All Chapters of Troublemaker Meets The Four Hottie Professors (SPG): Chapter 11 - Chapter 20

OliverIto na ata ang pinaka mabigat na linggo ko. Parang binibiyak ng maso ang ulo ko, kumikirot hanggang sentido. Migraine na naman. Pangalawang beses na ‘to sa loob ng dalawang araw. Hindi ko alam kung tao pa ba ako o multong nagta-trabaho lang para mabuhay.“Alright, bro, I’m out. Ingat,” sabi ko habang kinukuha ‘yung susi sa bulsa ko. Maingay sa opisina pero ang stamina ko, ubos na ubos na. Gusto ko na lang mahiga kahit saan at mawalan ng malay kahit isang oras lang.Pag-upo ko sa driver’s seat, tumunog agad ang phone ko. “Are you finally on your way home, Oliver?” inis na panimula ni Cassy. Narinig kong may umiiyak sa background. Si Liam. Tangina talaga.“Yeah, Cassy. Kakasakay ko lang.” Ini-start ko ang makina at kasabay nun, naramdaman kong lumubog ‘yung huling butil ng pasensya ko.“Please, hurry back. Your son’s crying like crazy. Hinahanap ka.”Napakagat ako sa labi. Guilt. Pagod. Pressure. Sabay-sabay sumiksik sa dibdib ko.“Cassy, isang oras pa bago ako makakarating diya

CheskaAaminin ko na. Hindi ko kayang itanggi. Gwapo si Mr. Rivera. Sobrang gwapo. Naiinis ako sa fact na 'yan.Dalawang oras na kaming gumagawa ng mga poster dito sa Art Room. Ang init ng hangin, ang init ng pintura, at ang init ng... presensya niya. Hindi ko na alam kung saan ako dapat tumingin.Nakalimutan yata niyang Dean siya, hindi model ng isang men’s magazine. Binuksan niya ang isa sa mga butones ng polo niya... at doon tuluyang nagkalat ang focus ko.Sumilip ang tinta ng tattoo sa dibdib niya—isang bahagi lang, pero sapat na para sumiklab ang visual memory ko. Naalala ko agad kung paano ko siyang nakita last Saturday. Shirtless. Basa sa ulan. Lahat ng kaibigan at teachers ko nandoon, pero siya lang ang naka-lock sa utak ko. Uminit ang pisngi ko. Napiga ko ang legs ko nang hindi ko sinasadya, pilit na pinapakalma ang sarili ko.Ano bang problema ko, Cheska? Art project 'to, hindi fantasy."Ano bang mali dito sa... kulay na 'to," bulong ko, kunwari sa pintura ako naiinis. Kaila

CheskaSa halos buong buhay ko, iisa lang ang naging mission ko, at ‘yun ay mapasaya si Papa. Maging okay ulit siya, makabangon mula sa pagkamatay ni Mama ilang taon na ang nakalipas. Iyon lang. Walang iba.Kaya nang marinig ko ang mga salitang,“Cheska, anak… this is my girlfriend, Georgia.”…parang isang balde ng ice-cold water ang ibinuhos sa batok ko.Nataranta ang pandinig ko. Girlfriend?! Gano’n kabilis? Walang pasabi? Bigla-bigla, ngayon?“Cheska, please say hello,” ani Papa, ang tono ay may halong pride na nakakasulasok.Napakagat-labi ako, pinipilit ipikit ang mata. Ang paligid ko ay tila nag-g-glitch. Hindi. Hindi ito totoo. Isa lang itong masamang bangungot, o epekto ng expired na gatas.“Hi, Cheska. It’s great to finally meet you. Your dad has t—”“No. Hell no.”Ang boses ko ay halos pabulong, pero damang dama ang galit ko sa bawat bitaw ko ng salita. Talikod. Mabilis na hakbang. Paakyat sa hagdan. Tapos… takbo.Pagpasok ko sa banyo, agad kong binuksan ang shower, full bla

CheskaGrabe, halos liparin ko na ang daan papunta sa arts and crafts room.Nakita ko si Sir Rivera na nakaupo lang, kalmado. Teka, bakit ang gwapo niya kahit nakasimangot? Focus, Cheska! "Sorry I'm late, Mr.—""No, it’s okay. Na-explain na sa akin ni Damian ang lahat, don’t worry about it." Tumayo siya. Jusko, ang tangkad! "Gawin na natin ‘to para matapos tayo agad."Tumango ako. "Oh, okay," sabi ko sabay kuha ng mga poster at ni-rolyo. Tinali ko sila ng elastic bands.Nang matapos ako sa part ko, nilingon ko si Sir Rivera. "Okay na yung sa akin, Sir. Kayo?""Tapos na rin." Kumuha siya ng tape at gunting, tapos lumapit sa akin. "Tara na."Lumabas kami ng arts and crafts room. Tahimik lang, hanggang sa makarating kami sa basketball court at biglang tinawag si Sir Rivera ni coach. Walang pag-aalinlangan, tumango agad si Sir.Ibinaba ni Sir Rivera ang mga poster sa tabi ng bleachers at naglakad papunta sa coach namin sa basketball.Wait, close ba sila? Kilala ba ni Sir Rivera si coach?

Damian“Manhattan,” sabi ko sa bartender, diretso ang tingin. Umupo kami ni Axel sa mataas na upuan sa bar.“Negroni sa akin,” tugon ni Axel. Pagkatapos, bumaling siya sa akin. Ramdam ko ang bigat ng tingin niya, parang may tanong na matagal na niyang iniipon at ngayon lang puwedeng bitawan. “Kanina sinabi mo, may kinuha si Kier sa’yo. Ano ba ‘yun?”Ayoko talagang pag-usapan.Para akong may pasanin na malaking bato sa dibdib. Sa bawat pag-iisip, mas lalo itong dumadagan, humihigpit hanggang sa halos hindi na ako makahinga.Inilapag ng bartender ang baso ko.Tahimik si Axel, naghihintay. Wala na akong lusot. Ang katahimikan niya ang pumilit sa akin.“Yung speech niya kay Cheska,” bulong ko. Kinuha ko ang yelo sa baso ko at dahan-dahan itong hinalo. Ang sikmura ko, biglang kumirot. Sakit. “Galing ‘yun sa isang confession letter na sinulat ko para sa kanya noong nakaraan.”Noong narinig ko ang boses ni Kier at ang mga salitang lumalabas sa bibig niya, agad itong tumama sa utak ko. Isang