบกันอีกครั้ง อีกอย่างตอนนั้นมันมีแต่ความโกรธ ความผิดหวังกับอีกฝ่าย ซึ่งในตอนนั้นมันมองไม่เห็นหนทางที่เธอกับเขาจะกลับมาเป็นเหมือนเดิมได้เลย“คุยกันหน่อยไหม” เดย์เงยหน้าจากโน๊ตบุ๊คถาม เขารับรู้ว่าคนตัวเล็กมองเขาอยู่สักพักแล้ว เหมือนเธอมีเรื่องอยากถาม และเขาเองก็มีเรื่องอยากคุยกับเธอเหมือนกันหลายอย่างมันเกิดขึ้นปุ๊บปั๊บและทำให้เหวี่ยงเขากับเธอกลับมาหากันอีกครั้งแบบงงๆ ทั้งที่เขากับเธอยังไม่ได้เคลียร์ใจกันเลยหลังจากที่เธอให้โอกาสเขาอีกครั้ง ก็ยังไม่ได้พูดคุยรายละเอียดกับความสัมพันธ์ครั้งใหม่นี้เลย แต่เขาก็เอาตัวเองมายัดเยียดให้ถึงท