All Chapters of ภรรยาลับพ่อค้าสกุลหลี่: Chapter 81 - Chapter 90

“นั่นเพราะคำพูดของท่านทำให้ข้าไร้ทางเลือก แต่ที่พูดไปนั้นยังไม่ใช่เรื่องที่ทำให้ข้าเจ็บจนมิอยากมองหน้าท่านอีก ท่านโปรดตอบข้ามาสั้น ๆ ให้เข้าใจว่าเหตุใดจึงต้องพานางมาที่นี่” เสวียนหนิงอันเงยหน้าสบตากับสามี จ้องมองลึกเข้าไปในดวงตาสีเข้มเพื่อค้นหาความจริงที่ซ่อนอยู่“ท่านพูดขัดข้าอยู่เรื่อย ๆ แต่ยามขอคำตอบกลับเงียบสนิท เห็นทีเราสองคนคงไม่มีเรื่องอันใดต้องสนทนากันแล้วกระมัง” เสวียนหนิงอันพันผ้าสีขาวสะอาดอย่างเร่งรีบ ไม่อยากอยู่ใกล้สามีใจร้าย ทว่าคำตอบสั้น ๆ ที่เขากระซิบกลับทำให้นางแทบสิ้นลมหายใจ“เพราะนางตั้งครรภ์…”“ตั้งครรภ์?” เสวียนหนิงอันเผลอกดบาดแผลบนฝ่ามือของสามีจนปริแตก เลือดสีแดงสดซึมไหลเปรอะเปื้อนผ้าพันแผลสีขาวอย่างช้า ๆ ทว่าเจ้าตัวกลับมิได้ชักมือออกแต่อย่างใด“มือข้าไม่ค่อยนิ่ง ท่านควรเรียกแม่นางเฟยเฟยมาดูแล”“หนิงเอ๋อร์… พี่สาบานว่าทุกอย่างเป็นเพียงอุบัติเหตุ พี่รักเจ้ามากที่สุด รักเจ้าเพียงผู้เดียว พี่ไม่ได้ตั้งใจให้เรื่องออกมาเป็นเช่นนี้จริง ๆ”เสวียนหนิงอันหัวเราะตนเองอย่างขบขันที่คิดว่าคงเจ็บกว่าเมื่อวานไม่ได้แล้ว แต่ดูท่านางคงประมาทเขามากเกินไปจริง ๆ“อุบัติเหตุ? ท่านพี่สะ

‘จดหมายอาจสูญหายหรือไม่เขาก็อาจจะติดธุระสำคัญ ให้ข้าลองตามตัวเขามาสอบถามก่อน แล้วค่อยว่ากันอีกทีดีหรือไม่’‘ท่านปล่อยให้ข้ากินยาเถิด หากลูกเกิดมาไม่มีพ่อ ทั้งยังเติบโตในหอนางโลม ท่านคิดว่าเขาจะมีชีวิตที่ดีได้อยู่หรือ’‘ข้าจะไถ่ตัวเจ้า ข้าจะดูแลลูกของเจ้าเอง’‘แล้วจะให้ข้าอยู่กับท่านในฐานะใดเล่า ข้าเคยพูดแล้วมิใช่หรือว่าชาตินี้จะไม่ยอมเป็นอนุภรรยาผู้ใด หรือว่าท่านยินดีที่จะแต่งกับข้าเล่า!’‘ข้าแต่งงานแล้ว หากรับเจ้าไปอยู่ด้วยคงให้สถานะอันใดมิได้ นอกจากให้การดูแล มิให้เจ้ากับลูกต้องลำบาก…’‘เช่นนั้นท่านก็อย่ามายุ่งกับข้า! ปล่อยให้ข้ากินยาขับเลือด!’‘เจ้าจะทำลายหนึ่งชีวิตได้ลงคอเลยหรือ…’เฟยฮวายืนยันว่าใจแข็งมากพอที่จะทำเช่นนั้นได้ ย้ำด้วยว่าหากลูกของนางเกิดมาแล้วพบเจอชะตากรรมเดียวกัน สู้ไม่เกิดมาเสียยังดีกว่า สุดท้ายหลี่จินหมิงเห็นว่าเปลี่ยนใจนางไม่ได้แล้วจึงยอมทำข้อตกลง ว่าหากคลอดแล้วชายผู้นั้นยังไม่ปรากฏตัว เขาจะรับบุตรของนางเป็นลูกตามกฎหมาย ส่วนตัวนางคงต้องรอฟังความเห็นจากภรรยาก่อนว่าจะทำอย่างไร เฟยฮวาเห็นว่าตนกดดันเขามากพอแล้ว จึงยอมถอยครึ่งก้าวแล้วค่อยให้ได้สิ่งที่ต้องการในภายหลัง

กิจการร้านค้ามากมายของสกุลหลี่ที่อยู่ในเมืองหลวงล้วนแต่ได้หลี่จินหมิงคอยกำกับดูแล เขาคือบุตรชายคนเล็กของตระกูลที่มีนิสัยต่างไปจากบรรดาพี่ชาย นั่นคือไม่ฝักใฝ่ในงานราชการ ท่านเสนาบดีหลี่เองก็เล็งเห็นว่าหลี่จินหมิงมิใช่คนชอบประจบสอพลอ ทั้งยังพูดจาตรงไปตรงมาจนเกินไปในหลาย ๆ เรื่อง เขาจึงมิได้บังคับฝืนใจบุตรชายคนเล็กให้รับราชการ ทว่ามอบงานเกือบทั้งหมดของสกุลหลี่ให้ดูแลงานที่ว่าหนักหนาสาหัสไม่น้อย เรียกได้ว่าแทบไม่มีเวลาพักผ่อน แต่ถึงกระนั้นหลี่จินหมิงก็ยังอุทิศตนให้กับกิจการของตระกูลมาเป็นเวลานานกว่าสิบสามปีโดยไม่ปริปากบ่น จนกระทั่งเมื่อวานที่ขอนัดพบบิดา เจรจาว่าหากโรงเตี๊ยมสร้างเสร็จเรียบร้อยและทุกอย่างเข้าที่แล้ว เขาจะขอให้ทายาทสกุลหลี่สักคนไปเรียนรู้งานและบริหารกิจการที่อยู่ในตลาดฝั่งตะวันตกให้ดี‘เจ้าทำเพื่อสกุลหลี่มานาน เหน็ดเหนื่อยกับงานไปไม่น้อย แต่การยกกิจการหลายอย่าง รวมทั้งโรงเตี๊ยมให้บุตรของพี่ชายเจ้าดูแล เจ้าไม่นึกเสียดายสิ่งที่ตนสร้างมาบ้างหรือ’‘กิจการที่ข้าสร้างเองล้วนอยู่ในตลาดฝั่งตะวันออก ส่วนร้านรวงในตลาดฝั่งตะวันตกแต่เดิมก็เป็นของท่านพ่อ มีเพียงโรงเตี๊ยมที่สร้างขึ้นมาให

“เจ้าคงเป็นภรรยาอีกคนของท่านพี่กระมัง” เฟยฮวาถามเสียงอ่อนหวานน่าฟัง ทว่าสายตากลับฉายชัดว่าไม่พอใจจนแทบคุมสติไม่อยู่คราวก่อนเห็นไกล ๆ ว่างดงามมากแล้ว แต่มาวันนี้นางจึงได้เข้าใจว่าเหตุใดหลี่จินหมิงถึงได้ลุ่มหลงภรรยา ขนาดกำชับว่าห้ามไปวุ่นวายที่เรือนเล็ก หากมีธุระอันใดก็ให้แจ้งหญิงสูงวัยนามว่าซุนหยา หรือไม่ก็สาวใช้ประจำตัวของเขานามว่าเสี่ยวหยุนแทน“ข้าเป็นภรรยาคนเดียวของท่านพี่ ท่านมีธุระอันใดหรือ” เสวียนหนิงอันแก้ความเข้าใจผิดนั้นได้อย่างรวบรัดดียิ่ง“แค่มาเดินเล่นเท่านั้น ท่านหมอแนะนำว่าให้เดินเยอะหน่อย ลูกของข้ากับท่านพี่จะได้แข็งแรง” เฟยฮวาทราบดีว่าสาวงามตรงหน้ายังไม่มีบุตรจึงคิดใช้เรื่องนี้มากดดันให้นางอยู่ต่ำกว่าตน“เช่นนั้นท่านก็เดินต่อไปเถิด ข้าจะกลับเรือนแล้ว”เสวียนหนิงอันยังคงขุ่นเคืองเรื่องที่สามีไม่ยอมให้ตั้งครรภ์อยู่บ้าง ทั้งยังมีเรื่องที่เขาพาสาวงามเข้ามาอยู่ในบ้านโดยไม่ถามไถ่ความเห็น แม้จะเข้าใจได้แล้วว่าเป็นเรื่องที่ควรต้องทำ แต่นางก็ยังต้องขอเวลาทำใจอยู่ดี“เดิมทีแล้วเป็นเจ้าที่ควรไปทักทายข้าที่เรือน แต่ในเมื่อเจ้าไม่ไป ถึงขั้นเจอหน้ากันแล้วยังไม่รีบแนะนำตัวก่อน ข้าคงต

“ไม่มี อะแฮ่ม! ไม่มีจริง ๆ”“โกหกไม่เป็นยังใจกล้า!” เสวียนหนิงอันถลึงตา เตรียมคาดคั้นเอาคำตอบจากหมอปากร้ายใจดี แต่กลับมีสาวใช้นางหนึ่งวิ่งเข้ามาในห้องรับรองแขก พร้อมกับร้องไห้ฟูมฟาย โดยไม่สนคำร้องห้ามของซุนหยาและเจียอี“นายหญิงเป็นลมเจ้าค่ะ!”“นางเป็นลม?!” หลี่จินหมิงตระหนักได้ว่าตนตกอยู่ในสถานการณ์ลำบากเสียแล้ว หากแสดงความห่วงใยต่อสาวงามเฟยฮวา ภรรยาที่เริ่มใจอ่อนอาจต่อต้านเขามากเสียยิ่งกว่าเดิม และพอตรองดูให้ดีแล้วกลับพบว่ามีทางออกที่เหมาะสมเพียงแค่ทางเดียวเท่านั้น “เจ้าจงไปบอกหูเตี่ยนให้ตามท่านหมอหยางโป ส่วนเรื่องค่าใช้จ่ายให้แจ้งซุนหยา…”“นายท่านจะไม่ไปดูนายหญิงสักหน่อยหรือเจ้าคะ! นายหญิงกำลังตั้งครรภ์อยู่นะเจ้าคะ!”เสี่ยวเผยบีบน้ำตาก็แล้ว ร้องไห้ฟูมฟายก็แล้ว แต่นายท่านสกุลหลี่ยังคงยืนเงียบ นางจึงเปลี่ยนไปโขกศีรษะขอร้องฮูหยินน้อยเสวียนหนิงอันแทน“ฮูหยินน้อยอนุญาตให้นายท่านไปเยี่ยมนายหญิงเถิดนะเจ้าคะ นายหญิงของข้าไม่สบายจริง ๆ หลังจากสนทนากับฮูหยินน้อยแล้วเกิดความเครียด กลับถึงเรือนก็เอาแต่ร้องไห้จนหมดสติไปเจ้าค่ะ”“หมดสติก็ตามหมอ ส่วนเรื่องไปเยี่ยม…”เสวียนหนิงอันไม่เชื่อว่าสตรีปาก