All Chapters of พอแล้ว! บทนางร้ายข้าไม่อยากเป็น (ซีรีส์ชะตานางร้าย): Chapter 11 - Chapter 20

บทที่ 5ลู่เยี่ยนถิงพยายามสบตาจ้าวหลิวหมิงชายผู้เป็นที่รัก หวังให้ท่านอ๋องช่วยปล่อยผ่านเรื่องนี้ไป เพื่อไม่ให้ตนและมารดาขายหน้าต่อหน้าลู่ฉู่หรัน ทั้งยังหมายมาดไว้ในใจรอให้ตนได้แต่งเข้าวังอ๋องก่อนเถอะ เจ้าเด็กเหลือขอจอมเอาแต่ใจผู้นี้นางจะจัดการให้ร้องไม่ออกเลยเชียว“เฟิงเอ๋อร์เจ้ามานั่งตรงนี้เถอะ เจ้าอย่าใส่ใจเลยแม่ไม่ถือ” กลายเป็นว่าฉู่หรันพูดตัดบทเสียเอง เห็นหน้าน้องสาวต่างมารดาทีไรพานทำให้ความเป็นนางร้ายในตัวปะทุขึ้นมาทุกที ทำหน้าโง่ ๆ อยู่ตลอดเวลาคิดว่าน่าดูหรืออย่างไร รีบพูดความต้องการมาให้จบ ๆ แล้วก็รีบกลับกันไปเสีย ข้ายังมีเรื่องให้คิดอีกมากมาย อย่างเช่นตายสภาพไหนดีถึงจะยังคงความงดงามเอาไว้ได้“เสด็จแม่ยอมเกินไปแล้วนะพ่ะย่ะค่ะ หากไม่ลงโทษเสียบ้างพวกนางก็จะได้ใจแล้วก็ทำอีก” แม้จะไม่ชอบใจที่มารดายอมคนเหล่านั้นง่ายเกินไป กระนั้นร่างเล็กกลับยอมปีนขึ้นนั่งเก้าอี้ตรงกลางระหว่างบิดาและมารดาคนใหม่ ทำหน้ามุ่ยกอดอกเชิดหน้าไปอีกทาง ไม่อยากแม้แต่จะเห็นหน้าสองแม่ลูกตัวต้นเหตุให้เสียสายตาสองแม่ลูกผู้มาใหม่ต่างอมยิ้มสบตากันอย่างรู้ความนัย ท่านอ๋องไม่ว่าอะไรแสดงว่าไม่ได้ไยดีอะไรต่อฉู่หรัน พวกน

บทที่ 6หลังจากแยกตัวออกมาได้ ฉู่หรันก็เอาแต่หมกตัวอยู่แต่ในห้องของนางไม่ยอมออกไปที่ใด เหล่าสาวใช้และนางกำนัลที่อยู่ด้านนอกต่างคิดว่าหวังเฟยกำลังนอนหลับพักผ่อน ทว่าด้านในนั้นกลับกำลังง่วนอยู่กับการเลือกเฟ้นอาภรณ์และเครื่องประดับอาภรณ์ถูกรื้อออกมาวางเรียงไว้บนเตียงกว้างหลายสิบชุด เจ้าของห้องหน้านิ่วคิ้วขมวดตัดสินใจเลือกไม่ได้ ไม่ว่าชุดใดก็งดงามทำเอานางตัดใจเลือกชุดใดชุดหนึ่งไม่ลง วังอ๋องนี่มีชุดสวยงามเช่นนี้ตั้งแต่เมื่อใดกัน ย้อนเวลากลับมาก็หลายครั้งไม่เห็นมีของพวกนี้ ยิ่งเป็นชุดเก่าของหวังเฟยคนก่อนยิ่งเป็นไปไม่ได้ พวกเขาสองคนไม่กินเส้นกันไม่มีทางที่นางจะทิ้งสิ่งของของตนไว้ที่นี่อย่างแน่นอนหรืออาจจะเป็นของที่เตรียมไว้ให้เยี่ยนถิง นางกำนัลเข้าใจผิดจึงขนมาไว้ที่นี่ แต่ด้วยเหตุผลอะไรก็ช่างมันเถอะ อย่างไรก็ไม่ใช่ของนางอยู่แล้ว ดีเสียอีกก่อนตายนี่อาจจะเป็นเรื่องสุดท้ายที่ทำให้อ๋องเย็นชาผู้นั้นโมโหจนป่วยไปเลยก็ได้“ทุกครั้งที่ข้าถูกพิษจะกระอักเลือดออกมา เช่นนั้นต้องเป็นชุดสีแดงนี่สิถึงจะดี ยามกระอักเลือดจะได้ดูเปื้อนน้อยหน่อย”หลังจากได้ชุดงามสมใจสิ่งที่ขาดไม่ได้ก็คือเครื่องประดับ ทว่ากลั

บทที่ 7สิ้นสุดแล้ว... ความพยายามของนางนี่แหละที่สิ้นสุดไว้ตรงนี้ คำโอ้อวดที่ว่าเป็นสตรีคอแข็งดื่มแค่นี้ไม่ทำให้เมามายนั่นก็ใช่ ทว่านางดื่มไปกว่าห้ากาสุรามันไม่ไหวแล้วจริง ๆ นอกจากจะตาลายแล้วร่างกายกลับร้อนดั่งไฟ รู้สึกโคลงเคลงเสียจนยืนไม่ได้แล้ว“เหตุใดพิษถึงไม่ออกฤทธิ์เสียที ข้าไม่มีทางจำผิดแน่ ในสุรามันต้องมียาพิษสิ” ร่างบางเมามายนอนเกลือกกลิ้งอยู่บนเตียง พร้อมกับบ่นพึมพำกับตนเองอย่างไม่เข้าใจ นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่นางย้อนเวลากลับมาในเหตุการณ์เดิม ๆ จำทุกอย่างได้อย่างแม่นยำ แล้วเหตุใดในตอนที่นางยอมแพ้ไม่สู้ต่อถึงไม่ตายเล่า“หวังเฟยหม่อมฉันจะไปนำสุรามาเพิ่มนะเพคะ” นางกำนัลเพียงคนเดียวที่คอยปรนนิบัติไม่รู้จะห้ามปรามอย่างไรดี ได้แต่คอยตามน้ำไป หมดแล้วก็หามาเติมใหม่ กว่าท่านอ๋องจะเสร็จงานมาหาหวังเฟย พระนางได้เมาหลับไปก่อนกันพอดี แต่จะห้ามก็คงไม่ฟังอีกเช่นกัน“พอแล้ว ข้าดื่มไม่ไหวแล้ว” หญิงสาวได้แต่ปัดมือไปมาพูดจาอ้อแอ้ เมาขนาดนี้แล้วยังจะเอามาอีกหรือ แค่จะพยุงตัวให้ลุกนั่งก็ยังไม่ไหวเลย“ไม่ได้เพคะ วันนี้จะขาดสุราไม่ได้เด็ดขาด”“เหตุใดจะไม่ได้ ก็แค่กินอาหารทั่วไปมิใช่หรือ ขาดสุราไปสักอย่

บทที่ 8ฉู่หรันได้แต่ตะลึงงันกับการกระทำของจ้าวหลิวหมิง ไม่จริงน่า เขารังเกียจและชิงชังนางอย่างกับอะไรดี แค่เห็นหน้าก็เหม็นเบื่อ ชาติก่อนเคยแตะต้องเสียที่ไหนแม้แต่หน้าก็แทบจะไม่โผล่มาให้เห็น ในใจเขามีแต่เยี่ยนถิงน้องสาวต่างมารดา การจะให้มากอดจูบลูบคลำเช่นนี้คงเกิดเภทภัยร้ายเป็นแน่กว่าจะรู้ตัวอาภรณ์ที่อุตส่าห์เลือกเฟ้นกว่าชั่วยาม ถูกปลดออกไปภายในชั่วอึดใจ กระนั้นฉู่หรันกลับคิดว่าจ้าวหลิวหมิงเพียงแค่ต้องการให้ตนได้รับความอับอาย มากกว่านึกพิศวาสกันจริง ๆ อย่างที่เขากระทำในตอนนี้ เมื่อใดเขาหมดสนุกประเดี๋ยวก็คงหยุดไปเอง“ท่านอ๋องสนุกพอหรือยังเพคะ” อีกใจก็อยากจะร้องไห้ออกมาให้รู้แล้วรู้รอดที่ไม่สามารถขัดขืนได้ดั่งใจ ทั้งยังความรู้สึกดีที่ถูกกอดรัดช่างน่าสมเพชนัก แค่ถูกคนเอาแต่ใจผู้นี้โอบกอดส่วนลึกของใจก็อ่อนยวบเสียแล้ว นึกโมโหตนเองนอกจากขัดบทบาทนางร้ายไม่ได้แล้ว ยังเลิกรักชายผู้นี้ไม่ได้เช่นกัน“อะไรกันยังไม่ถึงเวลาสนุกเสียด้วยซ้ำ เจ้าอุตส่าห์แต่งกายงดงามเพื่อรอข้ามิใช่หรือ ไม่ได้ถอดซับในลายโบตั๋นเสียดายแย่” ชายหนุ่มยิ้มมุมปากก่อนจะเชยคางหญิงสาวขึ้นเล็กน้อย ทว่าสายตาเขานั้นกลับมองเรือนร่าง

บทที่ 8ทั้งคำพูดของเขายังเชือดเฉือนในบางช่วงบางตอน มันทำให้หญิงสาวอดคิดไม่ได้เลยว่านี่คงเป็นการประชดประชัน มากกว่าจะเป็นการตั้งใจทำเรื่องระหว่างสามีภรรยาดูอย่างตอนนี้ที่อ๋องหนุ่มเล่นโลดโผนเกินทน อุ้มภรรยาคนงามลองรสรักไปทั่วห้องบรรทม ร่างบางในอ้อมแขนหรือก็กอดคออีกฝ่ายไว้แน่น ทั้งเสียวซ่าน ตื่นเต้น และตื่นกลัวในคราวเดียว เกร็งตัวเสียจนเหมื่อยไปหมด ด้วยเกรงว่าจะตกลงพื้นได้ทุกเมื่อยามจ้าวหลิวหมิงยกตัวนางขึ้น ๆ ลง ๆ เข้าจังหวะ“อ้าส์... พอเถอะเพคะ อย่าให้หม่อมฉันส่งเสียงน่าอายเช่นนี้อีกเลย”นอกจากเสียงอันน่าอายจะหลุดรอดออกไปให้บ่าวไพร่ด้านนอกได้ยินแล้ว ก็ยังมีเสียงเนื้อแนบเนื้อราวกับตบมือบรรเลงเพลงเข้าจังหวะไม่ได้ขาดสักช่วงเวลา พรุ่งนี้นางจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน บ่าวไพร่ได้เอาไปนินทากันทั่วทั้งวังเป็นแน่“หรันหรันของข้าอายเป็นด้วยหรือ”“ผู้ใดเป็นหรันหรันของท่านกัน ปล่อยหม่อมฉันนะ เลิกทรมานเสียที”มือบางทุบเข้าไปกลางหลังสามีเต็มแรง นางรู้อยู่หรอกว่าแรงแค่นี้ไม่สะเทือนเขาสักนิด เป็นนางที่จะเจ็บเสียเอง แต่ใครมันจะไปอดใจไหว ในเมื่อเขาเอาแต่หัวเราะไม่รู้ว่ามีอะไรน่าขันกัน“ว้าย!!”ฉู่หรันร้องเสี