All Chapters of พอแล้ว! บทนางร้ายข้าไม่อยากเป็น (ซีรีส์ชะตานางร้าย): Chapter 31 - Chapter 40

บทที่ 14“ปล่อยหม่อมฉันลงเดี๋ยวนี้นะเพคะ จะไปไหนหม่อมฉันไม่ไป” หญิงสาวดิ้นขลุกขลักเพื่อให้อีกฝ่ายวางตนลง จะไม่ให้ตกใจได้อย่างไร เมื่ออยู่ ๆ คนใจร้ายก็อุ้มนางออกจากห้องไปหน้าตาเฉย ไม่ยอมบอกอะไรสักคำ อีกทั้งเนื้อตัวมีเพียงชุดนอนบางเบาปิดกาย ด้านนอกหนาวก็หนาวยังมีแก่ใจไปที่อื่นอีกหรือไร“ไม่อยากรู้หรือว่าหลังจากนั้นข้ากับน้องสาวเจ้าไปที่ใดกันต่อ”“หม่อมฉันไม่เห็นว่ามันจะเกี่ยวกันเลยนี่เพคะ” หญิงสาวสะบัดหน้าไปทางอื่น ไม่อยากเห็นหน้าเขาให้เจ็บช้ำใจ มิรู้ว่าไปพลอดรักกันท่าไหนถึงได้กินไม่อิ่มต้องมาหาเศษหาเลยเอากับคนอื่น“เจ้าไม่อยากรู้ก็ไม่เป็นไร เช่นนั้นข้าก็ไม่จำเป็นต้องบอก” ชายหนุ่มแอบยิ้มมุมปากเมื่ออีกฝ่ายมีท่าทีเปลี่ยนไป ความเย่อหยิ่งเมื่อครู่หายไปไหนเสียแล้ว บัดนี้เขาเห็นเพียงแค่คนที่ทำหน้าเลิ่กลั่กปากแข็ง ทั้งที่ก็อยากรู้ใจจะขาด“หม่อมฉันจะไปว่าอะไรท่านอ๋องได้เพคะ หากอยากจะเล่าก็เล่า”“ตอนนี้ข้ายังไม่มีอารมณ์จะพูด เอาไว้เจ้าทำให้ข้าพอใจเมื่อไรข้าถึงจะเล่าให้ฟัง”“เอ๊ะ! หม่อมฉันไม่ได้เรียกร้องนะเพคะ เป็นท่านอ๋องต่างหากที่อยากจะเล่า”ฉู่หรันเริ่มมีน้ำโห ใช้กำปั้นที่แทบจะไม่มีแรงเหลืออยู

บทที่ 15ลู่ฉู่หรันมองอีกฝ่ายตาขวาง ตั้งแต่วันนั้นยามค่ำคืนนางถูกเคี่ยวกรำเสียจนแทบไม่ได้นอนเต็มอิ่ม สรรหาวิธีหลอกล่อเหลือเกิน ยามเช้าก็หลงคิดว่าจะได้นอนพักให้เต็มที่ ก็ต้องวุ่นวายกับการเตรียมตัวเพื่อเข้าวัง ครั้ง ไหน ๆ ก็ไม่เคยคิดจะสนใจกัน ยิ่งเรื่องควงคู่เข้าร่วมงานสังคมยิ่งไม่ต้องพูดถึง คนที่ได้สิทธิ์นั้นก็คือเยี่ยนถิงน้องสาวต่างมารดา แล้วไยครั้งนี้ท่านอ๋องถึงไม่เลือกนางไปเล่าเพราะไม่เคยถูกเลือกให้อยู่เคียงข้างสามี ทำให้ที่ผ่านมาจึงไม่ได้เตรียมตัวอะไรทั้งนั้น แต่เมื่อถึงเวลานี้นางกลับถูกเลือก ครั้งแรกที่ได้เดินเคียงคู่ท่านอ๋อง กลับต้องมาในสภาพใต้ตาดำคล้ำดูไม่สดใส ให้อยู่ข้างผู้ใดก็มีแต่จะอับอายลู่ฉู่หรันใช้ความคิดอย่างหนัก หรือนี่เป็นแผนให้ตนไปขายขี้หน้าในงานชมบุปผาที่ฮองเฮาทรงจัดขึ้น แต่แล้วก็ถึงกับบางอ้อ ด้วยมันก็ยังมีเรื่องที่ทำให้อับอายอยู่มิใช่หรือ แต่ก็ช่างปะไร ในเมื่อฝืนเปลี่ยนชะตามาตั้งสี่ครั้งสุดท้ายก็หลีกหนีไม่ได้ ครั้งที่ห้าก็ไม่ใช่เรื่องแปลกตลอดการเดินทางไม่มีการสนทนาระหว่างคู่สามีภรรยา นั่นเพราะเมื่อรถม้าวิ่งออกตัวได้ไม่นาน ฉู่หรันก็หลับเป็นตายคอพับคออ่

บทที่ 15“เจ้าอย่ามายุแยงให้ข้าเกลียดเสด็จแม่นะ ข้ารู้หรอกว่าเจ้าขี้อิจฉาใฝ่สูงอยากได้เสด็จพ่อ เจ้ามันก็ไม่ต่างจากผู้อื่นที่หาแต่ผลประโยชน์ ไปให้พ้นนะ” เด็กชายเริ่มมีน้ำโหไม่พอใจที่อีกฝ่ายใส่ความมารดา เจ้าเฟยเฟิงมองหาสิ่งของที่พอจะใช้เป็นอาวุธใช้ไล่ให้สตรีนิสัยไม่ดีออกไป ก่อนจะคว้าหมับกิ่งไม้ขนาดเหมาะมือฟาดใส่เสียหนึ่งที“ออกไปนะ ไปเลย”เพียะ“โอ๊ย! หม่อมฉันแค่มาเตือนดี ๆ นะเพคะ ถ้าอยากจะโง่ให้พี่หญิงหลอกก็ตามใจ อย่าหาว่าหม่อมฉันไม่เตือนก็แล้วกัน”เพียะ“ไปนะ ไปไกล ๆ เลย ชิ้ว ๆ”จ้าวเฟยเฟิงฟาดใส่ไม่ยั้งเมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายไม่ยอมไป ตีถูกบ้างไม่ถูกบ้าง กระนั้นลู่เยี่ยนถิงก็มิได้ยืนเฉยให้เด็กตีอยู่ฝ่ายเดียว นางทั้งผลักแล้วดันให้ออกห่าง หมายใจจะแย่งไม้จากมือเด็ก ทว่าอีกฝ่ายก็กำไม้แน่นเหลือเกินแย่งเท่าไรก็แย่งไม่ได้ นางจึงฉวยโอกาสในตอนที่จ้าวเฟยเฟิงเผลอ หยิกที่หลังมือเต็มแรงทำเช่นนั้นจนกว่ามารน้อยจะยอมปล่อยมือจากไม้“เจ้าบังอาจทำร้ายข้า”“ก็พระองค์ตีหม่อมฉันก่อนนี่เพคะ”“เจ้ามันสมควรโดนตี สตรีอัปลักษณ์ นิสัยไม่ดี ขี้เหร่แล้วยัง” เจ้าเฟยเฟิงโต้ตอบไม่ลดละ เขาอยู่ของเขาดี ๆ แต่กลับถูกหาเรื่องก

บทที่ 16“พี่หญิงข้าขอโทษเป็นข้าเองที่พูดไม่คิด ข้าแค่ทนไม่ได้ที่ถูกแย่งคนรัก เห็นแก่ความเป็นพี่น้องให้อภัยข้านะเจ้าคะ” ลู่เยี่ยนถิงคว้ามือพี่สาวพลางบีบน้ำตาขอให้อีกฝ่ายยกโทษ พร้อมกับคร่ำครวญสิ่งที่ตนเองต้องสูญเสียและถูกแย่งชิง คำพูดที่ราวกับจงใจทำให้ผู้คนรอบกายได้ยิน ทำให้บรรยากาศโดยรอบเงียบลงไปถนัดตา เรียกความสนใจจากผู้คนรอบข้างได้สมใจฉู่หรันที่ตั้งท่ารออยู่ก่อนแล้วรีบเบี่ยงตัวหลบพร้อมกับชักมือกลับ คิดใช้กลุ่มคนที่อยู่ใกล้เป็นสักขีพยาน ให้รู้ว่าเยี่ยนถิงพลาดล้มลงไปเอง ตนไม่มีส่วนเกี่ยวข้อง ทว่ากลับผิดคาดครั้งนี้น้องสาวกลับมือไว ดึงชายผ้าของฉู่หรันทำให้ทั้งสองตกน้ำไปพร้อมกันตูม“ช่วยด้วยมีคนตกน้ำ ช่วยด้วย”เสียงของเหล่าสตรีน้อยใหญ่กรีดร้องด้วยความตกใจ พวกนางล้วนแล้วแต่ว่ายน้ำไม่เป็นจึงไม่กล้าจะลงไปช่วย จึงทำได้เพียงร้องให้ผู้อื่นช่วยแทนก็เท่านั้น ทว่าไม่ว่าจะร้องดังสักแค่ไหนกลับไม่มีใครกล้าลงไปช่วยสักคนด้วยหนึ่งเป็นถึงหวังเฟยแห่งวังอ๋อง ชายใดคิดจะแตะต้องคงต้องคิดให้ดีเกรงว่าหัวจะหลุดออกจากบ่า อีกหนึ่งใคร ๆ ต่างก็รู้ว่าเป็นคนในใจท่านอ๋องเช่นกัน ผลเสียมากกว่าผลดี เรื่องนี้เห็นทีต้อง

บทที่ 17ด้วยพิษไข้ทำให้ฉู่หรันไม่อาจฝืนได้อีก ร่างบางค่อย ๆ หลับตาลงและหลับไปในที่สุด แต่ก่อนจะหลับตาลงก็อดจะน้อยใจเสียมิได้ ไม่รู้เป็นเพราะจิตใต้สำนึกหรือเพราะพิษไข้กันแน่ นางถึงได้รู้สึกคิดถึงและอยากจะให้สามีอยู่ใกล้ ๆ อย่างน้อยก็ให้เขาโผล่หน้ามาให้เห็นบ้าง ทว่าตั้งแต่กลับตำหนักกลับไร้เงาคนที่คอยเฝ้าคิดถึงหรือไม่เขาอาจจะกำลังยุ่งอยู่กับการปลอบคนรักอยู่ก็ได้ อย่างไรเสียตนก็มีแค่สถานะทางสังคม แต่ใจท่านอ๋องกลับไม่เคยได้มา มันถูกกำหนดให้เป็นเช่นนั้นอยู่แล้ว ก็แค่ช่วยครั้งเดียว ลู่ฉู่หรันเป็นเช่นนี้แล้วยังจะหวังอะไรอีกทว่าหลังจากคนป่วยหลับได้ไม่นาน คนที่นางเฝ้าคิดถึงและน้อยใจก็โผล่หน้ามาจนได้ จ้าวหลิวหมิงเพิ่งกลับจากการไปคิดบัญชีกับเหมยลี่เจ้าของผลงานเขียน เขาหรืออุตส่าห์วางใจที่นิยายได้ถูกแก้ไขส่วนสำคัญไปแล้ว แต่ไฉนถึงได้เกิดเรื่องขึ้นมาได้อีก เดิมทีหรันหรันของเขาไม่ต้องตกน้ำด้วยซ้ำ แต่คราวนี้รุนแรงเกินไปแล้ว หากตนมาไม่ทันจะเกิดอะไรขึ้นบ้างแม้จะรู้ว่านางจะไม่ตาย แต่ถ้าเป็นไปได้เขาก็ไม่อยากจะให้มันเกิดขึ้นอีกอ๋องหนุ่มทำตัวให้เบาที่สุดขึ้นไปนอนบนเตียงด้วยกัน ดึงร่างบางเข้ามากอดก่อนจะ