All Chapters of ภรรยาลับพ่อค้าสกุลหลี่: Chapter 71 - Chapter 80

หลี่จินหมิงมีความสุขที่เรื่องงานผ่านไปได้ด้วยดีสหายจากกรมโยธาแจ้งว่าการวางโครงสร้างของโรงเตี๊ยมเป็นเรื่องสำคัญ เขาจึงสัญญาว่าจะแวะไปตรวจสอบหลังเลิกงานในทุก ๆ วัน จนกว่าคนของบิดาที่มีความชำนาญในการควบคุมงานก่อสร้างจะกลับมาจากต่างเมือง คำนวณดูแล้วต้องเหนื่อยเดินทางราวเดือนเศษจึงจะกลับมามีชีวิตปกติเช่นที่ผ่านมาข่าวดีที่ได้รับทำให้เขาดีใจจนอยากเล่าให้ใครสักคนฟัง และแน่นอนว่าคนคนนั้นคือเสวียนหนิงอัน ภรรยาลับคนงามที่แค่นึกถึงก็ทำให้เขายิ้มออกมาได้บ้าง และคงถึงขั้นหัวเราะเสียงดังหากครบวันเวลาที่หมอหยางโปกล่าวย้ำว่าควรต้องระวังอีกห้าวันเขาจะกลับไปมีความสุขกับภรรยาได้ดังเดิม!พอกันทีกับการบังคับความต้องการมิให้ทะลักทลายในความอ่อนนุ่ม ยุติเสียทีกับการเล่นละครว่าเครียดแล้วมีรสนิยมที่รบกวนจิตใจภรรยา และอีกเรื่องสำคัญที่ต้องจัดการขั้นเด็ดขาด คือคำถามบนใบหน้างดงามว่าที่เขาทำตัวแปลกไปนั้นมันเกิดเรื่องอันใดขึ้นแน่หลี่จินหมิงตอบตามความจริงมิได้ แต่เขาสามารถมอบความรักและลบเลือนข้อสงสัยด้วยการร่วมเตียงกับนางอย่างเร่าร้อน ล่องสวรรค์โดยที่สองร่างยังสอดประสาน ปลดปล่อยทุกหยาดหยดแห่งความปรารถนาในกายของสา

หลี่จินหมิงตั้งใจจะพูดว่ากลัวนางตั้งครรภ์แล้วจะเป็นอันตราย ทว่าเสวียนหนิงอันกลับขัดด้วยการตะคอกเสียงดัง เขาจึงทนอยู่ร่วมห้องเดียวกันไม่ได้อีก“ข้ออ้าง! ทั้งหมดที่ท่านพูดล้วนเป็นเพียงข้ออ้าง! นี่ท่านคงลืมเสียแล้วกระมังว่าข้าไม่ใช่เจ้าตัวเล็กอายุสามขวบที่ท่านจะมาโกหกหลอกลวงอันใดได้แล้ว!”เสวียนหนิงอันเกลียดชังคนผิดสัญญามากที่สุด โดยเฉพาะอย่างยิ่งคนผู้นั้นคือสามีที่กำลังก้าวขาออกจากห้องนอน นางจึงควบคุมอารมณ์ของตนเองมิได้ กล่าววาจาเสียดสีออกไปอีกหลายคำ“บุรุษมักมากย่อมเปลี่ยนนิสัยได้ยาก หากท่านต้องการไปหาเฟยเฟยคนงามของท่านก็รีบไปเถิด ประเดี๋ยวนางจะคิดถึงจนต้องมาทบทวนความหลังกับท่านถึงที่ร้านอีก!”สิ้นเสียงกระแทกปิดของบานประตู น้ำตาที่กักเก็บไว้พลันไหลท่วมใบหน้างามของเสวียนหนิงอันหรือความรักของนางจะจบสิ้นเพียงเท่านี้จริง ๆหลังจากตรวจสอบความสะอาดและความแข็งแรงของรถม้าที่นายท่านสกุลหลี่ใช้งานเป็นประจำเรียบร้อยแล้ว ฉงหลินจึงเข้าโรงครัวเพื่อหามื้อเย็นกินอย่างที่เคยทำเป็นประจำ เขาโบกมือตอบรับพ่อครัวติงหรงและบ่าวสามรายที่กำลังนั่งจิบสุราคลายหนาว มองไกล ๆ เห็นบนโต๊ะมีกับแกล้มน่าอร่อยวางอยู่สามจ

“ไม่นึกว่านายท่านสกุลหลี่จะเป็นบุรุษที่ใช้ไม่ได้! ข้าเตือนแล้วว่าต้องรอสามสิบวันยาสมุนไพรคุมกำเนิดที่เขาดื่มจึงจะได้ผล นี่คงเอาแต่ใจตนเองจนคุณหนูต้องฝืนดื่มน้ำแกง ทั้ง ๆ ที่ร่างกายต่อต้านกระมัง!”“เขา… เขาดื่มยาสมุนไพรคุมกำเนิดหรือเจ้าคะ?”“อีกห้าวันเหตุใดจึงไม่รู้จักยับยั้งชั่งใจตนเองให้ดี เฮ้อ ข้าไม่ออกความเห็นแล้ว เดี๋ยวคุณหนูจะคิดมากจนปวดท้องหนักเสียยิ่งกว่าเดิม เอาเป็นว่าตอนนี้นอนนิ่ง ๆ และทำใจให้สบาย รอหูเตี่ยนกับท่านหมอที่เคยดูแลคุณหนูมาถึงแล้วค่อยว่ากันอีกที”เสวียนหนิงอันพยักหน้าและให้เจียอีพาหมอหยางโปไปพักผ่อนในห้องรับรองแขก ไม่ให้อยู่เฝ้าเพราะทราบดีว่าท่านหมอช่วยอันใดไม่ได้มากเนื่องจากไม่ทราบส่วนผสมของยา แต่ถึงรู้รายละเอียดแล้วก็ยังไม่แน่ใจว่าจะจัดการได้อยู่ดี นางจึงทำได้เพียงภาวนาให้หมอประจำตัวยังอยู่ที่บ้านสกุลหวง หาไม่แล้วอาจต้องทนทรมานเช่นเดือนก่อนที่อาการปวดรุนแรงจนหมดสติไปใช่อยู่ว่าครั้งนี้นางเป็นคนเลือกดื่มน้ำแกงเอง แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าจะต้องปล่อยให้ตนเองทรมานเพราะผลข้างเคียง หากมีวิธีบรรเทาความเจ็บปวดได้นางก็ยินดีที่จะทำ นั่นรวมถึงการนอนนิ่ง ๆ และสูดดมถุงหอมที่ทำ

ชั่วพริบตาแรกที่หลี่จินหมิงเห็นชายหนุ่มรูปงามยืนสนทนาอยู่กับหูเตี่ยนและเจียอี เขาเข้าใจว่าเป็นแขกที่มาขอพบตนเองหรืออย่างน้อยอาจเป็นเจ้าหน้าที่จากกรมโยธา ทว่าสายตาของคนผู้นั้นกลับมองผ่านราวกับเขาเป็นเพียงฝุ่นควัน กระทั่งคำกล่าวทักทายเจ้าของบ้านก็ยังมิได้ยิน มีเพียงวาจากระทบกระแทกแดกดันที่ทำให้เขาทราบได้ทันทีว่าเกิดเรื่องอันใดขึ้น‘ที่บ้านนี้แปลกดี ภรรยาปวดท้องแทบหมดสติ ทว่าสามีกลับระริกระรี้พาสตรีอื่นเข้ามาหยาม…’‘ท่านว่าอย่างไรนะ!’หลี่จินหมิงจำได้ว่าตนเองแทบครองสติไม่อยู่เมื่อได้ยินคำว่าภรรยาปวดท้องแทบหมดสติ จึงร้องถามไปตามสัญชาตญาณว่าสิ่งที่ได้ยินนั้นถูกต้องหรือไม่ ทว่าอีกฝ่ายกลับยังทำท่าเมินเฉย ตอกย้ำความไร้ตัวตนของเขาด้วยการหันไปสนทนากับหูเตี่ยน ส่วนเจียอีนั้นหายตัวไปตั้งแต่เมื่อใดไม่ทราบได้‘หูเตี่ยน ข้าคงต้องรบกวนเจ้าสังเกตอาการนางให้ดี แต่จะว่าไปแล้วคงไม่ต้องฝากฝังให้มากความ เพราะเท่าที่เห็นด้วยตา เจ้าดูแลหนิงเอ๋อร์ได้ดีกว่าสามีของนางมาก… อ่อ แล้วก็อย่าอุตรินำน้ำแกงปัญญาอ่อนพวกนั้นให้นางดื่มเช่นเมื่อคืนที่ผ่านมาอีกเล่า ใช่อยู่ว่าข้าเป็นหมออัจฉริยะ แต่ดื่มอีกถ้วยเดียวคงยากจะแก้ไ

“พวกเจ้าอย่าเสียงดังนัก ข้าไม่อยากรบกวนนาง…”น้ำเสียงแฝงความกังวลของสามีทำให้เสวียนหนิงอันอดยิ้มเยาะตนเองไม่ได้ เรื่องรบกวนการพักผ่อนของนางเขาก็ทำมาตลอด เพิ่งว่างเว้นด้วยเหตุผลที่ว่าไม่อยากให้นางตั้งครรภ์เมื่อเดือนที่ผ่านมานี่เอง แต่วันนี้กลับเปลี่ยนใจไม่อยากรบกวน มิใช่ว่าความผิดที่ทำหนักหนายิ่งกว่าการผิดคำสัญญาและการพาสตรีอื่นเข้ามาอยู่ในรั้วเดียวกันกับนางหรือ“นายท่านจะนอนบนตั่งไม้นี่จริง ๆ หรือขอรับ” เป็นเสียงของฉงหลินไม่ผิดแน่“ใช่ นางไม่อยากพบหน้าข้า แต่ก็ไม่ได้พูดว่าไม่ให้เข้ามาในเรือน… พวกเจ้าไปพักผ่อนเถิด พรุ่งนี้ยังมีเรื่องอีกมากที่ต้องจัดการ”เสวียนหนิงอันผละจากประตู แสร้งทำทีว่าไม่ใส่ใจคนที่รออยู่ด้านนอก ทั้ง ๆ ที่หัวใจปวดร้าวแทบแหลกสลาย มีเพียงความรักของนางที่ยังหล่อเลี้ยงก้อนเนื้อในอกข้างซ้ายมิให้กลายเป็นผุยผง ส่วนความรักของสามีที่เคยทำให้หัวใจเต้นโครมคราม ยามนี้กลับไม่มั่นใจแล้วว่ามันเคยมีอยู่จริงเสียงกระซิบกระซาบด้านนอกเงียบลงแล้ว นางถอดเสื้อตัวนอกอย่างเชื่องช้า ค่อย ๆ สางผมยาวสลวยระหว่างรอสาวใช้เจียอีกลับเข้ามาในห้อง พลางปลอบใจตนเองว่าบุรุษมีอนุภรรยาหลายคนไม่ใช่เรื่อง