LOGINบทที่ 1
ร่างบางเดินหนีเข้าสวนดอกไม้โดยมีน้องสาวเดินตามไปติด ๆ ก่อนนั่งลงที่นั่งหินอ่อนแล้วรับชาจากสาวใช้ นั่งจิบชารออย่างสบายใจ ทว่าภายในใจนั้นกลับตรงกันข้าม จ้าวหลิวหมิงจะมาจริงอย่างที่ลู่เยี่ยนถิงพูด นางเคยเจอเหตุการณ์เช่นนี้มาแล้วหลายครั้งและครั้งนี้จะเป็นครั้งที่ห้า กระนั้นคำพูดท้าทายเมื่อครู่นางก็แค่ไม่อยากให้อีกฝ่ายรู้ว่าตนกำลังกลัว พานจะทำให้ลู่เยี่ยนถิงจับจุดอ่อนได้ก็เท่านั้น
“เชิญท่านทำตัวสบายไปเถอะ อีกไม่นานจะร้องไม่ออก”
เยี่ยนถิงเหยียดยิ้มพลางเหลือบตามองพี่สาวด้วยความชิงชัง รู้ทั้งรู้ว่าท่านอ๋องกับตนรักกัน แต่กลับคิดจะมาแย่งไปช่างไม่รู้จักเจียมตัว ลู่ฉู่หรันเจ้าไม่มีทางทำสำเร็จ ข้าจะตั้งตารอเวลาที่เจ้าถูกท่านอ๋องระบายโทสะ เมื่อนั้นข้าคนนี้จะคอยซ้ำเติมเจ้าเอง
หลังจากที่รอเกือบชั่วยาม และแล้วรอยยิ้มของลู่เยี่ยนถิงเปิดกว้าง เมื่อสาวใช้วิ่งมาแต่ไกลพร้อมกับรายงานถึงการมาของคนจากวังอ๋อง
“คุณหนูคนจากวังอ๋องมาแล้วเจ้าค่ะ นายท่านให้มาเชิญท่านไปพบเจ้าค่ะ”
“ฮึ คนของท่านอ๋องมาแล้ว คราวนี้ท่านพี่รู้แล้วสินะว่าใครกันแน่ที่สำคัญสำหรับพระองค์” ลู่เยี่ยนถิงยิ้มเยาะพลางเย้ยหยัน ก่อนจะสะบัดหน้าเดินนำไปที่ห้องโถงเพื่อรอชมความย่อยยับของพี่สาว
ฉู่หรันไม่สนใจคำพูดพวกนั้นแต่อย่างใด เพราะอย่างไรเยี่ยนถิงก็ไม่ได้พูดผิดไปสักนิด เป็นนางที่ต้องก้มหน้ารับผลที่กำลังจะเกิดขึ้น ได้แต่นึกเสียดายโอกาสย้อนเวลา หญิงสาวได้แต่ตัดพ้อหากให้นางย้อนเวลากลับมาเช่นนี้แล้วไยยังให้มีจุดจบเช่นเดิม ทั้งที่ทุกครั้งที่กลับมาตนก็มิได้นิ่งเฉย ทว่าจุดจบก็ยังคงเดิม
หญิงสาวสูดลมหายใจเข้าปอดพร้อมกับให้กำลังใจตนเอง ฉู่หรันสิ่งที่เจ้าทำได้ในตอนนี้ก็คือการปล่อยวางและทำใจ ชีวิตเจ้าถูกกำหนดไว้แล้วก้มหน้ารับสิ่งที่จะเกิดขึ้นเสีย ไม่นานเจ้าก็จะผ่านมันไปได้ หวังแค่ว่าจะไม่มีการหวนกลับมาอีกเป็นครั้งที่หกก็พอ
ร่างบางเชิดหน้ายืดอกเข้าพบบิดาตามคำสั่ง สีหน้าและการแสดงออกไร้ซึ่งความตื่นกลัว หญิงสาวกวาดตามองหาคนของชินอ๋อง แต่สิ่งที่ได้คือความแปลกใจและไม่เข้าใจ เมื่อคราวนี้ไม่ใช่องครักษ์หรือทหารใต้อาณัติ แต่เป็นฉินมัวมัวพร้อมนางกำนัลติดตามอีกหลายนาง ยืนเรียงแถวยาวเหยียดไปถึงประตู
“ท่านพ่อเรียกหาลูกมีอะไรหรือเจ้าคะ”
“ท่านผู้นี้คือฉินมัวมัวรับคำสั่งท่านอ๋องช่วยเจ้าเตรียมตัวโดยเฉพาะ ต่อไปนี้นางจะช่วยเจ้าเตรียมตัวและสั่งสอนกฎระเบียบ จงเชื่อฟังฉินมัวมัวอย่าทำให้ข้าเสียหน้าเล่า”
“เจ้าค่ะท่านพ่อ”
“ฉินมัวมัวข้าได้สั่งให้คนเตรียมที่สำหรับการสอนให้ท่านแล้ว ฉินมัวมัวสั่งสอนบุตรสาวข้าอย่าได้เกรงใจ หากนางไม่เชื่อฟังข้าอนุญาตให้ท่านลงโทษนางได้ตามสบาย ฮ่า ๆ” เสนาบดีลู่หัวเราะอย่างคนอารมณ์ดี สำหรับเขาแล้วจะลูกรักหรือลูกชังหากคนใดสามารถทำให้หน้าที่การงานของเขาเจริญก้าวหน้าได้ ก็นับว่าดีทั้งนั้น แม้ใครจะมองว่าตนลำเอียงก็ตาม
“มิได้เจ้าค่ะ คุณหนูใหญ่ทั้งสง่าและเพียบพร้อม คงไม่มีอะไรต้องสอนมากมายเจ้าค่ะ ข้าก็แค่รับคำสั่งให้มาเสริมสิ่งที่ควรรู้อีกนิดหน่อยก็เท่านั้น”
“ฉินมัวมัว ข้าขอไปด้วยได้หรือไม่เจ้าคะ” อย่างไรเสียก็คนกันเอง ตนก็คุ้นเคยกับคนในวังอ๋องเป็นอย่างดีอยู่แล้ว เยี่ยนถิงจึงขอตามไปด้วยโดยที่ไม่ได้รู้สึกเกรงใจ หรือแม้แต่เรื่องมารยาทบัดนี้ก็มิได้อยู่ในความคิดของ นางแล้ว
“ฉินมัวมัวบุตรสาวคนเล็กของข้านางยังเด็กนัก จึงค่อนข้างมีความอยากรู้อยากเห็นมากกว่าผู้อื่น ท่านช่วยหยวน ๆ ให้นางหน่อยได้หรือไม่ ให้นางได้เข้าไปเรียนรู้กับท่าน หากนางรบกวนทำให้รำคาญใจ ท่านก็ค่อยไล่นางออกมา” เสนาบดีเฒ่าพูดพลางพยักหน้าให้สาวใช้มอบเงินถุงหนึ่งให้มัวมัว บุตรสาวทั้งสองไม่ว่าใครได้เป็นที่โปรดปรานก็ล้วนดีต่อตัวเขาทั้งสิ้น หรือได้เป็นทั้งชายาเอกชายารองได้ก็ยิ่งดี ฉะนั้นการสนับสนุนบุตรสาวคนเล็กก็ใช่ว่าจะไม่ได้
ฉินมัวมัวมีสีหน้ายุ่งยากใจ กระนั้นก็ทำได้แต่พยักหน้ารับอย่างช่วยไม่ได้ ก่อนจะเดินตามสาวใช้เพื่อนำทางไปยังห้องที่ถูกจัดเตรียมไว้ให้
เพื่อตัดปัญหาความยุ่งยากที่จะตามมา มัวมัวแห่งจวนอ๋องจัดให้สองพี่น้องนั่งกันคนละมุมห้อง กระนั้นระหว่างรอสาวใช้ที่นำมาจัดเตรียมสิ่งของเพื่อวัดตัวเจ้าสาว ฉินมัวมัวได้มอบหนังสือกฎระเบียบการปฏิบัติให้กับบุตรีเสนาบดีลู่ ไว้เพื่ออ่านและศึกษาฆ่าเวลา
ปกหนังสือทั้งสองเล่มเขียนชื่อหนังสือไว้ชัดเจน ข้อปฏิบัติการเป็นพระชายา ลู่เยี่ยนถิงถึงกับยิ้มมุมปาก พลางเยาะเย้ยถากถางพี่สาวทางสายตา เห็นหรือไม่แม้แต่ฉินมัวมัวก็ยังเข้าข้างตน ถึงกับเตรียมหนังสือไว้สองเล่ม แสดงว่าอีกไม่นานท่านอ๋องก็จะรับตนเข้าเป็นชายา
“คุณหนูใหญ่หนังสือเล่มนี้สำคัญมาก ท่านต้องอ่านและทำความเข้าใจให้ดี อย่าได้มีข้อผิดพลาดแม้แต่น้อย ข้าคาดหวังว่าท่านจะไม่ทำให้ท่านอ๋องผิดหวังนะเจ้าคะ”
“ข้าเข้าใจแล้ว”
“ระหว่างนี้คุณหนูก็ศึกษาตำราเล่มนี้รอไปก่อน อีกสักประเดี๋ยวจะมีคนมาวัดตัวท่าน”
ฉู่หรันพยักหน้ารับแต่ไม่ได้พูดสิ่งใด กฎระเบียบพวกนี้ไม่ต้องอ่านนางก็รู้และจำได้ขึ้นใจทุกข้อ ย้อนเวลากลับมาถึงห้าครั้ง ล้วนผ่านเรื่องพวกนี้มาหมดแล้ว ทว่าก็ยังต้องแกล้งทำเป็นอ่านศึกษาทำความเข้าใจ แต่เมื่อเปิดหนังสือกลับต้องรีบปิดหน้าหนังสือด้วยความตกใจ
ไม่ใช่... นี่ไม่ใช่หนังสือกฎระเบียบการเป็นพระชายาที่เคยอ่าน แต่นี่มันหนังสือปกขาว มีทั้งภาพประกอบและคำบรรยายอย่างละเอียด เพื่อให้ผู้ไร้ประสบการณ์การร่วมหอใช้ศึกษาก่อนแต่งงาน
ใบหน้างามแดงซ่าน แม้ไม่อยากเปิดหนังสืออีกก็ต้องทำเพื่อไม่ให้มีพิรุธ ฉินมัวมัวคงหยิบผิดเล่มแล้วกระมัง นางจะต้องศึกษาเรื่องพวกนี้ไปไย ในเมื่อนิยายเรื่องนี้นางร้ายไม่เคยได้ร่วมหอกับพระเอกแม้แต่ครั้งเดียว...
ในเวลาที่นางคิดว่าจัดท่าได้ดีที่สุดแล้ว แต่ก็ดันลื่นเพราะมือมีเหงื่อออกเยอะ ข้างที่ต้องจับปลายเท้าไว้ดันลื่นหลุด จึงทำให้ทรงตัวต่อไปไม่ได้ ทำให้ล้มหน้าทิ่มพื้นอย่างไม่ทันตั้งตัวหน้าผากปูด คางแตก กำเดาไหล รวมไปถึงฝ่ามือมีรอยแตกจากการใช้ค้ำพื้นคิดมาถึงตรงนี้ หญิงสาวก็ปาดน้ำตาอีกหนึ่งครั้ง ไม่ได้เจ็บเพราะล้ม แต่ร้องเพราะอับอายต่างหาก เวลานั้นสายตาทุกคู่ต่างก็มองมาที่นางเป็นตาเดียวกัน ถึงไม่มีคำพูด แต่นางรู้ว่าทุกคนต้องหัวเราะอยู่เป็นแน่โชคดีนักที่เด็ก ๆ ไม่อยู่บ้าน ต่างก็เติบโตมีช่องทางทำมาหากินเป็นของตนเอง ถ้าหากอยู่บ้านกันครบน่ะหรือ เสี่ยวหลินคงได้ล้อนางไม่หยุดแน่ส่วนเหตุผลที่นางไม่บอกสามี ไม่ใช่ว่าไม่อยากบอก ทว่าตอนที่อีกฝ่ายเข้ามาเล่นใหญ่ออกปานนั้น เสียงดังลั่นออกไปถึงด้านนอก ทั้งบ่าวไพร่ทั้งผู้คนนอกจวนต่างก็ได้ยินกันถ้วนหน้า ยังไม่นับรวมถึงทหารนายกองที่พามาอีกคิดดูสิว่า หากมีคนพูดปากต่อปาก ฮูหยินนายอำเภอล้มคางแตกเอง แต่ทำทีเป็นว่ามีคนปองร้าย เพื่อกลบเกลื่อนเรื่องความน่าอับอายของตนเองน่ะ มันจะเป็นเช่นไร สู้นางไม่พูดเสียยังดีกว่าด้านนอก ภายในห้องโถงสวีเซียวนั่งอยู่เก้าอี้ตรงกลา
สวีเซียวอยู่บนหลังม้าใบหน้าบึ้งตึง หากตอนนี้เขาฆ่าใครได้เขาทำไปแล้ว ทว่าคนผู้นั้นเป็นใครเขาไม่อาจทราบได้หลังจากบ่าวในจวนมาแจ้งเขาว่าฮูหยินเกิดเรื่อง เขาก็รีบรุดมาที่เกิดเหตุทันที พร้อมกับทหารรักษาการณ์นับสิบนายตามมาด้วย ชาวบ้านละแวกนั้นให้ความสนใจ เกิดอะไรขึ้น เหตุใดท่านนายอำเภอถึงได้พาทหารมามากมายถึงเพียงนั้นเมื่อมาถึงลานกลางเรือน ก็เห็นว่าภรรยารักหน้าผากปูดบวม คางแตก ฝ่ามือทั้งสองข้างแตกเป็นแผลถลอก เป็นเช่นนี้จะไม่ให้เขาโมโหได้อย่างไร ตนหรือทะนุถนอมนางราวกับไข่ในหิน แต่กลับมีคนทำร้ายนางให้บาดเจ็บถึงเพียงนี้ร่างสูงช้อนอุ้มภรรยาขึ้นมาแนบอก ก่อนจะออกคำสั่งให้คนไปตามหมอ จากนั้นตัวเขาก็พานางเข้าไปพักในห้องแค่เห็นนางต้องเจ็บตัวเช่นนี้เขาก็ใจแทบขาด มันผู้ใดกล้ามาทำร้ายภรรยารัก ยิ่งคิดก็ยิ่งโมโห กระนั้นก็ยังทำอะไรไม่ได้ เมื่อเหมยลี่ไม่ยอมปริปากให้เบาะแสเลยสักคำ สวีเซียวจึงได้แต่สั่งให้ทหารที่ติดตามมารอฟังคำสั่งอีกทีทว่ายังไม่ทันจะได้ถามอะไร ท่านหมอก็เข้าห้องมาพอดี สวีเซียวจึงถอยออกมาให้ท่านหมอรักษาบาดแผลของนางก่อน หลังจากท่านหมอกลับไป เขาจึงไม่รอที่จะหาความกระจ่าง ซักถามถึงสาเหตุที่ทำใ
ดังนั้นเมื่อตนออกตามหาเหมยลี่ไปตามที่ต่าง ๆ อาเหิงที่อยู่ในความดูแล ชื่นชอบการท่องเที่ยว มีหรือจะยอมอยู่ในพระราชวัง ที่เปรียบเสมือนกรงขังนั้นได้ในระหว่างงานพิธีดำเนินต่อไปตามขั้นตอน คนที่เกร็งที่สุดเห็นทีจะเป็นเถ้าแก่เปียว เขาที่นั่งอยู่ข้างผู้สูงศักดิ์ ได้ยินเหล่าท่านผู้นั้นพูดคุยกันชัดเจน ก็ได้แต่คิดว่า ตนรับใครมาเป็นบุตรสาวบุญธรรมกันแน่แม้แต่พระชายาและท่านอ๋องผู้ทรงอำนาจ เหมยลี่ก็ยังรู้จัก เมื่อครู่บทสนทนาจากพระชายารุ่ยอ๋องบอกว่า นางเป็นอดีตองค์หญิงใหญ่ ที่ฝ่าบาททรงตามใจมากที่สุด และยังเป็นผู้มีพระคุณต่อทุกพระองค์อีกด้วยได้ยินดังนั้น เถ้าแก่เปียวก็ถึงกับแอบเช็ดเหงื่อ ใจคอไม่ค่อยดี เกรงว่าจะไปทำให้บุตรสาวคนนี้ไม่พอใจเข้าสักวัน ในตอนรับถ้วยชาคารวะของคู่บ่าวสาว มือคู่นั้นก็ยังสั่นไม่หยุด เกือบทำคว่ำใส่เหมยลี่อยู่รอมร่ออยู่ดีไม่ว่าดีได้เกี่ยวดองกับเชื้อพระวงศ์เสียอย่างนั้น มิรู้ว่านี่เป็นวาสนาหรือวิบากกรรมกันแน่ ต่อจากนี้จะทำอะไรก็คงต้องคิดให้ดีเสียก่อน ไม่เช่นนั้นชีวิตในบั้นปลายของตน คงไม่ได้สงบสุขเป็นแน่เมื่อถึงยามค่ำ เป็นช่วงเวลาที่ต้องเข้าหอ แต่กลับต้องใช้ไปกับการร่วมโต๊ะอาหาร
เถ้าแก่เปียวยกแขนเสื้อขึ้นซับน้ำตาด้วยความปลื้มปีติ ไม่คิดว่าเหมยลี่คนที่ตนรักเหมือนบุตรสาวคนหนึ่ง ที่ผ่านมาเป็นห่วงอยู่ไม่น้อย ห่วงว่าจะพาลูกทั้งสามไปได้ตลอดรอดฝั่งหรือไม่ ห่วงว่านางและหลาน ๆ จะกินอิ่ม หรือได้รับความลำบากไหมแต่มาวันนี้ พอได้เห็นเหมยลี่ได้ดี เขาก็อดดีใจด้วยไม่ได้ ตนมองคนไม่ผิดจริง ๆ ความช่วยเหลือที่ให้ไปไม่สูญเปล่าเลย อีกทั้งไม่คิดว่าเจ้าเด็กคนนี้ จะมาขอให้ตนเป็นพ่อในวันแต่งงาน จะไม่ให้รู้สึกปลาบปลื้มได้อย่างไร“เมื่อครู่ เจ้าว่าอะไรนะ” เถ้าแก่เปียวยังคงไม่เชื่อหู ถึงขั้นถามย้ำสองครั้งเพื่อความมั่นใจ“ช่วยเป็นญาติฝั่งเจ้าสาวให้ข้าได้หรือไม่เจ้าคะ ท่านพ่อ” เหมยลี่นั่งคุกเข่าตรงหน้าเถ้าแก่ พร้อมกับยกถ้วยชาค้างไว้เช่นนั้น ในใจก็แอบกังวลอยู่สักหน่อย ไม่รู้ว่าเถ้าแก่จะรับไหว้นางหรือไม่“ดี ๆ ในเมื่อลูกสาวจะออกเรือนแล้ว พ่อคนนี้จะไม่ยอมได้อย่างไร”เปาเปียวรับถ้วยน้ำชาจากมือบุตรสาวบุญธรรม ก่อนจะยกขึ้นจิบหนึ่งอึกเพื่อเป็นการรับไหว้ พิธีรับเป็นบุตรสาวก็เป็นอันเสร็จสิ้น ใบหน้าเหี่ยวย่นเต็มไปด้วยรอยยิ้ม พลางคิดว่าตอนนี้ตนมีทั้งบุตรสาวบุตรชายแล้วหรือนี่ ช่างดีจริง ๆ มิหนำซ้ำยังม
บทที่ 24 หลังจากจัดการผู้รบกวนไปได้แล้ว เด็ก ๆ จึงเวียนกันเจาะเลือดเพื่อพิสูจน์ความสัมพันธ์ ผลที่ออกมาทำเอาสวีเซียวดีใจแทบกลั้นไม่อยู่ มันช่างน่าเหลือเชื่อเกินไปแล้ว เมื่อเด็กทั้งสามคือบุตรชายบุตรสาวแท้ ๆ ของเขาเองเมื่อรู้ว่าพวกเขาคือครอบครัวที่แท้จริง สวีเซียวผู้ไม่เคยเสียน้ำตาให้ใครนอกจากภรรยารัก บัดนี้กลับร้องไห้ออกมาอย่างไม่อายใครในที่สุดเขาก็มีครอบครัวเป็นของตัวเองเสียที....หลังจากนั้นผ่านไปหกเดือน เมื่อฝ่าบาททรงทราบเรื่องของสวีเซียวพระองค์ทรงยินดีกับอีกฝ่ายเหลือเกินอีกทั้งเมื่อทรงทราบว่าสตรีคนนั้นก็คือเหมยลี่ อดีตร่างทรงผู้สื่อสารกับเทพธิดา ที่ทำให้พระองค์สามารถมีโอรสและพระธิดาได้ในที่สุด มีหรือจะไม่ตอบแทนบุญคุณฮ่องเต้จ้าวหรง จึงทรงประกาศราชโองการ มอบตำแหน่งโหวแก่สวีเซียว และให้เขาดำรงตำแหน่งนายอำเภอเมืองอันหยางเป็นการชั่วคราว เมื่อใดเขาต้องการย้ายกลับเมืองหลวง พระองค์ก็ย่อมมีตำแหน่งงานที่ดีในราชสำนักรองรับ ให้เขาใช้ชีวิตอยู่ที่นั่นได้ตามต้องการส่วนเหมยลี่ถูกแต่งตั้งให้เป็นฮูหยินตราตั้งขั้นหนึ่ง พร้อมกันนั้นบุตรในอุทรของนาง สามารถเข้ารับการศึกษา ในสำนักศึกษาหลวงร่วมกับเชื
บทที่ 24หญิงสาวนอนกลิ้งอยู่บนเตียงอย่างเกียจคร้าน เฝ้ามองสามีหนุ่มเช็ดตัวให้ด้วยดวงตาหวานเยิ้ม อดไม่ได้ที่จะชื่นชมตัวเอง ที่เลือกสามีได้ดีเช่นนี้ข้านี่ช่างมีบุญจริง ๆ มีสามีเด็กก็ดีเช่นนี้ ไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อยทั้งยังคอยเอาอกเอาใจไม่ห่าง“เจ้านอนพักเถอะ เดี๋ยวข้าไปดูลูกเอง” ชายหนุ่มก้มลงจูบหน้าผากภรรยาสาว ก่อนจะปล่อยให้นางนอนพักผ่อน ส่วนเขานั้นจะออกไปรับหน้าเด็ก ๆ เอง“อืม ว่าแต่คราวนี้ ข้าขอเงินทุนสักสามพันตำลึงได้หรือไม่” ก่อนอีกฝ่ายไปก็ไม่ลืมทวงสัญญา เผื่อว่าพูดภายหลัง นางอาจจะเสียดอกมากกว่านี้ก็ได้“ได้สิ ครั้งนี้ให้เมียจ๋าสี่พันตำลึงไปเลย ถือว่าเป็นค่าแรงนอกเวลา”เหมยลี่ยิ้มกว้างทันทีที่ตนได้กำไรเพิ่มตั้งหนึ่งพันตำลึง แต่นางหารู้ไม่ว่า สำหรับสวีเซียวแล้วนั้น แค่นางเอ่ยปากขอ เขาย่อมให้นางอยู่แล้ว โดยที่ไม่ต้องมีข้อแลกเปลี่ยนทว่าสำหรับสวีเซียวนั้น ข้อนี้เขาจะเก็บไว้จนวันตายไม่บอกนางหรอก เพราะถ้าหากบอกความจริงไป นางจะยอมทำตามที่ขอได้ทุกเมื่อหรือ เช่นนั้นก็ปล่อยมันให้เป็นความลับเช่นนี้ต่อไปเถอะ ถือว่าเป็นกำไรที่เขาควรจะได้ก็แล้วกันรุ่งเช้าเหมยลี่มีสีหน้าเคร่งเครียดไม่น้อย ยอมรับ
บทที่ 12ยังไม่ทันจะได้พูดสิ่งใดหรือแม้แต่คิดหาวิธีที่รั้งจ้าวหลิวหมิงไว้กับตัว ลู่เยี่ยนถิงกลับถูกทิ้งให้เดียวดายท่ามกลางสายตาผู้คน นางอยากกรีดร้องให้สาสมกับความอัดอั้นตันใจ เมื่อก่อนตนพูดแค่ไม่กี่ประโยคท่านอ๋องก็ล้วนแล้วแต่ยอมทั้งนั้น เพราะนังฉู่หรันพระองค์ถึงได้เปลี่ยนไปเป็นคนละคนเช่นนี้ลู่เยี่
บทที่ 12“เพ่ยซานเสด็จพ่อเล่า เหตุใดถึงมีแค่เจ้าอยู่ตรงนี้” เจ้าเฟยเฟิงได้ของเล่นเป็นที่พอใจแล้ว เขาหมายใจจะขอกลับก่อนเพื่อเปิดโอกาสให้เสด็จพ่อได้อยู่กับเสด็จแม่ตามลำพัง ทว่ารู้ตัวอีกทีกลับเห็นแค่คนสนิทของบิดา แต่บิดาไม่อยู่แล้ว“เรียนซื่อจื่อท่านอ๋องอยู่กับจวิ้นอ๋องด้านบนโรงเตี๊ยมพ่ะย่ะค่ะ”“อยู่ก
บทที่ 11ท่านหญิงแห่งจวนโหวถึงกับคลึงขมับเพื่อคลายอาการปวดหัว ทำงานมาทั้งวันต้องมาเจอเรื่องให้หนักใจ ให้ตรวจบัญชีและสินค้าในร้านค้าต่อไปไม่ไหวแล้ว ออกไปสูดอากาศสักหน่อยก็คงจะดีทว่าอีกใจกลับรู้สึกเป็นห่วงบุตรชายขึ้นมาเสียดื้อ ๆ มิใช่ว่าเชื่อคำของลู่เยี่ยนถิง นางเชื่อว่าเจ้าเด็กดื้อเอาตัวรอดได้ แต่เ
บทที่ 11“คุณหนู ท่านหญิงสือจี้อยู่ทางโน้นเจ้าค่ะ” สาวใช้ผู้ติดตามวิ่งหน้าตั้งรายงานผู้เป็นนาย พลางชี้มือชี้ไม้ให้นายสาวเห็นเป้าหมาย“ดี” ลู่เยี่ยนถิงจ้องมองเป้าหมายไม่วางตา นับตั้งแต่ท่านอ๋องแต่งงานกับพี่สาว พระองค์ก็ทำตัวห่างเหินอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน เข้าหาก็ถูกปฏิเสธ ไม่เคยได้อยู่กันสองต่อสองอย่







