All Chapters of พอแล้ว! บทนางร้ายข้าไม่อยากเป็น (ซีรีส์ชะตานางร้าย): Chapter 281 - Chapter 290

บทที่ 22“ฮูหยินจะไม่ทำอะไรหน่อยหรือเจ้าคะ นายท่านก็กระไร ไม่ห้ามปรามนางเลย”“อย่าไปสนใจเลย ช่วงนี้เจ้าเองก็สงบปากสงบคำไว้ด้วยเล่า”“เจ้าค่ะ” สาวใช้ตัวน้อยทำหน้ามุ่ย กระนั้นก็ไม่ได้ถามถึงเหตุผล ปฏิบัติตามคำสั่งอย่างเคร่งครัด ฮูหยินว่าอย่างไร นางก็ว่าอย่างนั้นครั้นมองโจ๊กในถ้วยก็ช่างขัดตานัก โจ๊กอะไรมีแต่น้ำข้าวไม่กี่เม็ด กับผักดองที่ดูก็รู้ว่าเก่าเก็บไว้นาน แค่เห็นก็รู้สึกกลืนไม่ลง มื้อนี้คงต้องไปฝากท้องข้างนอกแล้วกระมัง จากนั้นค่อยแวะไปหาเถ้าแก่เปียวทว่ายังไม่ทันจะลุก ตัวหาเรื่องก็เข้ามาเสียก่อน อารมณ์โมโหหิวที่คุกรุ่นแต่เดิมอยู่แล้ว พอเห็นหน้าตัวต้นเหตุ ใจของเหมยลี่ก็ยิ่งหมดความอดทนก็ว่าจะปล่อยไปก่อนแล้วนะ แต่ดันหาเรื่องไม่เลิก คนยิ่งหิวข้าวอยู่ด้วย“พี่สาวตื่นแล้วหรือเจ้าคะ ต้องขออภัย ท่านตื่นสายอาหารหมดแล้ว จะเหลือก็แต่ผักดองกับโจ๊กเจ้าค่ะ” เจินหรานพร้อมบ่าวเฒ่าปิดปากหัวเราะคิกคัก รู้เช่นนี้ตนน่าจะไปขอคนของท่านลุงมาช่วยจัดการนานแล้ว“อย่าเรียกข้าพี่สาวเลย ข้าลูกคนเดียว แล้วก็ไม่ชอบนับญาติกับคนแปลกหน้า”เจินหรานเม้มปากกำมือแน่นอย่างอดกลั้น นางไม่เคยต้องมาทนให้ใครด่าเช่นนี้มาก่อน

บทที่ 23“อะไรกัน เรือนหายไปไหน นี่มันจะเกินไปแล้วนะ” บ่าวเฒ่ากระทืบเท้ารัว ๆ ด้วยความโมโห ออกจากจวนไม่กี่ชั่วยาม เรือนที่พักถูกรื้อถอนไปเสียแล้ว ไม่คิดถึงคราวพวกตนกลับมาเลยหรือ ใจร้ายเกินไปแล้ว“เหมยลี่ ต้องเป็นฝีมือเหมยลี่แน่ ๆ” เจินหรานโกรธเสียจนตัวสั่น ตั้งแต่เกิดมาไม่เคยชังน้ำหน้าใครเท่าเหมยลี่มาก่อนนางเชิดหน้าหันหลัง เตรียมไปที่เรือนใหญ่ทันที เหมยลี่จะต้องอยู่ที่นั่นอย่างแน่นอน อย่างไรวันนี้จะต้องให้มันคุกเข่าขอโทษตนให้ได้เจินหรานพร้อมบ่าวเฒ่าก้าวเดินด้วยความมั่นใจ โดยลืมไปว่าบัดนี้ตนเป็นเพียงแค่นักโทษหนีคดี มิใช่คุณหนูจากจวนอดีตนายอำเภอ ผู้มีอำนาจที่สุดในอำเภออันหยางอีกต่อไปแล้วเมื่อเข้ามาถึงเรือนใหญ่ แวบแรกที่เห็นหน้าสวีเซียว เจินหรานไม่รีรอปรี่เข้าหาอีกฝ่ายทันที พลางร้องไห้สะอึกสะอื้นอย่างน่าสงสาร นั่งคุกเข่ากอดขาซบหน้าบนตัก“นายท่าน ช่วยข้าด้วยเจ้าค่ะ ข้าถูกรังแกจนไร้ที่พึ่ง เห็นแก่บุญคุณที่เคยช่วยชีวิต ได้โปรดรับข้าเป็นภรรยารองได้หรือไม่เจ้าคะ”เหมยลี่ที่นั่งอยู่ตรงข้ามสามีกัดฟันกรอด คนอะไรช่างหน้าไม่อายนัก ต้องเป็นคนหน้าหนาขนาดไหน แอบวิ่งเข้าบ้านคนอื่น เพื่อที่จะมาขอเป็

บทที่ 24หญิงสาวนอนกลิ้งอยู่บนเตียงอย่างเกียจคร้าน เฝ้ามองสามีหนุ่มเช็ดตัวให้ด้วยดวงตาหวานเยิ้ม อดไม่ได้ที่จะชื่นชมตัวเอง ที่เลือกสามีได้ดีเช่นนี้ข้านี่ช่างมีบุญจริง ๆ มีสามีเด็กก็ดีเช่นนี้ ไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อยทั้งยังคอยเอาอกเอาใจไม่ห่าง“เจ้านอนพักเถอะ เดี๋ยวข้าไปดูลูกเอง” ชายหนุ่มก้มลงจูบหน้าผากภรรยาสาว ก่อนจะปล่อยให้นางนอนพักผ่อน ส่วนเขานั้นจะออกไปรับหน้าเด็ก ๆ เอง“อืม ว่าแต่คราวนี้ ข้าขอเงินทุนสักสามพันตำลึงได้หรือไม่” ก่อนอีกฝ่ายไปก็ไม่ลืมทวงสัญญา เผื่อว่าพูดภายหลัง นางอาจจะเสียดอกมากกว่านี้ก็ได้“ได้สิ ครั้งนี้ให้เมียจ๋าสี่พันตำลึงไปเลย ถือว่าเป็นค่าแรงนอกเวลา”เหมยลี่ยิ้มกว้างทันทีที่ตนได้กำไรเพิ่มตั้งหนึ่งพันตำลึง แต่นางหารู้ไม่ว่า สำหรับสวีเซียวแล้วนั้น แค่นางเอ่ยปากขอ เขาย่อมให้นางอยู่แล้ว โดยที่ไม่ต้องมีข้อแลกเปลี่ยนทว่าสำหรับสวีเซียวนั้น ข้อนี้เขาจะเก็บไว้จนวันตายไม่บอกนางหรอก เพราะถ้าหากบอกความจริงไป นางจะยอมทำตามที่ขอได้ทุกเมื่อหรือ เช่นนั้นก็ปล่อยมันให้เป็นความลับเช่นนี้ต่อไปเถอะ ถือว่าเป็นกำไรที่เขาควรจะได้ก็แล้วกันรุ่งเช้าเหมยลี่มีสีหน้าเคร่งเครียดไม่น้อย ยอมรับ

เถ้าแก่เปียวยกแขนเสื้อขึ้นซับน้ำตาด้วยความปลื้มปีติ ไม่คิดว่าเหมยลี่คนที่ตนรักเหมือนบุตรสาวคนหนึ่ง ที่ผ่านมาเป็นห่วงอยู่ไม่น้อย ห่วงว่าจะพาลูกทั้งสามไปได้ตลอดรอดฝั่งหรือไม่ ห่วงว่านางและหลาน ๆ จะกินอิ่ม หรือได้รับความลำบากไหมแต่มาวันนี้ พอได้เห็นเหมยลี่ได้ดี เขาก็อดดีใจด้วยไม่ได้ ตนมองคนไม่ผิดจริง ๆ ความช่วยเหลือที่ให้ไปไม่สูญเปล่าเลย อีกทั้งไม่คิดว่าเจ้าเด็กคนนี้ จะมาขอให้ตนเป็นพ่อในวันแต่งงาน จะไม่ให้รู้สึกปลาบปลื้มได้อย่างไร“เมื่อครู่ เจ้าว่าอะไรนะ” เถ้าแก่เปียวยังคงไม่เชื่อหู ถึงขั้นถามย้ำสองครั้งเพื่อความมั่นใจ“ช่วยเป็นญาติฝั่งเจ้าสาวให้ข้าได้หรือไม่เจ้าคะ ท่านพ่อ” เหมยลี่นั่งคุกเข่าตรงหน้าเถ้าแก่ พร้อมกับยกถ้วยชาค้างไว้เช่นนั้น ในใจก็แอบกังวลอยู่สักหน่อย ไม่รู้ว่าเถ้าแก่จะรับไหว้นางหรือไม่“ดี ๆ ในเมื่อลูกสาวจะออกเรือนแล้ว พ่อคนนี้จะไม่ยอมได้อย่างไร”เปาเปียวรับถ้วยน้ำชาจากมือบุตรสาวบุญธรรม ก่อนจะยกขึ้นจิบหนึ่งอึกเพื่อเป็นการรับไหว้ พิธีรับเป็นบุตรสาวก็เป็นอันเสร็จสิ้น ใบหน้าเหี่ยวย่นเต็มไปด้วยรอยยิ้ม พลางคิดว่าตอนนี้ตนมีทั้งบุตรสาวบุตรชายแล้วหรือนี่ ช่างดีจริง ๆ มิหนำซ้ำยังม

สวีเซียวอยู่บนหลังม้าใบหน้าบึ้งตึง หากตอนนี้เขาฆ่าใครได้เขาทำไปแล้ว ทว่าคนผู้นั้นเป็นใครเขาไม่อาจทราบได้หลังจากบ่าวในจวนมาแจ้งเขาว่าฮูหยินเกิดเรื่อง เขาก็รีบรุดมาที่เกิดเหตุทันที พร้อมกับทหารรักษาการณ์นับสิบนายตามมาด้วย ชาวบ้านละแวกนั้นให้ความสนใจ เกิดอะไรขึ้น เหตุใดท่านนายอำเภอถึงได้พาทหารมามากมายถึงเพียงนั้นเมื่อมาถึงลานกลางเรือน ก็เห็นว่าภรรยารักหน้าผากปูดบวม คางแตก ฝ่ามือทั้งสองข้างแตกเป็นแผลถลอก เป็นเช่นนี้จะไม่ให้เขาโมโหได้อย่างไร ตนหรือทะนุถนอมนางราวกับไข่ในหิน แต่กลับมีคนทำร้ายนางให้บาดเจ็บถึงเพียงนี้ร่างสูงช้อนอุ้มภรรยาขึ้นมาแนบอก ก่อนจะออกคำสั่งให้คนไปตามหมอ จากนั้นตัวเขาก็พานางเข้าไปพักในห้องแค่เห็นนางต้องเจ็บตัวเช่นนี้เขาก็ใจแทบขาด มันผู้ใดกล้ามาทำร้ายภรรยารัก ยิ่งคิดก็ยิ่งโมโห กระนั้นก็ยังทำอะไรไม่ได้ เมื่อเหมยลี่ไม่ยอมปริปากให้เบาะแสเลยสักคำ สวีเซียวจึงได้แต่สั่งให้ทหารที่ติดตามมารอฟังคำสั่งอีกทีทว่ายังไม่ทันจะได้ถามอะไร ท่านหมอก็เข้าห้องมาพอดี สวีเซียวจึงถอยออกมาให้ท่านหมอรักษาบาดแผลของนางก่อน หลังจากท่านหมอกลับไป เขาจึงไม่รอที่จะหาความกระจ่าง ซักถามถึงสาเหตุที่ทำใ