All Chapters of คนโหดโหมดหลงเธอ: Chapter 21 - Chapter 30

มือนุ่มๆ ลูบไล้ไปตามลำท่อนที่ผงาดขึ้นชี้ตรง มันแข็งขืนมากขึ้นเมื่อร่างเล็กค่อยๆ เอนตัวลงหมอบคลาน ยกตูดขึ้นกระดกอย่างโคตรเอ็กซ์ ส่ายสะโพกไปมาเพื่อจดจ้องท่อนเอ็นของผมอย่างพินิจพิจารณา เหมือนกับลูกแมวตัวเล็กที่จดจ่ออยู่กับของเล่นที่ถูกใจผมกลืนน้ำลายเป็นครั้งที่สอง เมื่อริมฝีปากอวบอิ่มอ้าปากออกมาน้อยๆ จนมีเส้นน้ำลายจางๆ ระหว่างอุ้งปากข้างใน พร้อมกับแลบลิ้นขึ้นปัดป่ายตรงรูปัสสาวะของผมทีนึง“... เชี่ย!” ผมสะดุ้งโหยง ตัวมันเองก็สะดุ้งเหมือนกัน พอเห็นว่าผมปาดเหงื่อที่ไหลลงมาตามขมับ คนตัวเล็กก็ค่อยๆ กุมรอบท่อนเนื้อของผมไว้ในขณะที่ช้อนตาขึ้นมองระดับความพอใจของผม แล้วตวัดเรียวลิ้นเล็กไปมา สร้างมวลน้ำลายฉ่ำไปทั่วส่วนหัวแม่งเอ้ย ไม่คิดเลยว่าการโดนเลียจะเสียวหัวขนาดนี้ไอ้เวรเอ้ย อยากพุ่งใส่หน้ามันมากๆ แต่ถ้ารีบแตกมันจะดูไก่อ่อนเกินไปผมจะต้องอดทน จำไว้ไอ้เพชร มึง-ต้อง-อด-ทน!“อ๋า... เอาเอ้าอากไอ่ไอ้” จนมันค่อยๆ อ้าปากกว้างเพื่อครอบทั้งส่วนหัวผมเข้าไปครองในอุ้งปากนุ่มนิ่ม ผมแทบแตกพร่าซะตอนนั้น แหงนคอขึ้นคำรามอย่างทุกข์ทรมาน เพราะโพรงปากแม่งช่างนุ่มเหมือนมาชเมลโล่ซะเหลือเกินครอบไปทั้งหัวยังไม่พอ

“เปิ้น” หนูเรียกเขาอีก แต่เปิ้นก็หันหลังกลับ แล้วเดินเปิดประตูห้องมุ่งตรงออกไปข้างนอกทันที “ปะ... เปิ้น!”หนูทำท่าจะเดินตามไปอย่างใจเสีย แต่เปิ้นกลับปิดประตูใส่หน้าเสียงดังจนต้องชะงักอยู่ตรงนั้น ก่อนที่เขาจะส่งเสียงตอบกลับมาจากหลังบานประตู“กูจะไปสัก ไม่ต้องตามมา”“...”“ถ้ามึงตามมา กูจะออกไปจากที่นี่เอง”หนูยืนชะงักพร้อมกับถุงใส่ยาอยู่ตรงนั้น พร้อมกับเสียงฝีเท้าหนักๆ ของเปิ้นที่ก้าวห่างออกไปจากหน้าประตูห้อง หนูหมุนฝ่ามือกลับมาดูถุงพลาสติกที่ใส่ตัวยาที่เปิ้นบอกว่าเป็นยาคุมฉุกเฉินก่อนจะมา แล้วก็ได้แต่เม้มริมฝีปากแน่น พร้อมกับน้ำตาใสๆ ที่ร่วงลงมาตามผิวแก้มหนูแค่ไม่อยากหวังมากไปเอง... เพราะเปิ้นไม่เคยบอกว่าฮักหนูเหมือนที่หนูบอกว่าฮักเปิ้นที่สุดในโลกเลยหนูไม่รู้ว่าเปิ้นหวงหนูทำไมเปิ้นหวงหนูในสถานะอะไรเหรอ?[พาร์ท : เพชฌฆาต]“เมื่อกี้หนูบอกพี่ว่าไอ้เพชรไม่ใช่แฟน งั้นพี่ก็จีบหนูได้ใช่ปะ”“มึงไปบอกไอ้เหี้ยศิวะว่างั้น ทั้งที่กูกับมึงเราเอากันตั้งสามครั้งแล้วเนี่ยนะ?”แม่งเป็นคำที่ไม่น่าพ่นใส่ไอ้อ้ายที่สุดเลยว่ะผมอาจจะยังใหม่กับการมีแฟนก็ได้ ผมว่าแม่งเป็นผมเองที่ไม่เคยแสดงออกอะไรที่ชัดเจนก

[พาร์ท : เพชฌฆาต]“... ให้ตายเหอะ”ผมสบถกับตัวเอง พร้อมกับเอามือมาลูบหน้าแรงๆ ไถลตัวลงไปนั่งกับพื้น หลังแกร่งพิงกับบานประตูสีขาวเสียงในห้องเงียบไป พร้อมกับตัวผมที่หยัดกายลุกขึ้นยืนเต็มความสูง แล้วเดินโซซัดโซเซเพราะความเมามายเข้าไปในห้องตัวเอง ปิดประตู ล้มตัวลงนอนคว่ำบนเตียง แล้วเงื้อมือทุบพื้นเตียงแข็งๆ อย่างแรงหลายครั้งอย่างหงุดหงิดปั่ก ปั่ก ปั่ก!!“เวรเอ้ย เวรเอ้ย เวรเอ้ย” ผมสบถออกมา พร้อมกับพลิกตัวนอนหงายแล้วทึ้งหัวตัวเองอย่างไม่เข้าใจกูไม่เข้าใจตัวเองกูไม่เคยเข้าใจเหี้ยไรเลย‘ทำไมคุณไปพูดกับพี่สาวแบบนั้นล่ะจ้ะ’ เสียงไอ้มงคลดังขึ้นที่ปลายเตียงในวินาทีนั้น ผมแหงนหน้าขึ้นมองภายใต้ความมืด เห็นว่ามันมายืนค้ำหัวอยู่ที่ปลายเท้าแล้วก้มลงมามองในร่างโปร่งแสงนุ่งโจงกระเบนแบบเด็กไทยโบราณ“ยังไม่ได้เรียก” ผมโพล่งขึ้นมา แล้วมันก็ฉีกยิ้มด้วยใบหน้าขาวซีดน่าขนลุก ในร่างกายของเด็กเก้าขวบที่ยืนอยู่ตรงนั้น ถ้าเป็นคนอื่นที่เห็นแบบนี้คงมีช็อกหัวโกร๋นไปบ้าง แต่ผมค่อนข้างชินแล้ว‘ใจที่ว้าวุ่นของคุณทำให้จิตของหนูออกมาจากรูปปั้นได้จ้ะ’“ไม่ได้ถาม”‘ทำไมคุณไม่บอกพี่สาวไปล่ะจ้ะ ว่าคุณเองก็รู้สึกดีๆ เหมือ

หนูนั่งรอพี่ศิวะอยู่ตรงนั้นที่เดิม พร้อมกับกอดกระเป๋าสะพายลายหัวกะโหลกของเปิ้นไว้แนบอก กลิ่นยาเส้นจางๆ แตะเข้าปลายจมูก ก่อนที่หนูจะทำหน้ามุ่ยไม่รู้ว่าเปิ้นจงใจรึเปล่า หันไปอีกทีก็เห็นว่าเปิ้นไม่ได้เอากระเป๋าไปด้วย เขาเดินออกไปทั้งอย่างนั้นเลย แถมหายตัวไปแล้วด้วย หนูเลยทำอะไรไม่ได้นอกจากเก็บกระเป๋าไว้กับอ้อมแขนของตัวเอง แล้วเม้มริมฝีปากแน่นไม่รู้ว่าจะไปทางไหนดีแล้วเน้อถ้าเปิ้นจงใจจริงๆ เปิ้นจะทำแบบนั้นไปเพื่ออะหยังอ่ะ ในเมื่อเปิ้นพูดกับหนูว่าเปิ้นไม่ได้รู้สึกอะหยังกับหนูนอกจากชอบร่างกายของหนูพูดแล้วก็ก้มลงมองหน้าอกกลมโตสองลูกของตัวเองที่เกยกับกระเป๋าของเปิ้น กึ้ดแล้วอยากจะตัดทิ้งซะจริงๆ เลยเน้อ เจ้าหน้าอกตัวปัญหานี่น่ะทั้งเรื่องโดนรังแก ทั้งเรื่องถูกคนที่ชอบยะเหมือนของเล่นเฮ้ออยากกลับบ้าน กึ้ดตึงป้อบ่าอยากอยู่กับเปิ้นแล้วเน้อบรืนจนนั่งรอนั่งคิดอะหยังไปเล่นๆ ก็ได้ยินเสียงเครื่องยนต์ดังขึ้น พร้อมกับรถคันหรูที่ไม่ใช่คันเดิมกับเมื่อเช้าขับวนเข้ามาจอดอยู่ตรงหน้า ประตูรถเปิดออกโดยอัตโนมัติ พร้อมๆ กับร่างกำยำของรุ่นพี่ศิวะที่ก้าวออกมา แล้วเดินเข้ามาใกล้ๆ หนูที่เงยหน้าขึ้นมองเขาตาละห

เปิ้นยะจะอี้อีกแล้ว... เปิ้นยะจะอี้ตลอดเลยมือหนาที่ซึมไปด้วยเลือดสัมผัสกับหน้าอกของหนู ขยำขยุ้มอย่างกระหาย หนูเม้มริมฝีปากแน่น หน้าแดงก่ำตอนที่พยายามดันตัวเปิ้นออก ทั้งๆ ที่มือเล็กยังคงแปะอยู่ที่เป้ากางเกงของเขา“ทะ... ทำแผลก่อนเต้อะเจ้า แผลเหวอะเลอะเสื้ออ้ายหมดแล้ว” หนูพูดเสียงสั่นตอนที่รีบชักมือออกจากเป้ากางเกงที่คับแน่นของเขาทันทีที่รู้สึกตัว เปิ้นมีสีหน้าแสนเสียดาย ในขณะที่หนูจะกวาดดวงตากลมโตมองซ้ายมองขวาหาที่ว่างคงจะมีแต่โซฟาหนังที่มีกระดาษกระจายอยู่นิดหน่อย หนูเดินไปปัดเศษกระดาษพวกนั้นลงบนพื้น แล้วล้มตัวลงนั่ง ตบที่นั่งข้างๆ ตัวที่ค่อนข้างเว้นระยะห่างเป็นที่ให้เปิ้นลงมานั่ง พร้อมกับค้นกระเป๋าของตัวเองที่มียาแดงและพลาสสะเตออยู่ในนั้น“จะทำแผลให้กูเหรอ?” เขาเลิกคิ้วถาม แล้วหนูก็พยักหน้าหงึกหงัก ก็บ่าอยากยอมรับหรอกเน้อว่าแอบใจอ่อนให้เปิ้นนิดหน่อย เดี๋ยวเปิ้นจะยิ่งได้ใจเข้าไปใหญ่ “เป็นเมียที่ดีเนอะ”“อ้ายบ่าใจ้เมียเปิ้น” หนูปฏิเสธหน้าแดงก่ำ จนเขาสาวเท้าเข้ามาใกล้ๆ แล้วล้มทั้งตัวลงนั่งจนไหล่แข็งๆ นั่นชิดกับแขนเล็กๆ ของหนูเปิ้นเอนหัวมาซบหน้าอกหนู แล้วถูไถหน้ากับร่องเนื้อนุ่มภายใต้ช