All Chapters of ภรรยาลับพ่อค้าสกุลหลี่: Chapter 111 - Chapter 120

หากวันใดนางโวยวายมากเข้าเฟยฮวาก็จะไม่ถาม ทว่าจ้องมองราวกับกำลังอ่านเอาความจริงจากนาง ว่าที่ช่วยเหลือนั้นต้องการสิ่งใดตอบแทนกันแน่ วันนี้นางจึงแสร้งเปรยว่าต้องการเก็บดอกเหมยกุ้ยในสวนมาทำเครื่องหอม และขอตัวออกจากเรือนเพื่อที่จะได้ไม่ต้องอึดอัดนาน นึกไม่ถึงว่าจะได้ยินประโยคที่ทำให้สำราญใจ‘แต่ก่อนท่านพี่ก็ไม่ได้ชอบดอกเหมยกุ้ยนักหรอก แต่เพราะเด็กน้อยในบ้านเขาที่ต่างเมืองชอบมาก บุตรสาวของสตรีที่เขาเคยรักนั่นแหละ นางชอบดอกเหมยกุ้ย ท่านพี่เลยตามใจปลูกให้เสียทั่วบ้าน’เรื่องเล็กน้อยเพียงเท่านั้นกลับทำให้เสวียนหนิงอันสบายใจ นางวุ่นวายอยู่ในสวนจนกระทั่งปลายยามเซินจึงกลับเข้าเรือนเล็กและค่อย ๆ เรียงดอกเหมยกุ้ยที่เก็บมาอย่างเป็นระเบียบ วันพรุ่งนี้ค่อยนำไปตากแดดให้แห้งเพื่อทำเครื่องหอมในภายหลัง กว่าจะแล้วเสร็จทุกอย่างก็รู้สึกเมื่อยล้าแทบหมดกำลัง การที่นางตาฝาดเห็นเขายืนอยู่ไกล ๆ จึงไม่ใช่เรื่องแปลกแต่อย่างใด‘คงเพราะคิดถึงมากไปกระมัง’เสวียนหนิงอันดับเทียนเล่มสุดท้ายก่อนเข้านอน โดยไม่รู้ว่าภาพที่เจียอีเห็นตลอดหลายคืนที่ผ่านมา รวมถึงคืนนี้ที่นางอ้างกับตนเองว่าเหนื่อยจนตาฝาดนั้นเป็นความจริงหลี่จินห

เสวียนหนิงอันได้ฟังคำถามจี้ใจเช่นนั้นก็ถึงกับทนไม่ไหว ความอดทนอดกลั้นลดต่ำอย่างน่าใจหาย ยิ่งก่อนออกจากเรือนเจียอีรายงานว่าสามีของนางแวะไปหาเฟยฮวาเมื่อเย็นวาน ใช้เวลาอยู่ด้วยกันนานกว่าสองเค่อ นางก็ยิ่งรู้สึกว่าความหวังที่จะให้เขาขอโทษตนเองนั้นริบหรี่เสียยิ่งกว่าเดิม“มากหรือน้อยย่อมไม่ใช่เรื่องสำคัญ เอาเป็นว่าหากวันใดข้าทนไม่ไหว ท่านอยากได้เขาก็เอาไปเสียเถิด”เฟยฮวาเห็นสตรีที่ถือตัวมาโดยตลอดทำหน้าเศร้าก็ทนมิค่อยได้ รีบกล่าวคำปลอบใจทันที “ข้าเพิ่งรู้จากเสี่ยวหยุนเมื่อวานว่าเจ้ากับเขาไม่คุยกัน... เพราะเขาคิดว่าเจ้าทำร้ายร่างกายข้าจริง ๆ เอาไว้ถ้าเขามาแล้วข้าจะอธิบายให้ฟังว่าเรื่องที่เกิดขึ้นเป็นอุบัติเหตุ แล้วก็เลิกทำหน้าเศร้าได้แล้ว ทำหน้าเช่นนี้ไม่สมกับเป็นเจ้าเลยแม้แต่น้อย”“ข้าไม่ได้ทำหน้าเศร้าสักหน่อย เป็นท่านต่างหากที่ใช้งานข้าจนแทบไม่ได้พักผ่อน คิดว่าการดูแลเรื่องอาหารสามมื้อ ติดตามว่าท่านกินยาครบหรือไม่เป็นเรื่องง่ายเช่นนั้นหรือ” เสวียนหนิงอันรีบกินข้าวเร็ว ๆ พลางบอกกับตนเองว่าพ้นจากวันนี้แล้วก็ไม่ต้องมาที่เรือนหลังนี้อีก การดูแลคนเจ็บที่นางถูกสามีกล่าวหาว่าเป็นต้นเหตุ จบสิ้นลงใน

“ท่านพ่อหึงหวงท่านแม่อย่างที่สุด ท่านปกป้องตนเอง ปกป้องท่านแม่และตัวข้า นับว่าเป็นเรื่องที่เหมาะสมแล้ว อีกอย่างหากท่านยังมีใจให้ท่านแม่ก็คงไม่ได้รับอนุญาตให้เข้าตำหนักเยว่ฉี และยิ่งไม่สามารถเข้าจวนของท่านพ่อได้ เรื่องในอดีตหนิงเอ๋อร์จึงไม่นำมาใส่ใจเจ้าค่ะ”“แต่เจ้าไม่ใช่สตรีใจกว้างในเรื่องพวกนี้ อย่างไรก็คงต้องคิดมากอยู่บ้าง หนิงเอ๋อร์...”“ใช่เจ้าค่ะ ข้าไม่ใช่สตรีใจกว้าง ราวสามเดือนก่อนพบบันทึกเล่มนี้ก็ถึงกับหายใจไม่สะดวก กระนั้นก็ยังไม่เท่าเดือนก่อนที่แม่นางเฟยฮวาเล่าให้ฟังว่าท่านเคยรักท่านแม่ของข้า จำได้ว่าข้าร้องไห้จนเหนื่อย ปลอบตนเองว่าอย่าใส่ใจเรื่องในอดีตอยู่ที่นี่ตามลำพัง ความจริงข้าก็ตั้งใจจะถามท่านนะเจ้าคะ แต่พอฉงหลินประคองท่านที่กำลังป่วยกลับเข้าเรือนมา ข้าก็ไม่กล้ากวนใจแล้ว”“หนิงเอ๋อร์ เรื่องในอดีต...”“ท่านยังจำได้หรือไม่ ท่านถามว่าข้าร้องไห้เพราะเหตุใด ตอนนั้นข้าโกหกไปว่าร้องไห้เพราะท่านเอาแต่ใจทั้งคืน... ความจริงแล้วข้ากำลังเสียใจอย่างมาก แต่เพราะกลัวว่าท่านจะปวดหัวสาหัสยิ่งกว่าเก่าจึงปิดปากเงียบ คอยดูแลปรนนิบัติท่าน นวดให้ท่าน ทั้ง ๆ ที่หัวใจเจ็บแทบแย่”เสวียนหนิงอันห

หลี่จินหมิงไม่รู้ว่าควรพาตนเองไปอยู่ในส่วนใดของบ้าน ยามนอนเรือนใหญ่ก็อ้างว้าง อยู่ในห้องหนังสือก็คิดถึงภรรยาที่เคยปรนนิบัติดูแล พอกลับเข้าไปในเรือนเล็กที่กลายเป็นเรือนร้างแล้วยิ่งไปกันใหญ่ เจ็บจุกจนแทบหายใจไม่ทัน แต่ในเมื่อเขาทำผิดก็สมควรรับโทษ การทรมานตนเองด้วยการอยู่ในที่ที่ทำให้คิดถึงนางแทบคลั่ง จึงถือว่าเป็นการกระทำที่เหมาะสมดี‘นายท่านหยุดดื่มเถิดนะเจ้าคะ’‘ไม่หยุด ไปเอามาอีกสามไห แล้วจะไปไหนก็ไป ไม่ต้องมาสมเพชข้า!’‘นายท่านเจ้าคะ ดื่มสุรามากไปเป็นอันตรายต่อสุขภาพ หากฮูหยินน้อยทราบเรื่องว่านายท่านดื่มมากอาจไม่สบายใจเอาได้นะเจ้าคะ’‘นางเป็นคนสั่งไว้กับเจ้า ว่าไม่ให้ข้าไปตามนางที่ตำหนักเยว่ฉี พูดด้วยว่าถ้าเห็นหน้าข้าแล้วจะไม่มีวันให้อภัย แต่บางทีหากข้าตายภายในวันนี้ พรุ่งนี้นางอาจจะกลับมาหาข้า อภัยให้สามีใจร้ายเช่นข้า…’สามวันสามคืนแล้วที่หลี่จินหมิงเมามายไร้สติ ก่นด่าตนเองสารพัดว่าเป็นสามีที่ใช้ไม่ได้ ไม่เชื่อใจภรรยาที่ยอมทำทุกอย่างเพื่อให้สามีชรามีความสุข ยอมแม้กระทั่งถูกสตรีตั้งครรภ์กลั่นแกล้งและเพิ่งจะทนไม่ไหวราวสามวันก่อนนี่เอง“เจ้าโง่… เหตุใดจึงไม่ทำลายมันทิ้ง!”หลี่จินหมิงพ

‘ข้าไม่มีเวลาทะเลาะกับเจ้า ภรรยาของข้าอยู่ที่ใด…’นั่นคือประโยคที่หลี่จินหมิงกล่าวออกไปก่อนถูกหมัดหนัก ๆ ของหวงซิงซวี่กระแทกเข้าที่โหนกแก้มจนล้มฟุบไปกับพื้น ในขณะที่ค่อย ๆ ลุกขึ้นยืนและเรียกสติของตน เขาก็ได้ยินแว่ว ๆ ว่าต้องกระทืบให้หนักเพราะนางไม่ได้ห้ามเหมือนเมื่อหลายวันก่อนหลี่จินหมิงมั่นใจว่าความโกรธในน้ำเสียงของหมอหนุ่มนั้นรุนแรงมากพอที่จะไม่ทำแค่เพียงขู่ หากหูเตี่ยนไม่เข้ามาห้ามไว้เสียก่อนก็คงยุติการปะทะในครั้งนี้ไม่ได้แน่‘ท่านหมอใจเย็นก่อน หากคุณหนูทราบเรื่องจะไม่สบายใจเสียยิ่งกว่าเดิมนะขอรับ!’‘เห็นแก่นางข้าจะให้โอกาสเจ้าสักครั้ง หากมาให้เห็นหน้าอีก ข้าจะไม่ละเว้นเจ้าแน่!’‘เช่นนั้นอยากทำอันใดก็ทำให้จบเสียตั้งแต่ตอนนี้ อยากต่อยก็ต่อยให้พอ หรืออยากทำมากกว่านั้นก็ตามใจ แต่เสร็จแล้วช่วยหลีกทางให้ข้าเข้าไปพบภรรยาทีเถิด’‘หน้าด้าน! ข้าไม่อยากพูดกับคนแก่นิสัยเสียแล้ว อยากยืนโง่อยู่ตรงนี้ก็ตามใจ แต่เรื่องจะเข้าไปข้างในนั้นทำไม่ได้แน่… ที่นี่คือจวนของตวนอ๋องเฉินฟาหยาง หากท่านบุกรุกย่อมต้องได้รับโทษ แล้วอย่ามาหาว่าข้าไม่เตือนก็แล้วกัน!’หูเตี่ยนยังดีกว่ามาก ให้คำแนะนำอย่างใจเย็นว่าคว