All Chapters of ภรรยาลับพ่อค้าสกุลหลี่: Chapter 91 - Chapter 100

ความน้อยใจที่เสวียนหนิงอันแบกรับมาตลอดหลายวันหายเป็นปลิดทิ้งหลังจากถูกสามีเอาใจใส่จนกระทั่งฟ้าสาง นางจำไม่ได้ว่าตนเองหลับไปตั้งแต่ยามใด ทว่ารู้สึกตัวอีกทีก็ตื่นมาบนเตียงกว้างในเรือนใหญ่ ด้านหลังมีบุรุษมักมากสอดแขนกอดนางแน่น อกกว้างแนบชิดแผ่นหลังเนียนขาวที่มีรอยรักแต่งแต้มจนนับไม่ถ้วน ส่วนมือหนากอบกุมปทุมถันไว้อย่างทะนุถนอมสลับกับนวดเคล้นอย่างสบายอารมณ์เสวียนหนิงอันกะพริบตาช้า ๆ คลับคล้ายคลับคลาว่าก่อนฟ้าเปลี่ยนสีได้พยายามลอบหนีกลับเรือนเล็ก แต่ขาสองข้างกลับไร้เรี่ยวแรงถึงขั้นทรุดลงกับพื้น หัวเข่ากระแทกจนต้องร้องโอดโอย ปลุกบุรุษที่เพิ่งงีบไปได้เพียงหนึ่งเค่อให้ตื่นเต็มตาและคว้านางไปดูแลเอาใจใส่อีกหลายครั้งนางจำได้ว่าเขาพึมพำว่าต้องทายา พลางเร่งรีบสวมเสื้อผ้าและอุ้มนางกลับเข้าเรือนใหญ่ แต่พอลงกลอนประตูห้องนอนและทายาที่เข่าเรียบร้อยแล้ว เขากลับอดใจไม่ไหว ปลดเปลื้องอาภรณ์ของนางจนเปลือยเปล่า กระซิบกระซาบท่ามกลางความมืดว่าครั้งสุดท้ายแล้วจริง ๆโชคดีที่เขาไม่ได้โกหกเช่นตลอดคืนที่ผ่านมา หาไม่แล้วเสวียนหนิงอันคงต้องตามหมอเป็นแน่“เหนื่อยหรือไม่”“หากท่านรู้จักคำว่ายับยั้งชั่งใจข้าคงเหนื่อยน

“ข้ารู้ว่าเจ้าหึงหวงท่านพี่อย่างมาก แต่สาวงามในบันทึกนี้ล้วนเป็นคนในอดีต ไม่ควรค่าแก่การใส่ใจ” เฟยฮวาแสร้งปลอบใจอย่างน่าฟังที่สุด “อีกอย่างสตรีที่ท่านพี่ไม่เคยตัดใจได้ก็มิใช่พวกนาง ทว่าเป็นสาวงามที่เคยอาศัยอยู่ในรั้วเดียวกันต่างหากเล่า”“ออกไปจากเรือนข้าได้แล้ว!”เสวียนหนิงอันตวาดลั่น ไม่อยากฟังคำตอกย้ำเรื่องที่เคยสงสัย ว่าลึก ๆ แล้วหลี่จินหมิงเคยมีใจให้กับสตรีที่นางมิอาจเทียบเคียงได้จริง “ไล่แล้วยังยืนอยู่ได้ ท่านไม่มีหูเอาไว้ฟังหรืออย่างไรกัน!”“น้องสาวอารมณ์ไม่ดีเช่นนี้ข้าจะปล่อยให้อยู่ตามลำพังได้อย่างไร เฮ้อ แต่จะว่าไปสตรีนางนั้นก็ไม่ได้ตัวเปล่า แม้ข้าไม่เคยเห็นหน้าแต่จำได้ว่านางมีบุตรสาวหน้าตาน่ารัก ทว่าไม่ค่อยรู้ประสา ชอบวิ่งเข้ามาในห้องนอนของท่านพี่บ่อยครั้ง… น้องสาวรู้หรือไม่ ว่าเหตุใดท่านพี่จึงต้องจดบันทึกรายชื่อสาวงามเอาไว้” เฟยฮวาแสร้งตั้งคำถามอย่างมีจริต ก่อนตอบด้วยประโยคที่ทำให้คนฟังถึงกับกำมือแน่น หัวใจบีบรัดจนแทบหลั่งเลือดออกมาประจานความเจ็บปวดให้ทุกคนได้ชมดู“ท่านพี่เคยเล่าว่าสามีของสตรีนางนั้นหึงหวงภรรยาอย่างมาก ส่วนตัวเขาเองก็รักและห่วงนางเป็นที่สุด ต้องการให้นางและล

ความน่ารักของภรรยาทำให้หลี่จินหมิงมีกำลังในการทำงานเพิ่มขึ้นอย่างน่าอัศจรรย์ นอกจากออดอ้อนดูแลเอาใจใส่ในยามอยู่ที่บ้านแล้ว นางยังคอยตรวจสอบบัญชีของร้านค้าสกุลหลี่ ช่วยแบ่งเบาภาระของเขาไปได้มาก อาการปวดศีรษะเพราะความเครียดรุมเร้าจึงทุเลาลงไม่น้อย ทว่าพอได้อ่านจดหมายจากสำนักคุ้มภัย หลี่จินหมิงก็พลันรู้สึกว่าศีรษะถูกทุบแรง ๆ ติดขัดในอกถึงขั้นหายใจลำบาก เดือดร้อนฉงหลินต้องพยุงกลับไปนั่งพักที่เก้าอี้เป็นพัลวัน“ข่าวไม่ดีหรือขอรับ”“ทั้งดีและไม่ดี” หลี่จินหมิงตอบสั้น ๆ ขณะลงรถม้าเตรียมกลับเข้าบ้านสกุลหลี่ “เจ้าห้ามบอกนางว่าข้าปวดหัว ข้าไม่อยากให้นางเป็นห่วง พอนางเป็นห่วงแล้วยิ่งทำให้ข้าเครียดหนักเสียยิ่งกว่าเก่า”“ขอรับ นายท่าน” ฉงหลินยังคงกลัวว่าจะถูกหักเงินรายเดือนจึงไม่กล้าพูดมาก ทำเพียงดูแลนายท่านสกุลหลี่ตามอาการในแต่ละวัน“ทีแรกตั้งใจว่าจะอู้งานช่วงบ่ายเพื่อพานางไปเที่ยวข้างนอก แต่เห็นทีคงทำตามใจตนเองไม่ได้แล้ว”วันนี้หลี่จินหมิงปวดศีรษะมากจึงกลับบ้านก่อนเวลา กอปรกับมีธุระสำคัญต้องจัดการ แผนเอาใจภรรยาที่วางเอาไว้ตั้งแต่เมื่อวานจึงพังไม่เป็นท่าเนื้อความในจดหมายที่ได้รับทำให้เขารู้สึกไม

พ่อครัวติงหรงถูกกล่าวหาเช่นนั้นก็รีบส่งภาษามือปฏิเสธรัวเร็ว ว่าตนแกล้งนายท่านสกุลหลี่ก็จริง แต่ไม่ได้ใจร้ายถึงขั้นรังแกสตรีตั้งครรภ์ได้ลงคอ เสวียนหนิงอันเองก็พอเดาได้ว่านางแค่หาเหตุปะทะกัน จึงตอบกลับด้วยภาษามือว่าเชื่อใจเขาและจะจัดการแก้ไขปัญหาให้เอง“รสชาติอาจไม่ถูกปากท่านเพราะข้าสั่งให้พ่อครัวทำอาหารที่ดีต่อสุขภาพ หากท่านไม่พอใจจะให้เขาทำอาหารที่มีรสจัดมากขึ้นสักหน่อยก็ย่อมได้” เสวียนหนิงอันเห็นว่าสาวใช้เหน็บแนมศัตรูหัวใจให้นางแล้ว จึงไม่ต้องการต่อความอีก“ความจริงข้าก็ไม่ใช่คนเลือกกิน แต่พอตั้งครรภ์ลูกของท่านพี่แล้วนิสัยการกินกลับเปลี่ยนไปเล็กน้อย ดูท่าทางลูกของข้ากับท่านพี่จะเลือกกินไม่ต่างกัน… เป็นเช่นนั้นจึงต้องรบกวนขอใช้โรงครัว เจ้าคงไม่ถือสาที่ต้องอยู่ครัวเดียวกับสตรีตั้งครรภ์อย่างข้ากระมัง”เสวียนหนิงอันมองไปที่ครรภ์ของนางแล้วก็พลันคิดได้ อย่างไรเด็กในท้องของเฟยฮวาก็เป็นเลือดเนื้อเชื้อไขของบุรุษที่นางรัก หากต้องการให้เด็กแข็งแรงนางก็ควรจะอำนวยความสะดวกให้กับมารดาที่กำลังตั้งครรภ์ให้ดี แต่ถ้าเฟยฮวายังปากร้าย นางคงทำได้แค่ไม่โต้ตอบให้หนักหนาจนเกินไป“ท่านอยากจะทำอันใดก็เชิญตามส

“แต่นายหญิงตั้งครรภ์อยู่นะเจ้าคะ ทำเช่นนี้ไม่ควร..”“เสี่ยวเผย! ข้าตั้งครรภ์ที่แขนเสียเมื่อไหร่! แล้วตกลงว่าเจ้าจะช่วยข้าหรือไม่ หรือว่าต้องให้ข้าลงมือเอง!” เฟยฮวาตวาดสาวใช้อย่างอดมิได้ “เจ้าไม่อยากสบายหรืออย่างไร! เจ้าไม่อยากให้ข้าเป็นฮูหยินของเขา ไม่อยากเห็นข้ามีความสุขใช่หรือไม่!”“เปล่านะเจ้าคะนายหญิง เสี่ยวเผยแค่กลัวว่านายหญิงจะเจ็บ”ใช่อยู่ว่าเสี่ยวเผยมีจิตใจหยาบกระด้าง แต่การสร้างบาดแผลบนร่างกายของผู้มีพระคุณกลับทำให้นางกระอักกระอ่วนใจ แต่พอนึกได้ว่าเฟยฮวาคือผู้มอบชีวิตใหม่ ไถ่ตัวนางมาเป็นสาวใช้แทนการถูกขายไปเป็นทาสในถิ่นทุรกันดาร เสี่ยวเผยก็มิได้ลังเลแล้ว“หากเทียบกับถูกบุรุษคนเดิมหลอกซ้ำ ๆ เจ็บเพราะถูกหยิกนับเป็นอะไรได้เชียว เสี่ยวเผย เดี๋ยวเจ้าหยิกข้าแล้วก็ไปคอยเฝ้าประตูให้ดี ข้าได้ยินนางคุยกับสาวใช้ว่าวันนี้ท่านพี่กลับเร็ว พอเขากลับมาแล้วก็แสร้งร้องไห้สักหน่อย บอกว่าฮูหยินน้อยรังแกข้า หยิกจนเนื้อตัวเขียวช้ำไปหมด อ่อ แล้วก็อย่าบอกเขาเล่าว่าข้าให้มาฟ้อง ให้พูดว่าเจ้าฟ้องเอง เข้าใจหรือไม่”“เจ้าค่ะ ว่าแต่เราต้องเริ่มกันตั้งแต่วันนี้เลยหรือเจ้าคะ”“ท่านพี่กลับบ้านดึกแทบทุกวัน ว