All Chapters of พอแล้ว! บทนางร้ายข้าไม่อยากเป็น (ซีรีส์ชะตานางร้าย): Chapter 41 - Chapter 50

บทที่ 18เพียะ!“โอ๊ย... ท่านพ่อ! ลูกผิดอะไรเจ้าคะ เหตุใดถึงได้ตีลูกด้วยเล่า” ลู่เยี่ยนถิงถึงกับล้มพับไปลงไปกองกับพื้นด้วยแรงตบ แก้มบวมแดงเกิดเป็นรอยฝ่ามืออย่างเด่นชัด ท่านพ่อเรียกตนมาเพื่อที่จะทำร้ายเช่นนี้น่ะหรือ ตั้งแต่เล็กจนโตบิดาไม่เคยตีเลยสักครั้ง แล้วไยครั้งนี้ถึงได้ไม่ยั้งมือเลยเล่า“นายท่านเกิดอะไรขึ้นเจ้าคะ เหตุใดถึงได้ตบลูกของเราเช่นนี้ ใครทำให้นายท่านไม่พอใจก็ไปลงกับคนนั้นสิเจ้าคะ ถิงเอ๋อร์ของข้าผิดอะไร” นางซินอี๋มาถึงผวาตามแรงตบ ก่อนจะปรี่เข้าไปช่วยพยุงบุตรสาวให้ลุกขึ้น แม้จะโกรธเคืองหรือมีเรื่องร้ายแรงแค่ไหนก็ไม่เคยลงไม้ลงมือตบตี มันผู้ใดกล้าทำให้บุตรสาวของตนต้องเจ็บตัว“ดี ดียิ่ง กล้าทำเรื่องงามหน้าไว้แล้วยังทำเป็นไม่รู้เรื่องอีกหรือ ข้าจะตีเจ้าให้ตาย บุตรสาวเช่นนี้ไม่มีเสียยังดีกว่า” เสนาบดีลู่โกรธเสียจนปากสั่น นอกจากสร้างแต่ชื่อเสียแล้วยังบังอาจไปล่วงเกินท่านหญิงสือจี้เข้าเสียได้ ตำแหน่งหน้าที่การงานของตนอย่าได้หวังว่าจะก้าวหน้าไปมากกว่านี้เลย มีแต่จะตกต่ำเสียมากกว่า“ต้องเป็นหวังเฟยฉู่หรันบุตรสาวท่านแน่ ๆ นางใส่ร้ายอะไรถิงเอ๋อร์ข้าอีกเจ้าคะ หวังเฟยก็เหลือเกินถิงเอ๋อร

บทที่ 18“เกิดอะไรขึ้น เจ้าถึงได้อารมณ์ดีตั้งแต่หัววันเชียว” จ้าวหลิวหมิงแกล้งเย้าภรรยา เหตุใดเขาจะไม่รู้ก็ในเมื่อเป็นเขาเองที่หาเมียใหม่ให้พ่อตา“ตื่นเต้นที่มีแม่ใหม่เพคะ” หญิงสาวเลือกหาเครื่องประดับอย่างอารมณ์ดี คิดจะหาของขวัญไปต้อนรับแม่ใหม่เสียหน่อย ตั้งแต่ได้เข่อซินเข้ามาท่านพ่อก็ดูเหมือนจะเป็นผู้เป็นคนมากขึ้น ส่วนสองแม่ลูกนั่นป่านนี้คงไม่ว่างจะมาหาเรื่องตนแล้วกระมัง“แล้วไม่มีของตอบแทนให้ข้าบ้างหรือ แม่ใหม่เจ้าข้าก็มีส่วนนะ”“ท่านอ๋องมีสิ่งใดที่อยากได้เพคะ”“อืม... สิ่งที่ข้าอยากได้ก็คือ...”“ท่านอ๋อง”เยี่ยนถิงยิ้มกว้างวิ่งเข้าไปเกาะแขนจ้าวหลิวหมิง นางจะต้องรีบแก้ไขเรื่องเข้าใจผิดทำให้ท่านอ๋องกลับมาไว้ใจให้ได้ ทั้งหมดนี้เป็นเพราะซื่อจื่อไอ้เด็กมารนั่นแต่งเรื่องขึ้น ท่านอ๋องจะต้องเชื่อตนแน่ที่ผ่านมาก็เป็นเช่นนี้มาตลอด ไม่ว่าจะพูดหรือทำสิ่งใดท่านอ๋องก็ล้วนแล้วแต่เชื่อนางมาตลอดฉู่หรันนิ่งไปชั่วครู่พลางมองคนทั้งคู่ด้วยความแคลงใจ อย่าบอกนะว่าพวกเขานัดกันมา แล้วที่ท่านอ๋องช่วยนางหาภรรยาใหม่ให้บิดาเล่า มิใช่ทำดีหวังผลเพื่อจะรับเยี่ยนถิงเป็นภรรยาอีกคนหรอกนะ“ท่านอ๋องถ้าเรื่องที่พระองค

บทที่ 19“เสด็จพ่อ ฮือออ ลูกกลัวพ่ะย่ะค่ะ ช่วยลูกกับเสด็จแม่ด้วย”“ท่านอ๋องพระองค์ทรงต้องเลือกแล้วเพคะ จะเก็บลูกหรือพี่หญิง” ลู่เยี่ยนถิงบัดนี้นางราวกับคนบ้าเสียสติ ในเมื่อชีวิตนี้ไม่เหลืออะไรแล้ว นางก็จะเอาพวกมันทั้งหมดไปพร้อมกันเสียเลย ไม่ว่าท่านอ๋องจะเลือกผู้ใดคนทั้งคู่ก็จะตายพร้อมกันอยู่ดี“แล้วถ้าข้าไม่เลือกเล่า” อ๋องหนุ่มจ้องเขม็งไปที่เชือกทั้งสองเส้น โดยข้างเชือกที่ถูกตรงไว้กับลำต้น มีคนของลู่เยี่ยนถิงยืนรอรับคำสั่งประจำแต่ละจุด ในมือของพวกมันถือดาบคนละเล่มยื่นจ่อไว้บนเชือกคอยท่า หากเขาขยับแม้เพียงนิดเดียวไม่แน่คมมีดอาจจะฟันได้ทุกเมื่อ“ไม่เพคะ ท่านอ๋องจะต้องเลือกใครสักคนเท่านั้น หากพระองค์ไม่เลือก เช่นนั้นก็จะไม่มีใครเหลือรอด ฮ่า ๆ” แค่เพียงตนออกคำสั่ง คนที่จ้างมาก็พร้อมจะตัดเชือกสองเส้นนั้นขาดทันที แล้วคนพวกนี้ก็จะตายทั้งหมด ข้าไม่ได้ใครก็อย่าหวังว่าจะได้ยังไม่มีคำตอบใดเอื้อนเอ่ยจากปากชินอ๋อง มีเพียงสีหน้าที่บ่งบอกว่าเขากำลังคิดหนัก ฉู่หรันมีสีหน้าที่เหมือนจะยิ้มแต่ก็ไม่ยิ้ม ได้เห็นบุรุษที่รักลำบากใจที่ต้องเลือกคนใดคนหนึ่ง โดยที่เขาไม่ได้เลือกทันทีให้ใครอยู่หรือไป เท่านี้นาง

บทที่ 20 จบ“ท่านพูดอะไร สมรสนี้ท่านพ่อเป็นคนกราบทูลขอต่างหาก พระองค์ไม่ได้เลือกหม่อมฉันแต่เป็นหม่อมฉันต่างหากที่เลือกพระองค์” ใช่แล้ว... ทุกอย่างมันถูกกำหนดไว้แล้วตั้งแต่แรก“หากบิดาเจ้าเป็นคนขอ คิดว่าข้าจะยอมง่าย ๆ หรือ เจ้าลองคิดดูสิ ทุกครั้งข้าจะพุ่งเข้าไปหาเจ้าแล้วบีบคอเช่นนี้ และตะคอกใส่เจ้าว่าฉู่หรันเจ้ามันสตรีหน้าไม่อาย ข้าไม่มีวันรักเจ้า”“ท่าน หรือว่า....” หญิงสาวเบิกตากว้างด้วยความตกใจ เหตุใดเขาถึงพูดทุกอย่างออกมาได้ราวกับว่าเขาเองก็ย้อนเวลามาเหมือนกันเล่า“แสดงว่าเจ้าก็เหมือนกับข้าสินะ หลาย ๆ ครั้งที่ผ่านมาข้าไม่ได้ถนอมเจ้าเลย แม้จะพยายามต่อต้านไม่ยอมทำตามบทนิยาย แต่สุดท้ายข้ากลับถูกมันครอบงำจิตใจจนได้ ขอโทษนะ เจ้าจะยกโทษให้สามีผู้นี้ได้หรือไม่”“เพราะรู้สึกผิดหรือเพคะ ถึงได้พยายามชดเชยให้หม่อมฉันด้วยการแต่งงาน”“ใครว่าเล่า ทั้งใจของข้ามีแต่เจ้าต่างหาก มิเช่นนั้นข้าจะบังคับขู่เข็ญให้คนเขียนนิยายแก้บทให้เจ้าได้หรือ” ชายหนุ่มดึงมือภรรยาทาบลงบนอกตรงกลางใจพอดี นางอยู่ในใจเขาตั้งแต่ชีวิตที่สองแล้ว หากไม่ถูกบทนิยายครอบงำ ป่านนี้คงได้สมหวังไปนานแล้ว“จริงหรือเพคะ” หญิงสาวหลบสายตา

สมควรโดนเสียบ้าง“หลิวหมิงเจ้าช่วยบอกเคล็ดลับเราบ้างได้หรือไม่ ทำอย่างไรถึงได้บุตรหัวปีท้ายปีเช่นนี้” ฮ่องเต้จ้าวหรงถึงกับออกปากถามด้วยองค์เอง นางสนมเต็มวังแต่น้อยคนนักจะสามารถตั้งครรภ์ได้ เจ้าน้องชายคนนี้เพิ่งแต่งงานแต่กลับมีบุตรหัวปีท้ายปี ส่วนตนแม้แต่บุตรชายไว้สืบบัลลังก์สักคนยังไม่มี“เรื่องนี้บอกยากพ่ะย่ะค่ะ เห็นทีว่าฝ่าบาทยังขยันไม่มากพอ”“เฮอะ!” ฮ่องเต้จ้าวหรงถึงกับกลอกตา พูดมาได้ว่าเราไม่ขยัน งานราชการบ้านเมืองมีน้อยเสียเมื่อไร หากทำได้อย่างพวกเจ้าทั้งสี่คน ข้าได้สิ้นชีพไปนานแล้วเจ้าแห่งแผ่นดินปรายตามองจ้าวหลิวหมิงผู้เป็นน้องชาย พร้อมกันนั้นก็ยังนึกถึงเหล่าน้องชายอีกสามคน แต่ละคนมีลูกทันใช้กันหมด ทั้งที่เกิดจากบิดาคนเดียวกัน แต่เหตุไฉนมีแค่ตนที่ไม่มีบุตรชายให้ชื่นใจอยู่คนเดียวเล่าจ้าวหลิวหมิงไม่มีอารมณ์มาต่อล้อต่อเถียงกับพระเชษฐา อย่างไรเสียตอนนี้เหมยลี่ก็ยังไม่ได้กลับไปโลกเดิมของนาง ประเดี๋ยวเขาจะขอให้นางช่วยเพิ่มบุตรชายให้ฝ่าบาทสักคนสองคน ทว่าตอนนี้สิ่งที่เขาต้องให้ความสนใจมากที่สุดก็คือภรรยาที่กำลังจะคลอด นอนร้องโอดโอยช่างน่าสงสารนักกายหนาสองมือยังคงอุ้มบุตรชายและบุตรสาว