All Chapters of พอแล้ว! บทนางร้ายข้าไม่อยากเป็น (ซีรีส์ชะตานางร้าย): Chapter 21 - Chapter 30

บทที่ 9พ่อบ้านจวนเสนาบดีไม่ยี่หระต่อสิ่งใด ทั้งยังทำตัวเฉยเมยต่อคำพูดคนวังอ๋อง ไม่สนใจว่าคนตรงหน้าจะอยู่ตำแหน่งไหน ตนย่อมต้องเลือกฝ่ายคุณหนูรองอยู่แล้ว ในเมื่อคุณหนูคือคนรักของท่านอ๋องติดตามด้วยแล้วมีแต่สบาย หากอยู่ข้างคุณหนูใหญ่ก็รังแต่จะไม่มีอนาคต“บางทีข้าก็คิดนะว่าเลี้ยงคนเช่นพวกเจ้าไว้ทำไม หากไม่ใช่เพราะข้าลูกชายเจ้าคงไม่ได้ร่ำเรียนมีอนาคตที่ดีจนถึงตอนนี้” ว่าจะอยู่เฉย ๆ ไม่ทำอะไรแล้วแต่ก็อดไม่ได้จริง ๆ คนที่นางช่วยเหลือไม่มีดีสักคน มีแต่พวกงูเห่าเลี้ยงไม่เชื่องทั้งนั้น ก็คิดอยู่ว่าเยี่ยนถิงรู้ได้อย่างไร ตนไปไหนทำอะไร อยู่ที่ไหนบ้าง ที่แท้ก็มีหนอนอยู่เต็มไปหมดนี่เอง“คุณหนูใหญ่ข้าบอกไปแล้ว ข้าก็แค่บ่าวทำตามคำสั่งเจ้านาย ข้าขัดไม่ได้จริง ๆ ขอรับ ได้โปรดอย่าทำอะไรบุตรชายข้าเลยนะขอรับ” พ่อบ้านถังถึงคราวตาจนต่างจากเมื่อครู่โดยสิ้นเชิง บุตรชายคือความหวังของครอบครัว หากให้เขาออกกลางคันได้จบเห่แน่“จูเจียวเสร็จจากที่นี่เจ้าไปที่สำนักศึกษาแจ้งท่านผู้อำนวยการให้ข้า บอกเขาว่าข้าต้องการยกเลิกทุนของบัณฑิตถัง ค่าใช้จ่ายทุกอย่างเรียกคืนให้หมดไม่มีข้อยกเว้น อ๋อ แล้วก็ให้แจ้งไปว่าข้าไม่มีส่วนเก

บทที่ 10“ถิงเอ๋อร์เกิดอะไรขึ้นกับเจ้า เหตุใดมือถึงได้มีแผลเล่า” ทันทีที่เห็นรอยถลอกบนฝ่ามือบุตรสาวก็ทำเอาฮูหยินรองโมโห นางเลี้ยงบุตรสาวมาอย่างทะนุถนอม แม้แต่ยุงสักตัวก็ไม่ให้กัด ใครช่างบังอาจมาทำให้ผิวอันบอบบางมีรอยแผล“ท่านแม่ พี่หญิงอารมณ์ไม่ดีเพราะถูกบ่าวด้านนอกไม่ยอมให้เข้าประตูหลักเจ้าค่ะ พอมาถึงก็เห็นว่านางกำลังทะเลาะกับบ่าวหน้าประตู ข้าหวังดีไม่อยากให้พี่หญิงอายชาวบ้านเตือนนางนิดหน่อย แต่นั่นใช่ความผิดของข้าหรือเจ้าคะ อยู่ ๆ พี่หญิงก็เดินชนข้าล้ม” หญิงสาวเริ่มบีบน้ำตารีบออเซาะซุกซบมารดา ทุกครั้งที่ทำเช่นนี้ท่านพ่อท่านแม่ก็ล้วนแล้วแต่โอ๋และตามใจ ฉู่หรันอย่าคิดว่าเจ้าจะรอด“ฉู่หรันเจ้านี่ก็เหลือเกิน อย่างไรก็เป็นพี่น้องกันทำน้องเช่นนี้ได้อย่างไร ขอโทษนางเดี๋ยวนี้” เสนาบดีเฒ่าเห็นน้ำตาบุตรสาวคนเล็กไม่ได้ต้องแพ้ให้ทุกที สั่งให้บุตรสาวคนโตขอโทษเพื่อให้จบเรื่องเพื่อตัดความรำคาญ“ข้าไม่ได้ทำอะไรบุตรสาวท่าน ทั้งแผลนั่นก็เกิดจากนางจะเข้ามาทำร้ายข้าแต่เกิดพลาดล้มไปเอง เหตุใดข้าต้องขอโทษคนที่ทำร้ายข้าด้วยเล่า” ฉู่หรันทนนิ่งดูละครฉากน้ำเน่ามานานพอแล้ว ได้เห็นกี่ครั้งก็น่ารำคาญทุกครั้ง“พี

บทที่ 11“คุณหนู ท่านหญิงสือจี้อยู่ทางโน้นเจ้าค่ะ” สาวใช้ผู้ติดตามวิ่งหน้าตั้งรายงานผู้เป็นนาย พลางชี้มือชี้ไม้ให้นายสาวเห็นเป้าหมาย“ดี” ลู่เยี่ยนถิงจ้องมองเป้าหมายไม่วางตา นับตั้งแต่ท่านอ๋องแต่งงานกับพี่สาว พระองค์ก็ทำตัวห่างเหินอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน เข้าหาก็ถูกปฏิเสธ ไม่เคยได้อยู่กันสองต่อสองอย่างเช่นแต่ก่อน ต้องเป็นฝีมือลู่ฉู่หรันล่อลวงท่านอ๋องเป็นแน่ร่างบางพร้อมสาวใช้ตรงเข้าหาอดีตหวังเฟยทันที หมายใจยืมมืออีกฝ่ายช่วยจัดการ ลำพังแค่มารน้อยนิสัยไม่ดีนั่นก็ยากจะรับมือ ยิ่งเจ้าตัวออกตัวปกป้องฉู่หรันก็รู้แล้วว่าตำแหน่งที่ตนควรจะได้เริ่มสั่นคลอนตนที่พยายามเอาใจทุกทางแต่กลับไม่เคยชนะใจ นอกจากจะถูกกลั่นแกล้งทุกครั้งที่พบหน้า มารน้อยผู้นั้นยังป่าวประกาศไปจนทั่วว่าเขาไม่ต้องการแม่ใหม่ จะไม่มีใครก้าวเข้ามาเป็นหวังเฟยอย่างแน่นอน ทว่าวันนั้นวันที่พี่สาวกลับมาเยี่ยมบ้าน เจ้าเด็กนั้นเอาแต่ออเซาะเอาใจ ปกป้องฉู่หรันราวกับเป็นของล้ำค่า คอยแต่เรียกเสด็จแม่ ๆ เสียจนน่ารำคาญด้านสือจี้ที่กำลังเดินตรวจตราร้านค้าในครอบครองต้องหยุดชะงัก เมื่อสตรีที่ถูกขนานนามว่าเป็นบุปผชาติฤดูหนาวยืนดักหน้าคอยท่าอยู่แล

บทที่ 12“เพ่ยซานเสด็จพ่อเล่า เหตุใดถึงมีแค่เจ้าอยู่ตรงนี้” เจ้าเฟยเฟิงได้ของเล่นเป็นที่พอใจแล้ว เขาหมายใจจะขอกลับก่อนเพื่อเปิดโอกาสให้เสด็จพ่อได้อยู่กับเสด็จแม่ตามลำพัง ทว่ารู้ตัวอีกทีกลับเห็นแค่คนสนิทของบิดา แต่บิดาไม่อยู่แล้ว“เรียนซื่อจื่อท่านอ๋องอยู่กับจวิ้นอ๋องด้านบนโรงเตี๊ยมพ่ะย่ะค่ะ”“อยู่กับเสด็จอาหรือ เช่นนั้นดีเลยพวกเราไปกินของว่างรอเสด็จพ่อกันเถอะ เสด็จแม่อาหารที่นี่อร่อยมากเลยนะขอรับ ท่านแม่สือจี้พาลูกมากินของอร่อยที่โรงเตี๊ยมฟู่ชางบ่อย ๆ” เด็กชายกระโดดโลดเต้นเขย่าแขนมารดา เพราะโรงเตี๊ยมฟู่ชางเป็นโรงเตี๊ยมของท่านตา ท่านแม่สือจี้ชอบพาเขามากินของอร่อยที่นี่เป็นประจำ อีกทั้งเป็นกิจการครอบครัว ฉะนั้นสำหรับเฟยเฟิงแล้วสั่งได้เต็มที่เงินไม่ต้องจ่าย“จะดีหรือเฟิงเอ๋อร์ ท่านอ๋องอาจจะคุยธุระนานไม่รู้จะเสร็จเมื่อไร เรากลับก่อนดีไหม”“เราแค่ไปกินของอร่อย ถ้ารอไม่ไหวเราค่อยกลับก่อน เสด็จแม่ไปเถอะนะ ๆ”จ้าวเฟยเฟิงอ้อนราวกับแมวน้อยตัวหนึ่ง พานทำให้ฉู่หรันใจอ่อนยอมตามใจ แม้จะไม่อยากหาเรื่องใส่ตัวให้ท่านอ๋องเข้าใจผิด คิดว่าตนมากแผนการใช้ซื่อจื่อน้อยเป็นเครื่องมือเพื่อให้ได้ใกล้ชิด แต่ก็ช่

บทที่ 13หลังจากกลับมาถึงวังอ๋องฉู่หรันกลับเข้าตำหนักที่พักของตนเองทันที ร่างบางทรุดตัวลงนั่งอย่างหมดแรง เจ็บปวดใจทุกครั้งที่เห็นจ้าวหลิว หมิงโอบกอดกับน้องสาว พลางพร่ำบ่นต่อฟ้าดิน ให้นางย้อนกลับมาเพื่ออะไรกันในเมื่อเลือกทางไหนก็ไม่ได้ ต่อให้ทุ่มเทมากแค่ไหนก็ไม่ได้แม้แต่เศษเสี้ยวของใจอยู่ดี ได้แค่ตัวจะมีประโยชน์อะไรฉู่หรันดวงตาแดงก่ำปริ่มจะร้องไห้ออกมารอมร่อ รู้สึกอึดอัดกับสิ่งที่ไม่สามารถขัดขืนได้ ใจหนึ่งกลัวที่ต้องรองรับความโกรธ เข็ดขยาดกับการถูกทำร้ายร่างกาย กระนั้นกลับไม่สามารถบังคับใจตนเองได้เลย นั่นหมายความว่าเมื่อคิดจะจากไป ความรักที่มีต่อจ้าวหลิวหมิงมันกลับรั้งให้นางอยู่ต่อ หรือว่าเป็นเพราะไม่คิดจะจากไปแต่แรกกันแน่ทุกสิ่งทุกอย่างดูสับสนไปหมด แย่งชิงไม่ได้ ใช้ความจริงใจให้อีกฝ่ายเปลี่ยนความคิดก็ไม่ได้ แม้แต่ตายไปแล้วก็ยังต้องหวนกลับมา หรือชีวิตนี้จะไม่สามารถทำอะไรได้เลย ได้แต่รอเวลาให้จบไปวัน ๆ เหมือนเดิมดวงตาคู่งามมองผ่านหน้าต่างออกไปอย่างเหม่อลอย ค่ำคืนนี้สามีคงมีความสุขอยู่กับคนรักของเขากระมัง นี่ก็ค่อนคืนแล้วยังไม่มีแม้แสงไฟในเรือนหลักก็ยังไม่ส่องแสง แล้วนางจะนั่งรอเช่นนี