All Chapters of When Dreams Wear a Suit: Chapter 81 - Chapter 90

Book 2: The Legacy Series: Rhevan AlaricAMARIE'S POV:Hindi ko maipaliwanag, pero simula nang may nangyari sa amin ni Rhevan, parang may bagong pintuang bumukas sa pagitan naming dalawa. Mas nagkaroon kami ng malinaw na koneksyon. Mas naging clingy siya, mas showy sa pagmamahal niya at hindi na siya nahihiya na ipakita sa akin kung gaano niya ako kamahal, kahit pa may ibang taong nakakakita. Nawala ang ilangan, napalitan ng lambing na hindi ko inakalang mararamdaman ko muli matapos ang lahat ng sakit na pinagdaanan ko sa nakaraan.Rest day namin ngayon. Nasa sala kami at nag movie marathon. Nakasandal ako sa balikat niya habang ang kamay niya ay mahigpit na nakapulupot sa baywang ko. Ramdam ko ang init ng katawan niya at ang panatag na tibok ng dibdib niya na tila kasabay ng sa akin. Tahimik at payapa, hanggang sa may biglang nag-doorbell na parang gumising sa amin mula sa sarili naming mundo.Napatayo ako. “May bisita ka ba ngayon?” tanong ko, kahit alam kong wala kaming inaasahan s

Book 2: The Legacy Series: Rhevan AlaricAMARIE’S POV:Nagising ako na parang may biglang bumaligtad sa loob ng tiyan ko. Isang matinding hilo ang sumunod, kasabay ng pakiramdam na may umaakyat sa lalamunan ko. Hindi ko na naisip pang isuot ang tsinelas ko at nagmamadali akong dumiretso papuntang banyo.Hindi ko na napigilan. Sumuka ako.Kasunod ng tunog ng pagsusuka ko ay ang biglang pagbukas ng pinto.“What happened?” bakas ang matinding pag-aalala sa boses ni Rhevan.Lumapit siya agad at marahang hinawakan ang buhok ko, inayos iyon para hindi humarang sa mukha ko. Ang isang kamay niya ay dahan-dahang humahaplos sa likod ko, paikot-ikot, parang alam niya mismo kung paano ako pakakalmahin.Hindi siya nagsalita. Hindi niya ako minadali. Hinayaan niya lang akong ilabas ang lahat. Para bang naiintindihan niya ang nararamdaman ko.Nang matapos ako, parang biglang naubos ang lakas ko. Nanlamig ang mga kamay ko at nanghina ang mga tuhod ko hanggang sa napaupo ako sa sahig.“I don’t know,”

Book 2: The Legacy Series: Rhevan Alaric AMARIE'S POV:Mabilis ang takbo ng gurney papasok sa emergency room, kasabay ng malakas na tibok ng dibdib ko. Ramdam ko ang malamig na hangin, ang ilaw na dumaraan sa itaas at ang panginginig ng katawan ko na tila ayaw huminto. Napahawak ako sa tiyan ko habang nanginginig ang mga kamay ko, pilit kinakalma ang sarili kahit parang gumuho na ang mundo ko.“P-Please, iligtas niyo ang anak ko,” mahina kong sabi, halos hindi na marinig ang tinig ko dahil sa takot at sakit na nadarama.Rhevan gripped my hand tightly, as if anchoring me to reality. His face was pale, his jaw clenched, his eyes filled with fear he tried so hard to hide.“Doctor, please do everything for my wife and our baby,” Rhevan said, his voice shaking despite his effort to stay calm. “She’s pregnant. She suddenly started bleeding.”Agad na lumapit ang doktor at sinilip ang chart, seryoso ang ekspresyon habang mabilis na kumikilos.“How many weeks pregnant is she?” tanong ng dokto

Book 2: The Legacy Series:AMARIE’S POV:Halos maging pangalawang bahay na namin ang ospital sa kakabalik-balik. Minsan pakiramdam ko mas kabisado ko na ang amoy ng disinfectant kaysa sa sarili kong kwarto. Nakakapagod mentally, emotionally at physically pero kailangan kong magpakatatag. Hindi lang para sa sarili ko, kundi para sa batang nabubuhay at umaasa sa akin sa loob ng aking sinapupunan.“Lord, pagod na pagod na po ako,” mahinang dasal ko habang nakahiga. “Pero huwag niyo pong kukunin ang anak ko.”Ika-pitong buwan na ng pagbubuntis ko. Apat na buwan na rin kaming pabalik-balik sa ospital at bahay, parang walang katapusang laban sa takot at pag-aalala. May mga gabing hindi ako makatulog, iniisip kung kakayanin pa ba ng katawan ko. Kung kakayanin pa ba ng anak ko.Marahan kong hinaplos ang tiyan ko, sanay na sa pakiramdam ng mga sipa niya. Ngunit biglang nanlamig ang buong katawan ko nang wala akong maramdaman. Walang galaw. Walang senyales ng buhay.“Baby…” mahina kong bulong.

Book 2: The Legacy Series: Rhevan AlaricAMARIE’S POV:Ika-apat na araw na namin sa ospital mula nang ma-emergency cesarian section ako. Apat na araw na rin simula nang mailuwal ko si Arielle. Ang aming munting himalang halos hindi ko inakalang kakayanin naming ipaglaban.Tahimik ang silid. Tanging mahinang tunog ng monitor ang bumabasag sa katahimikan, kasabay ng paminsan-minsang yabag ng mga nurse sa hallway. Ang liwanag mula sa bintana ay maputla, parang sinasalamin ang pakiramdam ko. Buhay, pero may kulang.Masakit pa rin ang tahi ko sa tuwing gagalaw ako. May kirot na parang hinihila ang balat ko mula sa loob, parang paalala ng pinagdaanan ng katawan ko. Pero mas masakit pa rin ang pakiramdam na wala sa tabi ko ang anak ko. Walang iyak ng sanggol na maririnig. Walang maliit na kamay na kakapit sa daliri ko. Walang init ng katawang magpapaalala na isa na talaga akong ina.Apat na araw na at hindi ko pa rin siya nahahawakan.Kumatok ang doktor bago tuluyang pumasok sa kwarto.“Good