Se connecterPartager
CHAPTER 3 รับบทตัวร้าย
Date de publication:
2025-11-04 10:26:37พิมพ์แพรดาวถอนหายใจลึก พยายามเรียกความกล้าเข้าหาตัวเองเมื่อยืนอยู่ท่ามกลางความหรูหราของบ้านคู่หมั้นที่เคยเป็นความฝันของใครหลายคน แต่สำหรับเธอ บ้านหลังนี้กลายเป็นสนามรบของคำดูถูกและสายตาเย็นชา
“ยังกล้าโผล่มาที่นี่อีกเหรอ บ้านนี้ไม่ต้อนรับเธอ” เสียงจากมุมห้องตัดเข้ามาแรงกว่าที่คิด น้ำเสียงนั้นเต็มไปด้วยความรังเกียจและคำเย้ยหยัน
“แล้วไงคะ พี่ปริ้นท์ต้อนรับใครเหรอ” เธอตอบเสียงเรียบปากสั้นๆ แต่แฝงไปด้วยประกายท้าทาย
“หน้าด้านจริงๆ นะ ควรจะโยนลงบ่อจระเข้ให้มันจบๆ ไป”
“กลัวจังเลยค่ะ” จากที่ศึกษาตามอ่านข่าวของอีกฝ่ายมาก็พอจะรู้นิสัยมาบ้าง ทำตัวเหมือนตัวร้ายในละครที่คอยจะแย่งคนรักคนอื่นตลอดเวลา
“เธอนี่มัน อย่าโผล่หน้ามาให้ฉันเห็นอีกเข้าใจไหม”
“แค่แพรอยากอยู่ใกล้คุณนี่คะ”
“ฉันบอกแล้วไงอย่าเข้ามาใกล้ฉัน” เขาถอยหลังไปหนึ่งก้าว แต่แปลกแทนที่เขาจะรังเกียจ แต่แววตาคู่นั้นที่มองเขามันทำให้ควบคุมตัวเองไม่อยู่
“ทำไมล่ะคะ หรือจะกลัวว่าพี่จะใจอ่อน?” เธอตอบกลับอย่างไม่มีเกรงกลัว น้ำเสียงทิ่มแทงแต่เธอก็ยังยืนนิ่งไม่ถอย
“ฉันอยากจะฆ่าเธอไง!” ปรินวัชร์ก้าวเข้ามาใกล้จนเงาเขาทาบบนตัวเธอ ดวงตาของเขาเย็นลง
“กลัวจังเลย” เธอหัวเราะเบาๆ เมื่อเขาจากไปอย่างหัวเสีย คงจะต้องหาทางไปยกเลิกการหมั้นหมายไม่อย่างนั้นคงได้ตายอีกรอบแน่
พัชระเดินเข้ามาพร้อมแฟ้มเอกสารในมือ สีหน้าเกร็งชัดเจนเหมือนคนกำลังถือข่าวร้ายมาแจ้ง เขาเอ่ยเสียงเรียบแต่แผ่ว ก่อนจะยื่นแผ่นกระดาษออกไป
“รายงานค่าใช้จ่ายของคุณแพรครับ วันนี้เธอรูดบัตรไปสองล้านกว่าครับ”
เสียงปากกาที่เจ้านายถืออยู่หล่นกระแทกโต๊ะดัง ปรินวัชร์เงยหน้าขึ้นทันที ดวงตาคมวาวด้วยความตกใจปนโมโห
“ว่าไงนะ! ยัยนั่นเป็นบ้าอะไรขึ้นมาสองล้าน?”
“นี่รายงานครับ” พัชระรีบก้มหน้าตอบ
“เธอกำลังท้าทายฉันสินะ…” ปรินวัชร์กัดฟันกรอด เสียงเย็นเฉียบจนบรรยากาศในห้องเหมือนจะหยุดนิ่ง เขาโยนแฟ้มลงบนโต๊ะเสียงดัง ก่อนจะพูดต่อด้วยน้ำเสียงที่แฝงความเดือดดาล
“เตรียมรถ ฉันจะไปหาเธอเอง!”
“ครับ จะให้แจ้งคุณแพรก่อนมั้ยครับ?” พัชระกลืนน้ำลายลงคอ
“ไม่ต้อง!” เขาตอบทันควันน้ำเสียงนั้นทั้งกร้าว และเย็นจัดชนิดที่แม้แต่ลูกน้องอย่างพัชระยังไม่กล้าเอ่ยอะไรอีกแม้แต่คำเดียว
พิมพ์แพรพลอยทิ้งตัวลงนั่งที่โชฟาการอยู่บ้านของปรินวัชร์ มันแสนจะน่าเบื่อเจ้าของร่างอายุก็เข้ายี่สิบสี่แล้ว ไม่คิดจะหางานทำบ้างหรือไง ไม่รู้ว่าต้องเป็นคู่หมั้นของเขาอีกนานแค่ไหน
เธอหยิบแผ่นกระดาษที่เป็นรูปของตัวเองคิดถึงบรรยากาศเก่าๆ เธอแค่ผู้หญิงจนๆ คนหนึ่งที่ดันโชคร้ายป่วยด้วยโรคมะเร็งไม่พอ แม่ยังจะแช่งให้เธอตายไวๆ ไม่รู้ว่าทำไมเธอถึงมาอยู่ในร่างนี้
“รูปใครน่าเกลียดชะมัด” เสียงแผ่นกระดาษถูกดึงจากมือของเธอ รอยยิ้มเย็นชาแผ่บนมุมปากของเขาเมื่อเห็นภาพถ่าย
“เอาของแพรคืนมา!”
“แค่ขอดูนิดหน่อยเองทำเป็นหวง”
“เอาคืนมา!” เธอทวงอีกครั้ง
“หวงซะด้วยแต่ฉันไม่ให้” มือใหญ่คว้าภาพขึ้นฉีกเป็นชิ้นอย่างแรง เสียงฉีกของกระดาษขาดเติมเต็มความเงียบในห้อง
“เห็นไหมฉันฉีกมันขาดแล้ว ต่อไปอาจเป็นคิวของเธอก็ได้” เขาพูดช้าๆ เย็นยะเยือก ดวงตาคล้ายมีประกายคุกคาม
ในชั่วพริบตาความรู้สึกถูกละเมิดในอกของแพรปะทุขึ้นมาอย่างรุนแรง เธอไม่คิดต่อยกมือขึ้นตบเข้าที่แก้มเขาดัง เสียงนั้นดังจนในห้องเงียบไป
เพียะ!
เขาทิ้งชิ้นกระดาษที่เหลือค้างอยู่กับอากาศ ดวงตากว้างด้วยความตกใจมากกว่าความเจ็บ ไม่เคยมีใครกล้าตบเขามาก่อน
“เธอกล้าทำ...” เสียงเขาแตก ไร้การควบคุมที่คงเคยมี
“นิสัยแบบนี้ไงพี่ฟ้าถึงไม่รัก”
“พิมพ์แพรดาว!” เขากัดฟันแน่น เหมือนอีกฝ่ายกำลังตอกย้ำเขา
มือหนาคว้าต้นคอเธอไว้แน่นก่อนจะออกแรงบีบลำคอเธอ เขามองเธอดิ้นเอาตัวรอดมองลึกเข้าไปในดวงตาของหญิงสาว ไม่ว่าเขาจะทำเลวกับเธอแค่ไหนอีกฝ่ายก็ไม่ยอมไปจากเขาเสียที
จนเขามองเห็นตัวเองในดวงตาคู่นั้น ทำให้เขาชะงักและยอมปล่อยเธอให้เป็นอิสระ เขามองหญิงสาวเช็ดน้ำตาตัวเอง
“เธอหาทางถอนหมั้นกับฉันซะ ถึงวันนั้นฉันอาจจะเกลียดเธอน้อยลงเธอได้”
หญิงสาวร้องไห้ออกมาเพราะความกลัว ไม่อยากคิดเลยที่ผ่านมาเขาทำอะไรกับเจ้าของร่างไว้บ้าง ทำไมพิมพ์แพรดาวถึงรักเขาขนาดนั้น
บรรยากาศในไนต์คลับกลางค่ำคืนเงียบกว่าทุกวัน แสงไฟสลัวสะท้อนบนแก้ววิสกี้ที่ปรินวัชร์หมุนเล่นช้าๆ บนโต๊ะ เสียงเพลงแจ๊สเบาๆ คลออยู่ในพื้นหลัง
“นี่นายไม่คิดจะตามตอแยฟ้าวันใหม่แล้วเหรอ?” อาเธอร์ที่นั่งฝั่งตรงข้ามมองเพื่อนรักอยู่นาน ก่อนจะถอนหายใจ
“ตามไปทำไมล่ะ เธอมีคนของเธอแล้วจะเข้าไปแทรกกลางเรื่องคนอื่นทำไมให้มันดูน่าสมเพช” เขาเหลือบตาขึ้นมามองก่อนจะยกมุมปากเล็กน้อย
“แปลกนะ ฉันไม่คิดว่าจะได้ยินคำแบบนี้จากปากนาย ก็ไหนตอนนั้นบอกว่าฟ้าวันใหม่เป็นผู้หญิงคนแรกที่นายจีบจริงจังไง” อาเธอร์ขมวดคิ้ว
“อย่าพูดถึงผู้หญิงคนนี้อีกได้ไหม” เขาหัวเราะเบาๆ แต่ในน้ำเสียงกลับมีแววเหนื่อยล้า ยกแก้วขึ้นดื่มรวดเดียวหมดก่อนจะวางลงแรงพอให้เกิดเสียงดัง
“ตอนนี้ฉันแค่ไม่อยากยุ่งกับใครอีกแล้ว โดยเฉพาะผู้หญิง”
“พูดแบบนี้แสดงว่ามีใครทำให้นายปวดหัวอยู่สินะ คุณแพรเขาน่ารักไม่แพ้พี่สาวเขาเลยนะ” ตอนที่ทั้งสองหมั้นหมายกันเขายังตกใจว่าเกิดอะไรขึ้น
“หึ” ปรินวัชร์ไม่ตอบ เขาเพียงหัวเราะในลำคอเบาๆ สายตาเหม่อไปยังด้านนอกกระจกที่ฝนเริ่มโปรย
“แสดงว่าคิดมากเรื่องคุณแพรอยู่” อาเธอร์มองเพื่อนอย่างรู้ทัน
“อย่าพูดชื่อเธอฉันไม่อยากนึกถึง” เขาชะงักมือที่ถือแก้วนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะวางลงช้าๆ
แต่ในแววตาของเขากลับสะท้อนภาพของหญิงสาวคนนั้นอย่างชัดเจน คนที่เขาไม่อยากนึกถึงกลับกลายเป็นภาพเดียวที่วนซ้ำอยู่ในหัวไม่รู้จบ
“แล้วจะเอาไงต่อ”
“ฉันก็จะหาทางทำให้ผู้หญิงคนนั้นทนไม่ไหวแล้วขอถอนหมั้นไปเอง” ครั้งนี้เธอคงหมดรักเขาทันที ที่ผ่านมาเขาทำร้ายหญิงสาวสารพัด แต่ก็ยังทนไม่ยอมไปไหน
“หายากนะโว้ยคนที่ทนเราได้”
“งานเลี้ยงพรุ่งนี้ฉันจะพาพิมพ์แพรดาวไปด้วย”
“แต่พรุ่งนี้ไม่ใช่งานที่จะพาผู้หญิงออกงานด้วยนะโว้ย” เขาแปลกใจว่าเพื่อนคิดจะทำอะไรกันแน่
“ผู้หญิงคนนั้นไม่มีค่าอะไรสำหรับฉันหรอก” หายไปจากโลกนี้ได้ก็ยิ่งดี
“ไอ้ปริ้นท์!”
“ฉันไม่ลวงไปฆ่าทิ้งหรอกเปลืองกระสุน” เขายกเหล้าขึ้นดื่ม พร้อมกับแผนร้ายของวันพรุ่งนี้ที่เขาจะมอบให้กับพิมพ์แพรดาว
“มองหน้าฉันทำไม”
“วันไหนนายหลงรักคุณแพรขึ้นมา ฉันจะสมน้ำหน้าคนแรก”
“ต่อให้ผู้หญิงบนโลกเหลือแค่พิมพ์แพรดาว ฉันก็ไม่เลือกเธอ” เขามั่นใจว่าไม่มีทางรักอีกฝ่ายแน่ หากเขาจะรักเขารักไปนานแล้ว
Dernier chapitre
ถึงจะร้ายก็ใช่ว่าจะไม่รัก (เกิดใหม่) CHAPTER 30 รักครั้งสุดท้าย
ปารินดา หรือน้องปาลิน อายุครบสองขวบเต็มในวันนี้ เด็กหญิงตัวอ้วนกลม ผิวขาวอมชมพูแก้มแดงเหมือนลูกแอปเปิล กำลังหัวเราะคิกคักอยู่กลางห้องนั่งเล่น เสียงหัวเราะใสๆ ของหนูน้อยกลายเป็นดนตรีที่ทำให้บ้านทั้งหลังอบอวลไปด้วยความสุข“ปาป๊า! ปาป๊า!” ปาลินวิ่งเตาะแตะเข้ามากอดขาพ่อแน่น ริมฝีปากเล็ก ๆ พูดอ้อแอ้แต่เต็มไปด้วยความรักปรินวัชร์ที่เมื่อก่อนขึ้นชื่อว่าเป็นชายหนุ่มเย็นชาและเด็ดขาดในทุกเรื่อง กลับยืนยิ้มกว้างเหมือนละลายไปกับท่าทีของลูกสาว เขาก้มลงอุ้มปาลินขึ้นแนบอก มือใหญ่ลูบหัวทุยเบาๆ“วันนี้วันเกิดลูกสาวปะป๊าใช่ไหมครับ คนดีอายุสองขวบแล้วนะ” น้ำเสียงของเขานุ่มจนพิมพ์แพรดาวที่ยืนมองอยู่เผลอยิ้มออกมา“อย่าตามใจมากนะคะ เดี๋ยวโตขึ้นจะดื้อ” พิมพ์แพรดาวพูดพร้อมกับเดินเข้ามาวางเค้กเล็กๆ บนโต๊ะ“ใครจะกล้าว่าลูกปะป๊าดื้อล่ะ ห้ามเลยนะ” เขาตอบทันที ทำเอาแพรหลุดหัวเราะออกมา“หวงลูกเกินไปแล้ว”“ก็ลูกสาวน่ารักจะตาย ใครมองแรงจะยิงทิ้งหมด!” เขาพูดจริงจังแต่สายตาเต็มไปด้วยความเอ็นดู เด็กหญิงหัวเราะคิกคักก่อนจะจุ๊บแก้มพ่อเสียงดัง“ปาป๊า จุ๊บ!” “เห็นไหมปาลินรักพ่อขนาดนี้ ใครจะมาแย่งไปพ่อไม่ยอมแน่” ปริน
ถึงจะร้ายก็ใช่ว่าจะไม่รัก (เกิดใหม่) CHAPTER 29 โอกาสครั้งสุดท้าย
พิมพ์แพรดาวเปิดประตูบ้านเข้ามาด้วยใบหน้าเรียบเฉียบ ก่อนจะโยนกระเป๋าสะพายลงบนโซฟาอย่างแรง เธอยังรู้สึกเลือดเดือดพล่านหลังจากรู้ความจริงว่าอาการบาดเจ็บของปรินวัชร์ เป็นเพียงแผนที่เขาใช้หลอกให้เธอเป็นห่วงและกลับมาอยู่ข้างเขา“แพรฟังฉันก่อน” ปรินวัชร์เปิดประตูเข้ามาในสภาพยังไม่ทันถอดสูท “ฟังทำไมคะ? จะให้ฟังคำโกหกของคุณอีกเหรอ แกล้งทำเป็นเจ็บตัวเพื่อให้แพรกลับไปดูแล มันสนุกนักใช่ไหม!” หญิงสาวหันขวับ“ฉันไม่ได้ตั้งใจให้เธอโกรธ” เขาพูดเสียงอ่อน แต่สายตายังจริงจัง “ฉันแค่...”“แพรไม่อยากฟัง” น้ำเสียงของเธอสั่นเล็กน้อย ทั้งโกรธทั้งเสียใจ “แพรที่ทำไปเพราะอยากขอเธอแต่งงานอีกครั้ง ในหัวใจของเธอก็รักฉันมากเหมือนกันใช่ไหม” เขาก้าวเข้าไปใกล้ แต่เธอกลับถอยหนี“มันไม่ใช่เรื่องเล่นๆ คุณใช้ความเป็นห่วงของแพรเป็นเครื่องมือ!” เธอตะโกนใส่ก่อนหันหลัง “เธอจะเดินหนีฉันไปอีกเหรอ ทั้งที่รู้ว่าฉันรักเธอขนาดนี้” เขายืนนิ่งกำมือแน่น แววตาสำนึกเต็มเปี่ยมแต่ก็เจือด้วยความห่วงใย หญิงสาวหยุดฝีเท้าหันกลับมามอง พิมพ์แพรดาวยืนนิ่งน้ำตาคลอเบ้าเมื่อเห็นชายหนุ่มตรงหน้าคุกเข่าลงอีกครั้ง เสียงพ
ถึงจะร้ายก็ใช่ว่าจะไม่รัก (เกิดใหม่) CHAPTER 28 มัดมือชก
เช้านั้นแสงแดดอ่อนส่องลอดผ้าม่านเข้ามาในโถงบ้าน พริชเดินลงบันไดด้วยสีหน้าเคร่งขรึม เขากำลังจะออกไปทำงาน แต่ทันทีที่หันมาก็ต้องชะงัก เมื่อเห็นชายหนุ่มในเสื้อเชิ้ตยับเล็กน้อย เดินออกมาจากห้องลูกสาวของตัวเองพอดี“สวัสดีตอนเช้าครับคุณพ่อ” ปรินวัชร์เอ่ยพร้อมรอยยิ้มสุภาพ แต่สายตานั้นกลับเจือความเจ้าเล่ห์อยู่ในที“คุณเข้ามาได้ยังไง” น้ำเสียงนิ่งแต่แฝงด้วยความไม่พอใจ “เมื่อคืนผมนอนนี่ครับ” เขายกมือเกาท้ายทอยนิดๆ ก่อนตอบอย่างไม่รู้สึกรู้สาคำตอบนั้นทำให้คนเป็นพ่อถึงกับพูดไม่ออก สีหน้าแข็งค้างไปชั่วขณะ ก่อนจะหันมองประตูห้องของแพรที่ยังปิดสนิท“คุณหมายความว่ายังไง” พริชเอ่ยช้าๆ พยายามควบคุมอารมณ์“ก็อย่างที่คุณพ่อได้ยินนั่นแหละครับ ผมแค่มาหาแพร แล้วเผอิญดึกไปหน่อยเลยนอนค้าง” เขายกยิ้มอย่างพอใจ“บ้านของฉันไม่ใช่ที่สาธารณะจะเดินเข้าออกได้อย่างสบายใจ” น้ำเสียงของพ่อเริ่มเข้มขึ้น“ผมรับรองครับว่าผมดูแลลูกสาวคุณพ่อเป็นอย่างดี” เขายังคงไม่สะทกสะท้าน “คุณมัน…!” พริชถึงกับถอนหายใจยาว เขาไม่รู้จะว่ากล่าวยังไงดีในขณะที่ชายหนุ่มตรงหน้าเพียงยิ้มบางๆ แล้วโค้งตัวเล็กน้อยเหมือนจะล้อเลียนอย่างม
ถึงจะร้ายก็ใช่ว่าจะไม่รัก (เกิดใหม่) CHAPTER 27 ล้มเหลวอีกครั้ง
เขากุมมือเธอไว้แน่นมองใบหน้าซีดขาวนั้นอย่างห่วงใย ดวงตาที่ไม่เคยอ่อนโยนต่อใครกลับเต็มไปด้วยความกังวล“แพรได้ยินฉันไหม”เปลือกตาของหญิงสาวค่อยๆ ขยับ เธอกะพริบตาปริบ ๆ มองไปรอบห้องสีขาว ก่อนจะเห็นเขานั่งอยู่ข้างเตียง สีหน้าดูอิดโรยแต่ยังพยายามยิ้มให้“คุณปริ้นท์แพรเป็นอะไรไป” เสียงเธอเบาแทบกระซิบ ความทรงจำสุดท้ายคือเวียนศีรษะจากที่มองพลุก่อนจะจำอะไรไม่ได้“เป็นลมน่ะ” เขาตอบเสียงนุ่ม พลางใช้นิ้วโป้งลูบหลังมือเธอเบาๆ “...” เธอลองขยับตัวแต่รู้สึกเวียนหัวจนต้องเอนกลับไป“ไม่ต้องคิดมาก แค่พักผ่อนก่อนนะ” เขาบอก แต่สายตากลับหลบไปทางอื่น“หมอบอกว่ายังไงบ้างคะ” พิมพ์แพรดาวขมวดคิ้ว“เอ่อ เรื่องนั้น...” เขาเงียบไปครู่หนึ่ง เหมือนกำลังรวบรวมความกล้าดวงตาคมเข้มสั่นระริกอย่างเห็นได้ชัด“ว่าไงคะ” เธอถามย้ำเสียงยังอ่อนแรงแต่แฝงความสงสัย “ท้อง...” เขาสูดหายใจลึก ก่อนเอ่ยเสียงแผ่วจนแทบเป็นกระซิบ“อะไรนะคะ?” เธอเบิกตากว้าง ไม่แน่ใจว่าฟังผิดหรือไม่ “หมอบอกว่าแพรท้อง” เขาพูดช้าๆ แล้วก้มหน้าลงมือที่จับมือเธอไว้แน่นขึ้นเล็กน้อยเธอชะงักไปทั้งตกใจทั้งสับสน ใจหนึ่งเต้นแรงอย่างไม่เข้าใจ ส
ถึงจะร้ายก็ใช่ว่าจะไม่รัก (เกิดใหม่) CHAPTER 26 พิชิตหัวใจ
ปรินวัชร์เดินออกมาจากห้องผู้ป่วยหลังจากเฝ้าไข้พิมพ์แพรดาวทั้งคืน เขาดูอิดโรยแต่แววตายังคงอ่อนโยนเมื่อคิดถึงหญิงสาวในห้องนั้น ชายหนุ่มกำลังจะก้าวเท้าออกจากทางเดินโรงพยาบาล ทว่ากลับสวนกับฟ้าวันใหม่พอดี“คุณปริ้นท์จะกลับแล้วเหรอคะ” น้ำเสียงของเธออ่อนลง ต่างจากครั้งก่อนที่เต็มไปด้วยความมั่นใจและถือดี“อืม” เขาตอบสั้นๆ ไม่ได้มองหน้าเธอนานนัก เพียงแค่หยุดยืนเพราะมารยาท“เอ่อ…คุณปริ้นท์คะเรื่องของคุณที่ผ่านมาฟ้า...” “ไม่ต้องพูดหรอก ผมต่างหากที่ควรพูดก่อน” เขาหันกลับมามองหญิงสาว ดวงตาคมแต่สงบนิ่ง“เรื่องของคุณที่ผ่านมาผมขอโทษด้วยนะ ตอนนั้นผมไม่รู้หัวใจตัวเองดีพอ แต่ตอนนี้ผมรู้แล้วว่าคนที่ผมรักคือพิมพ์แพรดาว”“งั้นเหรอคะ อย่างน้อยฟ้าก็ดีใจที่คุณรู้ว่าความรักแท้เป็นยังไง” “ขอบคุณที่เข้าใจ” ปรินวัชร์พยักหน้าช้าๆ เขาพูด ก่อนจะเดินจากไปโดยไม่หันกลับมามองอีกเลย อาเธอร์มาถึงตามนัดในตอนสายของวันหยุด ร้านกาแฟประจำที่ทั้งคู่มักมานั่งคุยงานกันดูเงียบสงบกว่าทุกครั้งพอเขานั่งลง ปรินวัชร์ก็เปิดประเด็นขึ้นทันทีโดยไม่รอให้เพื่อนสั่งกาแฟด้วยซ้ำ“ผู้หญิงเขาชอบผู้ชายแบบไหนวะ” น้ำเสียงของ
ถึงจะร้ายก็ใช่ว่าจะไม่รัก (เกิดใหม่) CHAPTER 25 ห่วงยิ่งกว่าชีวิต
เสียงหวีดแหลมของเธอดังก้องเหนือแม่น้ำ ก่อนร่างบางจะร่วงลงจากดาดฟ้าเรือ เสียงน้ำกระเซ็นดังก้องสะท้อนกลางค่ำคืน แสงไฟจากเรือสะท้อนผิวน้ำระยิบระยับราวกับภาพฝันอันเลือนราง ตู้ม!“แพร!!!” เสียงตะโกนของปรินวัชร์ดังลั่น เขาไม่คิดแม้แต่วินาทีเดียว ร่างสูงพุ่งพรวดไปที่ราวเรือก่อนจะกระโดดลงไปในความมืดของสายน้ำเสียงกระแทกของร่างเขาดังตามมาอีกระลอก น้ำเย็นเฉียบปะทะทั่วตัว แต่เขาไม่สนใจสิ่งใดนอกจากหญิงสาวที่กำลังจมหายไปต่อหน้า“แพร! อยู่ไหน!” เขาตะโกนลั่น พยายามมองหาในความมืด ปรินวัชร์ดำผุดดำว่ายอย่างบ้าคลั่งกลางสายน้ำที่มืดมิดและเชี่ยวกราก สายลมยามค่ำพัดแรงจนคลื่นกระทบตัวเขาไม่หยุด จนเขามองเห็นหญิงสาวไม่รอช้าสักเสียววินาที ลูกน้องที่กระโดดลงมาช่วยต่างพากันไม่กลัวตาย ก่อนจะพาปรินวัชร์และพิมพ์แพรดาวขึ้นเรือได้อย่างปลอดภัย“แพร ลืมตาสิได้ยินไหม!” เขาตะโกนเรียกข้างหูน้ำที่เย็นเฉียบยิ่งทำให้เสียงของเขาสั่นเครือ เธอไม่ตอบร่างเล็กแน่นิ่งในอ้อมแขนปรินวัชร์กัดฟันแน่น“แพร! ได้ยินไหม!” เขาตะโกนอีกครั้ง ขณะตบเบาๆ ที่แก้มเธอน้ำที่ไหลตามเส้นผมของเธอหยดลงบนฝ่ามือเขาอย่างช้าๆ ใบหน้าของ
ถึงจะร้ายก็ใช่ว่าจะไม่รัก (เกิดใหม่) CHAPTER 1 คนที่รักไม่ใช่เธอ
วัตถุสีดำเย็นเฉียบถูกจ่อแนบเข้าที่ขมับของพิมพ์แพรดาว ปลายนิ้วของเขาอยู่บนไกปืนพร้อมจะลั่นได้ทุกเมื่อ สายตาของเขาว่างเปล่ามองหญิงสาวเหมือนไม่ใช่คนหญิงสาวยืนนิ่งร่างสั่นเทา น้ำตาเอ่อคลอจนไหลพรากไปตามแก้ม เธอหลับตาลงเพราะไม่อาจทนรับแรงกดดันได้อีกต่อไป แต่หัวใจกลับไม่ยอมสั่นคลอน กลัวแต่ไม่ยอมแพ้“สมใจ
ถึงจะร้ายก็ใช่ว่าจะไม่รัก (เกิดใหม่) CHAPTER 5 ขุดหลุมฝังตัวเอง
“อื้อออ”เขาไม่เคยรู้สึกถึงความต้องการขนาดนี้มาก่อน ครั้งแรกที่เขาอยากจะขึ้นเตียงกับพิมพ์แพรดาว มือของเขาลูบไล้ไปทั่วร่างกายของเธอ“เธอทำอะไรฉันพิมพ์แพรดาว” เขากำลังต้องการเธออย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน“พี่ปริ้นท์ช่วยแพรด้วย...” เธอบิดกายไปมาด้วยความทรมาน ความร้อนแผ่ซ่านไปทั่วร่างจนแทบหายใจไม
ถึงจะร้ายก็ใช่ว่าจะไม่รัก (เกิดใหม่) CHAPTER 4 ถ้ารักก็ต้องทำ
เสียงดนตรีคลอเบาๆ จากมุมเวทีหรูหราภายในห้อง เสียงพูดคุยของผู้ชายในชุดสูทเต็มไปหมด ทำให้พิมพ์แพรดาวรู้สึกแปลกใจตั้งแต่ก้าวแรกที่เดินเข้ามาเธอหันไปมองชายหนุ่มข้างกายที่วันนี้ใส่สูทสีดำเรียบหรู หล่อจนคนรอบข้างต้องเหลียวมอง แต่สายตาเย็นชา ของเขาทำให้เธอไม่กล้าเอ่ยถามอะไรมากนัก“พี่ปริ้นท์พาพามาทำไมคะม
ถึงจะร้ายก็ใช่ว่าจะไม่รัก (เกิดใหม่) CHAPTER 2 พิมพ์แพรดาว
แสงสีขาวสว่างวาบแทงผ่านเปลือกตาหญิงสาวค่อยๆ ขยับตัว ก่อนจะเปิดตาขึ้นช้าๆ ความหนักอึ้งแล่นไปทั่วศีรษะราวกับมีบางอย่างถ่วงไว้ เธอขมวดคิ้วหายใจถี่ พยายามกวาดตามองรอบๆเพดานสีขาวซีดกลิ่นยาอ่อนๆ ลอยคลุ้งในอากาศ สายเครื่องมือบางอย่างพาดผ่านข้อมือของเธอหัวใจเริ่มเต้นแรงเธอจำได้ว่าความทรงจำสุดท้ายเธอเจ็บป
Vous vous intéresseriez aussi à
นางบำเรอแสนรัก
ดวงดาวบนหาดทราย159.8K Vuesคุณชายฮิลล์ ปล่อยฉันนะ!
ทะเลใต้205.4K Vuesพิศวาส แรงรัก เมีย นักโทษ ของ นายน้อย
เจ้าหน่อไม้น้อยแห่งตระกูลกู่238.3K Vuesพ่ายรักภรรยาที่หย่าแล้ว
เฉียนเสี่ยวซี148.6K VuesOops! รักครั้งนี้แม่ให้มา
Claris69 Vuesทริปสวาท The Lustful Journey
มณีริน/ ศศิชา/ ไอศิกา/ Sazaki Aiko46 Vuesเฮียซันคลั่งรัก
เม็ดขนุน60 Vuesสลับชะตา บุปผาคู่
ศรีอักษรรินทร์48 Vues
