All Chapters of พอแล้ว! บทนางร้ายข้าไม่อยากเป็น (ซีรีส์ชะตานางร้าย): Chapter 271 - Chapter 280

บทที่ 17“ท่านแม่ยังไม่หายดี วันนี้เลิกเรียนพ่อจะมารับพวกเจ้าเองนะ ห้ามไปกับคนอื่นเล่า”“ขอรับ”“เจ้าค่ะ”เด็ก ๆ ตอบรับอย่างว่าง่าย ตั้งแต่นายอำเภอเจินถูกปลด เหล่าบุตรหลานตระกูลเจินสงบปากสงบคำขึ้นมากโดยเฉพาะเจินตี้และเจินมี่ ไม่กล้าเข้ามาหาเรื่อง และมักขาดเรียนไปทีละหลายวัน สำหรับเจ้าสามเหมยรู้สึกว่า สำนักศึกษาน่ามาเรียนมากกว่าแต่ก่อนเชียวละส่วนท่านอาจารย์ใหญ่ก็ถูกลดขั้น ให้เป็นเพียงผู้ดูแลทั่วไป ไม่มีอำนาจสั่งการใด ๆ เรียกได้ว่ามีแค่ตำแหน่ง แต่ไม่มีตัวตนชีวิตในสำนักศึกษาก็ดีขึ้นมาก บรรดาพ่อแม่ที่ส่งบุตรหลานมาเรียนที่นี่ ต่างก็พากันชื่นชมผู้ตรวจการคนใหม่ มาประจำการได้แค่ไม่กี่วัน ก็จัดการพ่อลูกตระกูลเจินเจ้าปัญหาได้อย่างอยู่หมัดและเรื่องที่ทำให้บรรดาสาวน้อยสาวใหญ่ต่างพากันอิจฉา นั่นคือแม่ม่ายลูกติดอย่างเหมยลี่ กลายเป็นฮูหยินของผู้ตรวจการไปแล้ว บุรุษในฝันของสาวในอำเภอ สุดท้ายก็พ่ายแพ้ให้กับแม่ลูกสามหลังจากส่งเด็กทั้งสามรวมไปถึงสวีเหิง ที่ขอมาเรียนด้วยอีกคน สวีเซียวจึงแวะไปที่ว่าการอำเภอ จัดการนำชื่อของเหมยลี่และลูกเข้าทะเบียนตระกูล พร้อมกับดำเนินเรื่องจดทะเบียนเป็นสามีภรรยา อย่างถ

บทที่ 18“ข้าหาเงินทุนมาได้แล้วเจ้าค่ะ” หญิงสาวยื่นตั๋วเงินปึกหนึ่งไปตรงหน้าเถ้าแก่ร้านหนังสือ ในนี้มีสามพันตำลึง ก็คงจะพอแล้วกระมัง หรือหากไม่พอในห้องคลังของสวีเซียวก็ยังมีเงินอีกเป็นกอง ยืมไปใช้แค่นี้ไม่ทำให้เขาจนลงหรอก“ข้าบอกไว้ก่อนเลยนะ การค้าครั้งนี้ไม่รับรองว่าจะราบรื่น เช่นนี้ก็แล้วกัน เจ้าลงทุนแค่ห้าร้อยตำลึงไปก่อน หากไปได้ดีค่อยเพิ่มทุน”“ไม่ต้องเจ้าค่ะ ไม่มีทางขาดทุนแน่นอน ข้ายังพอมีเส้นสายอยู่บ้าง สามพันตำลึงนี่แหละดีที่สุดแล้ว” ทำไมนางจะมองไม่ออก เถ้าแก่คิดจะแบกรับภาระไว้ที่ตนเองคนเดียว“อ๋อ...ข้าก็ลืมไป เจ้าคือฮูหยินท่านผู้ตรวจการนี่นา หาใช่แม่ม่ายของลูกลิงทั้งสามคนเดิมเสียเมื่อไร”“เถ้าแก่ ลูกลิงของข้าก็หลานท่านนะเจ้าคะ วันไหนหยุดเรียนข้าจะเอาลิงมาปล่อยที่ร้านท่าน”“เหมยลี่เจ้าช่วยไว้ชีวิตข้าสักครั้งเถอะ อย่าให้อยู่กันครบสามคนเลย ข้าผิดไปแล้ว” คราวที่แล้วมาแค่เสี่ยวหลินก็พูดจ้อทั้งวัน ไม่เป็นอันทำงาน คราวนี้มาครบสามคนเขาควรปิดร้านหนีหรือไม่เหมยลี่หัวเราะคิกคัก นางส่ายหน้า ก่อนจะทิ้งท้ายไว้ว่าพรุ่งนี้จะพาลูกลิงมาฝากเลี้ยง แล้วก็ขอตัวกลับ ทิ้งให้เถ้าแก่เปียวโวยวายอยู่ในร

บทที่ 19ส่วนท่านหมอชรา ราวกับว่าไร้ตัวตนไปแล้ว โดยเฉพาะกับแม่นางเจินหราน ที่ไม่ว่าเขาจะหยิบจับอะไร นางก็แย่งจากมือไปเสียหมด อยากจะเอ่ยปากตำหนิ แต่ว่าคนในอำเภออันหยางรู้ดี ไม่ควรขัดใจคนตระกูลเจิน ท่านหมอจึงได้แต่ปล่อยเลยตามเลย“แม่นางร่าน”“ข้าชื่อหรานเจ้าค่ะ”“ขออภัยพอดีคำมันคล้องกันน่ะ ข้าก็เลยเรียกผิด นี่ก็ค่ำมากแล้ว เจ้าควรกลับได้แล้วกระมัง”“ข้าเป็นห่วงท่านผู้ตรวจการมาก ไม่อาจวางใจ อย่างไรเสียข้าก็เป็นหมอสามารถดูแลคนเจ็บได้ ขออยู่ดูแลท่านเซียวที่นี่สักสองสามวันได้หรือไม่ เห็นท่านเซียวเป็นเช่นนี้ข้าก็ไม่สบายใจ”“เจ้าเป็นสตรี ไม่ห่วงว่าตัวเองจะเสียชื่อบ้างหรือ”“ข้าทำด้วยความบริสุทธิ์ใจ เรื่องชื่อเสียงอะไรนั่น ข้าไม่ใส่ใจเจ้าค่ะ” เจินหรานกล่าวอย่างแน่วแน่ แม้ว่าเหมยลี่จะยกเรื่องชื่อเสียงมาอ้าง อย่างไรนางก็จะอยู่ที่นี่ให้ได้“ก็ได้ เช่นนั้นข้าจะให้เจ้าอยู่ดูแลสวีเซียวสักสองสามวัน ชิงชิว ไปจัดที่หลับนอนให้แม่นางหราน”“เจ้าค่ะฮูหยิน ให้พักที่เรือนไหนเจ้าคะ”“จวนเราคับแคบนัก ไม่เพียงพอรับแขก ให้นางพักเรือนเล็กข้างเรือนคนใช้ก็แล้วกัน”“เจ้าค่ะ บ่าวจะไปจัดการให้เดี๋ยวนี้”เจินหรานได้แต่เ

บทที่ 20สวีเซียวอึกอักไปไม่เป็น เหตุใดภรรยาถึงได้โยนเผือกร้อนมาให้เขาเล่า แต่เพื่อความสมจริง การที่ตนแกล้งความจำเสื่อม จึงเข้าข้างเหมยลี่แบบสุดโต่งไม่ได้ เขาจึงได้แต่แบ่งรับแบ่งสู้ ทำตัวอยู่ตรงกลางไปก่อน“แม่นางหราน ไม่ใช่ว่าข้าไม่เชื่อในฝีมือเจ้า แต่ข้าผู้นี้แต่งงานมีภรรยาแล้ว และเจ้าก็เป็นสตรีที่ยังไม่ออกเรือน เพื่อรักษาชื่อเสียงของเจ้า ก็ให้หมอท่านอื่นมารักษาข้าเถอะ”“หากจะพูดถึงชื่อเสียง ก็คงหมดไปตั้งแต่ข้าเอาชีวิตตัวเองเข้าแลกเพื่อช่วยท่านแล้วเจ้าค่ะ ยังจะมีอะไรให้ต้องรักษาอีกเล่า” เจินหรานก้มหน้าลงเล็กน้อย พูดด้วยน้ำเสียงเบาหวิว ย้ำอยู่แต่ประโยคเดิม ๆ เพื่อให้อีกฝ่ายรู้สึกผิดมากขึ้น“ถ้าเช่นนั้น แม่นางเจินหมายความว่า การจะช่วยใครสักคน ก็ต้องรับผิดชอบด้วยการแต่งงานหรือ แล้วที่เจ้าพูดเมื่อคืนเล่า จะเรียกบริสุทธิ์ใจต่อกันได้อย่างไร” เหมยลี่ใช้คำพูดของอีกฝ่ายย้อนถามกลับไป“ข้าไม่เคยพูดเสียหน่อย จะให้นายท่านเซียวรับเข้าจวนในฐานะภรรยา ข้าก็แค่อยากจะดูแลปรนนิบัติท่านบ้างก็เท่านั้น แต่ฮูหยินก็คอยเอาแต่กีดกันไม่ให้เข้าใกล้นายท่าน”“เจ้าไม่ได้พูด แต่เจ้ากำลังใช้การช่วยชีวิตบีบบังคับคนคนห

บทที่ 21นักเลงหน้าโหดสามคน ยืนจังก้าพร้อมพุ่งเข้ามาหาเรื่องได้ตลอดเวลา ทันทีที่พวกเขาเห็นหน้าเจ้าของร้าน หนึ่งในผู้ที่มาหาเรื่องก็ปรี่เข้าใส่ เตรียมข่มขู่รีดทรัพย์“เอาเงินคืนข้ามาเดี๋ยวนี้ ขายเกินราคาไม่พอ หนังสือก็มีแต่กระดาษเปล่า พวกเจ้าเอาเปรียบเกินไปแล้ว”ชายผู้นั้นขว้างปาหนังสือเล่มหนึ่งไปตรงหน้าเหมยลี่ ยังดีที่นางหลบได้ทัน มันจึงตกลงที่ปลายเท้าของนาง หากไม่เพราะระวังตัวอยู่แล้ว คงได้ฟาดใส่กลางหน้าผากนางเป็นแน่หน็อย ไอ้แก่กล้ามโต หน้าตาหรือก็ดูอ่านหนังสือไม่ออก กล้าหาเรื่องข้าหรือ ไม่ได้เอาคืนอย่ามาเรียกข้าเหมยลี่เลยหญิงสาวก้มลงหยิบหนังสือเล่มนั้นขึ้นมา ก่อนจะแสร้งเปิดหน้าหนังสือเพื่อตรวจสอบว่าเป็นจริงหรือไม่ และพยายามปกปิดปกหนังสือไว้อย่างแนบเนียน“คืนเงินมาให้ข้าเดี๋ยวนี้”“คืนเงินเขาไป” ด้วยไม่อยากให้เรื่องไม่เป็นเรื่องยืดเยื้อเกินไป เถ้าแก่เปียวจึงสั่งให้คนนำเงินมาคืน แม้ว่านั่นจะไม่ได้เกิดจากข้อผิดพลาดจากทางร้านก็ตาม ช่างมันเถอะแค่หนังสือเล่มเดียว ไม่ทำให้ร้านขาดทุนอยู่แล้ว“ยี่สิบอีแปะ นี่พวกเจ้าคิดจะดูถูกข้าหรือไง”นักเลงผู้นั้นปัดเงินจากมือคนงานทิ้ง มันและลูกสมุนเริ่ม