All Chapters of พอแล้ว! บทนางร้ายข้าไม่อยากเป็น (ซีรีส์ชะตานางร้าย): Chapter 51 - Chapter 60

เป็นบิดาไม่ใช่เรื่องง่ายฟิววววแปะ“เจ้าเล่นทีเผลอ”“ใครบอกให้เจ้าทำข้าก่อนเล่า”เด็กชายแห่งวังอ๋องจ้องกันไม่วางตา ผู้หนึ่งบุตรชายคนโตของจ้าวเฟิงอี้ อีกผู้คือบุตรชายคนเล็กของเจ้ารุ่ยเจ๋อ โดยที่บุตรรุ่ยอ๋องเป็นผู้เริ่มก่อน ขณะเดียวกันบุตรชายอู่อ๋องก็กำลังหยิบเศษลูกพลับสุกงอมออกจากศีรษะ เหลืองอร่ามเต็มมือ ก่อนจะเอาคืนด้วยการปาสิ่งนั้นกลับคืนบ้างทว่ามันกลับมิได้โดนอีกฝ่ายแต่อย่างใดเมื่อฝั่งนั้นหลบได้ทันอย่างฉิวเฉียด แต่ดันถูกบุตรชายจวิ้นอ๋องแทน เมื่อเป็นเช่นนั้นบุตรชายจวิ้นอ๋องมีหรือจะยอม เขาคว้าแตงโมหั่นชิ้นใกล้มือขว้างใส่เอาคืน“โอ๊ย!”กระนั้นมันกลับมิได้โดนคู่กรณีอีกเช่นเคย แต่กลับไปตกแหมะลงบนข้างแก้มบุตรชายชินอ๋อง เมื่อพี่ชายคนโตถูกทำร้าย เหล่าน้อง ๆ ก็พร้อมใจกันลุกฮือขว้างกลับคืนบ้าง ศึกครั้งนี้ดูเหมือนว่าสมาชิกจากวังชินอ๋องจะได้เปรียบ ด้วยมีสมาชิกมากกว่าและพร้อมใจกันเอาคืนแทนพี่ชายนอกจากเด็กชายจะขว้างปาข้าวของกันไปมาแล้ว เหล่าเด็กหญิงที่มีจำนวนน้อยกว่าก็ใช่ย่อย ส่งเสียงให้กำลังใจพี่ชายกันเจี๊ยวจ๊าว นับจากนั้นความอลหม่านจึงเกิดขึ้น โต๊ะขนมผลไม้พังไม่เป็นท่า พี่เลี้ยงและแม่นมต่างก

บทที่ 1“ความผิดที่ข้าคิดแยกคู่ยวนยางจากกันข้าจะขอรับไว้ ต่อจากนี้จะไม่ขอยุ่งเกี่ยวกันอีก แต่ว่าเรื่องที่เจ้าคิดจะขึ้นมาเทียบชั้นกับข้า แล้วยังคิดกอบโกยเอาสมบัติจากตระกูลข้า ทำให้แม่ข้าต้องตรอมใจตายอย่าหวังว่าข้าจะลืม ซือเซียน”“เฟยเอ๋อร์เจ้าหายไปไหนมาตั้งแต่เมื่อวาน พ่อกับแม่เป็นห่วงเจ้ามากแค่ไหนรู้ไหม” หลินไท่หลิวผู้เป็นมารดาปราดเข้าหาบุตรสาวทันทีเมื่อเห็นหน้า ใบหน้าบุตรสาวดูอิดโรยนักราวกับไม่ได้นอนทั้งยังขาดการติดต่อไปเลย เกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่“เมื่อคืนลูกอยู่โรงเตี๊ยมหวงตี้เหลาเจ้าค่ะ มีเหตุนิดหน่อยทั้งดื่มสุราเมาไม่ได้สติกลับมาเกรงว่าท่านพ่อจะรับไม่ได้เจ้าค่ะ”“ถึงเป็นเช่นนั้นแต่เหตุใดไม่ส่งคนมาแจ้งไว้ก่อนเล่า พ่อเจ้าโมโหใหญ่แล้วถือไม้รออยู่โน่น เจ้ารีบกลับไปที่เรือนเร็วเข้า อย่าให้พ่อเจ้าหาเจอเด็ดขาด ไม่ต้องห่วงทางนี้แม่จัดการพ่อเจ้าเอง”หญิงสาวหัวเราะร่วนพร้อมกับดันหลังมารดาให้เดินเข้าเรือน หากเป็นเมื่อก่อนนางก็คงจะทำตามที่มารดาบอก ด้วยชอบมีปากเสียงกันบ่อยครั้ง และไม่ค่อยถูกกันกับบิดาสักเท่าไร ท่านพ่อมักจะเข้าข้างซือเซียนอยู่เสมอ สิ่งที่นางทำจึงมักจะเป็นการประชดประชันทำในสิ่

บทที่ 3แม้เรื่องที่หลินเฟยเฟยอยู่ค้างอ้างแรมที่อื่นไม่ยอมกลับบ้านเมื่อไม่กี่วันก่อน ได้ถูกแม่ทัพหลินใช้อำนาจจัดการปิดข่าวทั้งหมดไปแล้วก็ตาม กระนั้นมันกลับไปถึงหูตระกูลหวังจนได้ ทำให้พวกเขาเร่งรีบจัดการให้เรียบร้อยโดยไว ก่อนที่จะสายเกินไปสองตระกูลมีความสัมพันธ์อันดีด้วยกันมาตลอด แต่กลับต้องมาขัดใจกันในชนรุ่นหลัง สาเหตุก็มาจากนายท่านและฮูหยินหวังไม่ชอบว่าที่สะใภ้ที่บิดาหาไว้ให้ หลินเฟยเฟยทั้งไร้มารยาท ทำตัวอวดดีหัวรั้นสั่งสอนได้ยาก แต่งเข้าจวนคงมีแต่จะข่มบุตรชายเป็นแน่ สตรีเช่นนี้ไม่ดีเอาเสียเลยดังนั้นสองสามีภรรยาตระกูลหวังจึงไม่คิดจะถนอมน้ำใจกันอีกต่อไป ที่ผ่านมาได้แต่แบ่งรับแบ่งสู้เพราะคำสั่งเสียของบิดาก่อนตาย คราวนี้หลินเฟยเฟยก็ยังสร้างเรื่องใหญ่โตเกินกว่าจะรับได้ หากยอมให้แต่งงานกับบุตรชายก็เกรงว่าอาจต้องเลี้ยงเด็กที่เกิดจากชายอื่นเป็นแน่เพียงแค่เห็นผู้มาเยือนตั้งแต่เช้าตรู่ หลินไท่หลิวและสามีก็รู้ได้ในทันทีว่าคนตระกูลหวังมาวันนี้ด้วยเรื่องอะไร อย่าว่าแต่คนพวกนี้อยากถอนหมั้นเลย พวกเขาเองก็ไม่ต่างกันเสียก็แต่บุตรสาวดึงดันจะแต่งกับหวังลี่จิ้นให้ได้ ถึงตายก็จะแต่ง ไม่เช่นนั้นมีหรือ

บทที่ 5ทว่าคำตอบที่ได้ทำเอาทุกคนต่างตะลึงงัน ไม่คาดคิดว่าจะได้ยินคำพูดเช่นนี้หลุดออกจากปากหลินเฟยเฟย พานทำให้ซิ่วซิ่วสาวใช้ประจำตัวซือเซียนถึงกับทนไม่ได้“คุณหนูเฟยเฟยเหตุใดท่านถึงได้พูดเช่นนี้เจ้าคะ ถึงจะช่วยได้ทันแต่เเพราะคุณหนูของข้ารู้สึกผิดต่อท่านจึงคิดสั้น อย่างไรเสียท่านก็ควรจะมีเมตตาบ้าง อย่างน้อยก็แสดงความเป็นห่วงหรือไม่ก็ไปดูอาการสักหน่อย ไม่คิดว่าท่านจะใจดำเช่นนี้” สาวใช้ซิ่วซิ่วไม่มีความสลด กลับต่อล้อต่อเถียงเจ้าของจวนไม่ลดละ ราวกับว่าสิ่งที่ตนทำนั้นถูกต้องแล้ว“แล้วอย่างไร นายของเจ้าคิดสั้นฆ่าตัวตายแล้วมาหาข้าทำไม”“หลินเฟยเฟยเจ้าอย่าพาลได้หรือไม่ เจ้านี่ช่างเป็นสตรีใจดำไม่มีเปลี่ยน” หลงคิดว่านางเปลี่ยนไปได้อย่างไร คนจิตใจคับแคบจะเปลี่ยนนิสัยรวดเร็วได้อย่างไร“คุณชายหวังตัวท่านยังแค่ยืนฟังอยู่เฉย ๆ ยังไม่คิดจะช่วย ท่านไม่มีสิทธิ์ว่าข้าเจ้าค่ะ นางผูกคอตายเองข้ามิได้บังคับให้ทำเสียหน่อย อีกอย่างเจ็บป่วยต้องเรียกหมอมารักษา ไม่ใช่มาบอกข้า”“คุณชายได้โปรดช่วยคุณหนูด้วยเจ้าค่ะ” เมื่อเห็นว่าเสียเวลามามากแล้ว ซิ่วซิ่วจึงหันไปเรียกความสนใจจากคุณชายหวังแทน มิเช่นนั้นแผนของคุณหนูซื

บทที่ 6“ได้อย่างไร เซียนเอ๋อร์มิใช่สตรีธรรมดาจะให้เรียกหมอชาวบ้านมาดูอาการได้อย่างไร ถ้ารักษาไม่ดีเล่า เกิดเป็นรอยแผลเป็นขึ้นมาจะทำอย่างไร ตำแหน่งบุปผชาติสี่ฤดูมิใช่ใครที่ไหนจะเป็นได้ง่าย ๆ เสียเมื่อไรกัน เป็นเจ้าที่อิจฉาเซียนเอ๋อร์ของข้าใช่หรือไม่ ถึงได้จะหาหมอชาวบ้านมารักษาน่ะ”“เฮ้อ...น้าสะใภ้ท่านลองคิดให้ดีนะเจ้าคะ ข้าเป็นถึงบุตรสาวแม่ทัพหลวงผู้เต็มเปี่ยมไปด้วยอำนาจบารมี ใครเจอท่านพ่อข้าก็ต้องกลัวเกรงก้มหัว ส่วนท่านแม่เป็นถึงน้องสาวบุญธรรมท่านกั๋วกง เมื่อตอนออกเรือนท่านลุงมอบสินเดิมให้มากมาย ทั้งร้านค้า เงินทอง ของมีค่า ใช้ทั้งชาติก็ไม่หมด ข้าเกิดบนกองเงินกองทองพร้อมวาสนาบารมีของท่านพ่อท่านแม่ หน้าตาหรือก็งดงามไม่ได้ด้อยไปกว่าใคร บุปผชาติสี่ฤดูมันก็แค่ตำแหน่งเปรียบเปรย หากข้าต้องการเพียงแค่แม่ข้าเอ่ยปากกับท่านลุงก็ได้มันมาง่าย ๆ คิดดูสิท่านกับบุตรสาวมีอะไรให้ข้าอิจฉา”“แต่ถ้าไม่เพราะสามีข้าคอยช่วยเหลือนายท่านจนตัวตาย นายท่านหลินจะมีอำนาจเหมือนทุกวันนี้ได้หรือ” เรื่องราวเมื่อครั้นสามียังมีชีวิต นางเซียวเหยายังคงหยิบยกขึ้นมาเป็นเหตุผลไม่รู้จักจบจักสิ้น นางคิดว่าที่ตระกูลหลินยืนหยัด