“รู้สึกว่ายุ่งเหยิงไปหมด”หลินชิงเหยียนยิ้มตอนอยู่มหาวิทยาลัย เธอเคยได้รางวัลเหรียญทองจากการแข่งขันออกแบบมามากมาย ส่วนเวินรั่วอันถึงจะลงแข่งทุกครั้ง แต่มากสุดก็ได้แค่รางวัลชมเชยเท่านั้นแต่เวินรั่วอันก็เชื่อทุกครั้งว่าเป็นเพราะคณะกรรมการตัดสิน ไม่ใช่ฝีมือตัวเอง….“ขอเตือนเธอสักอย่างนะ แบบร่างนี้ก่อนหน้านี้พวกเรากับจินหยวนปรับกันอยู่เกือบสามเดือน การออกแบบใหม่จริง ๆ ไม่ยากหรอก ยากอยู่ตรงขั้นตอนปรับแก้ ต่อให้พวกเธอให้ความร่วมมือเต็มที่ แต่ฉันเกรงว่าทางจินหยวนคงไม่อยากเสียเวลาไปกับมันอีก”เวินรั่วอันยักไหล่แล้วพูดว่า “นั่นก็เพราะแบบร่างของเธอเองมีปัญหาเยอะ แต่ของฉันจะหลีกเลี่ยงปัญหาที่ง่ายและงี่เง่าแบบนั้น เชื่อเถอะว่าพอเราส่งงานไป ทางจินหยวนคงไม่มีอะไรให้ทักมากนัก น่าจะผ่านรอบเดียวจบ”หลินชิงเหยียนทำเสียงจึ๊ ๆ แล้วพูดว่า “สมกับเป็นคุณเวินคนเก่งของพวกเรา เก่งจริง!”การมีความมั่นใจเป็นเรื่องดี แต่ถ้ามั่นใจจนเกินไปก็เท่ากับไม่รู้จักประเมินความสามารถของตัวเองชัดเจนว่าเวินรั่วอันก็เป็นแบบนั้น“หิวแล้วใช่ไหม เดี๋ยวฉันทำอาหารให้เธอกินนะ” เวินรั่วอันลุกขึ้นพูด“สั่งอาหารมาส่งดีกว่า”
더 보기
