All Chapters of When Dreams Wear a Suit: Chapter 111 - Chapter 120

Book 2: The Legacy Series: Rhevan Alaric AMARIE’S POV: “Good morning, mommy and daddy! I miss you so much and I’m super excited po na malaman kung baby boy or girl ang kapatid ko!” masiglang bungad ni Arielle saka kami mahigpit na niyakap nang umagang iyon. Ramdam ko agad ang init ng yakap ng anak ko. Yung klase ng yakap na kahit ilang oras lang kaming nagkahiwalay ay parang ilang araw na ang lumipas. Yumuko ako at niyakap siya pabalik, sininghot ang amoy ng buhok niyang pamilyar na pamilyar sa akin. “Good morning, anak,” malambing kong saad. “Kumusta ang tulog mo?” “Okay naman po pero I really missed you and daddy,” sagot niya sabay nguso, dahilan para matawa ako nang mahina. “We missed you too, our princess,” wika ni Rhevan habang hinahalikan ang noo ng aming anak. “We always miss you.” Napangiti si Arielle at mas lalong humigpit ang yakap niya sa ama niya. “Hi ate and kuya!” masiglang bati ni Elraeh na kakapasok lang din ng bahay. “Excited na ako for later. Team g

Book 2: The Legacy Series: Rhevan AlaricAMARIE’S POV:Kinabukasan ay marahang napamulat ang mga mata ko. Mabigat pa ang katawan ko, tila ba hindi pa tuluyang nakakabawi mula sa mahabang labanan kahapon. Agad kong inilibot ang paningin ko sa paligid ng silid.Unang hinanap ng mga mata ko ay ang anak ko.“Ravian…” mahinang bulong ko.Napahinga ako nang malalim nang makita kong kalong siya ni Rhevan. Maingat nitong inuugoy ang maliit niyang katawan habang nakangiti. Sa tabi nila ay nandoon sina mama, papa, pati sina Elraeh at Arielle.“Mommy’s awake!” masayang sigaw ni Arielle sabay takbo papunta sa kama ko.Lumapit si Rhevan at bahagyang yumuko sa akin. “Finally, you’re awake. “I was really worried. I thought something bad had happened to you yesterday.”Ngumiti ako kahit nanghihina pa. “I’m okay, napagod lang.”“This is Ravian,” malambing niyang saad habang maingat na inilapag ang baby sa tabi ko. “He’s been waiting for you.”Inalalayan niya akong makaupo. Ramdam ko ang kirot sa kataw

Book 2: The Legacy Series: Rhevan AlaricAMARIE’S POV:Natuloy ang family dinner namin nang gabing iyon at hindi ko maipaliwanag kung gaano ko na-miss ang ganitong klaseng sandali. Yung sabay-sabay kaming kumakain, nagkukuwentuhan at paminsan-minsan ay nagtatawanan dahil sa kulit ni Arielle habang si Ravian naman ay mahimbing na natutulog sa crib sa tabi namin.Habang pinagmamasdan ko sila, napangiti ako. Minsan naiisip ko, ganito pala ang pakiramdam ng isang ina. Nakakapagod man pero punong-puno ng saya ang puso mo makita mo lang ang ngiti sa mga labi ng pamilya mo. Kahit puyat, kahit masakit pa ang katawan ko minsan ay sapat na ang makita silang malusog para mawala ang lahat ng pagod.Pero may isang bagay na patuloy na gumugulo sa isip ko.Mas napadalas na ang pagbisita ko sa kumpanya ni Rhevan. Hindi ko alam kung instinct ba iyon ng isang asawa o epekto ng pagiging mommy. Mas naging mapagmatyag ako. Hindi ako komportable sa presensya ng babaeng iyon. Hindi titigil ang mga tulad niy

Book 2: The Legacy Series: Rhevan AlaricAMARIE’S POVHabang inaayos ko ang mga damit ng mga bata sa kani-kanilang drawer ay bigla akong napatigil sa eksenang tumambad sa harapan ko.“Hello, baby brother. Good morning!” malambing na bati ni Arielle habang marahang hinahawakan ang maliliit na daliri ni Ravian.Kita ko kung paano kumurba ang mapupula at munting labi ng bunso ko sa isang ngiti. Parang naiintindihan na niya ang bawat salitang sinasabi ng ate niya. Ang mga mata niyang singliwanag ng umaga ay nakatuon kay Arielle at maya-maya’y nagsimula na siyang mag-baby talk.“Are you hungry?” tanong pa ni Arielle, sabay dantay ng noo sa noo ng kapatid.“Oh my! You’re so cute!” nanggigigil na bulalas nito bago hinalikan ang pisngi ni Ravian.Narinig ko ang mahinang hagikgik ng bunso ko. Isang tunog na parang musika sa tenga ng isang ina na tulad ko. Para bang may marahang humaplos sa puso ko. May kakaibang init na gumapang sa dibdib ko habang pinagmamasdan silang dalawa.“They are so ado

Book 2: The Legacy Series: Rhevan AlaricAMARIE’S POV:Napuno ng tawanan ang buong paligid habang nagtatalsikan ang tubig sa paligid namin. Si Arielle ay halos mapasigaw sa tuwa sa tuwing hahabulin siya ng alon. Si Rhevan naman ay panay ang kuha ng litrato. Minsan ay candid, minsan naman ay pinapaharap kami sa kamera at gagawa ng sariling pose.“Smile, my girls!” sigaw niya habang nakaangat ang phone.“Daddy! Isa pa!” tili ni Arielle.Habang pinagmamasdan ko silang dalawa ay may kung anong init ang bumalot sa dibdib ko. Ito ang mga sandaling gusto kong walang stress. Walang trabaho. Walang problema. Puro pamilya lang.Bilang isang nanay, iyon ang pinaka-inaasam ko. Ang makita ang mga anak kong masaya at ang asawa ko.Pero siguro nga, kapag masyado kang masaya ay may biglang susulpot para subukin ang pasensya mo.Nang umahon kami at ihahatid ko na sana si Arielle para makapagbihis ay bigla kaming napahinto.Sa lahat ng lugar sa resort, dito pa talaga niya naisipang pumunta?Seriously?