All Chapters of ภรรยาลับพ่อค้าสกุลหลี่: Chapter 101 - Chapter 110

หลังจากปล่อยวางเรื่องกวนใจและปรับอารมณ์ของตนให้เป็นปกติได้แล้ว หลี่จินหมิงจึงขอตัวไปอาบน้ำชำระร่างกาย ไม่นานก็ได้ออกมานั่งประจำที่ตั่งไม้ตัวโปรด บนโต๊ะตรงหน้ามีกับแกล้มพร้อมทั้งสุราดอกท้อชั้นดี ข้างกายมีภรรยาออดอ้อนและคอยป้อนอาหาร พอเขาบ่นว่าเหนื่อยนางก็ยิ้มแย้มปลอบใจ ยามเผลอทุบไหล่เบา ๆ นางก็รีบบีบนวดคลายความปวดเมื่อย และในยามต้องขึ้นเตียง นางก็มิได้โอดครวญว่าเขาเอาแต่ใจเลยสักคำภรรยาน่ารักเช่นนี้แล้วเขาย่อมต้องเชื่อใจให้มาก หากมีเรื่องประทุษร้ายร่างกายเกิดขึ้นอีกครั้งค่อยมาสอบถาม มิใช่ด่วนตัดสินใจจากรอยหยิกที่เขาไม่คิดว่านางเป็นคนทำทว่าสามวันให้หลังหลี่จินหมิงกลับพบว่าเสี่ยวเผยยืนรออยู่ใกล้ประตูทางเข้าบ้าน ดวงตาของนางแดงก่ำ พึมพำว่าฮูหยินน้อยอาละวาด ข่วนแขนนายหญิงจนเป็นรอยยาว แน่นอนว่าเขารักภรรยาจนดวงตามืดบอดจึงไม่ยอมเชื่อโดยง่าย รีบก้าวขายาว ๆ ตรงไปยังเรือนของเฟยฮวา และพบว่าบนแขนของนางมีรอยข่วนอย่างที่เสี่ยวเผยอ้างจริง ๆสาวใช้ของเฟยฮวาร้องไห้ฟูมฟายน่าสงสาร ฟ้องเสียงสั่นว่านายหญิงของตนถูกฮูหยินน้อยข่วนหลายแผล หากไม่เชื่อจะลองถามคนที่อยู่ในโรงครัวเมื่อช่วงบ่ายดูก็ย่อมได้ ว่านายหญิง

เสวียนหนิงอันเดินถึงจุดหมายก็รีบตรวจสอบเนื้อปลาอย่างละเอียด ปรากฏว่าไม่พบแมลงอย่างที่เสี่ยวเผยอ้างจึงนิ่วหน้าอย่างมิเข้าใจ แต่พอหันหลังแล้วพบศัตรูหัวใจที่พยายามหลีกเลี่ยงมาหลายวัน นางจึงทราบได้ในทันทีว่าถูกหาเรื่องอีกแล้ว“ท่านต้องการสิ่งใด เหตุใดหลายวันมานี้จึงพยายามอยู่ใกล้ข้านัก!” เสวียนหนิงอันถามอย่างมีอารมณ์ หลายวันก่อนสามีเพิ่งถามนางว่าได้จงใจทำน้ำชาลวกมือของเฟยฮวาหรือไม่ แม้ลึก ๆ อยากเถียงกลับสักหลายคำ แต่ความเหนื่อยล้าบนใบหน้าของเขาทำให้นางต้องตอบอย่างใจเย็น ว่าเรื่องชาร้อนลวกมือนั้นเป็นเพียงอุบัติเหตุจริง ๆ“ข้าแค่มาดูให้เห็นด้วยตาเท่านั้นว่าบนเนื้อปลามีแมลงหรือไม่ นึกไม่ถึงว่าฮูหยินน้อยจะห่วงท่านหมอหวง จนมิได้สังเกตว่าข้าเองก็เดินมาพร้อม ๆ กัน ดูท่าท่านหมอหวงจะสำคัญกับเจ้ามาก…”“นี่ท่านต้องการสื่ออันใดแน่” เสวียนหนิงอันสวนกลับอย่างไม่พอใจนัก“ก็ข้าเห็นเจ้าควบคุมอาหารของท่านพี่ทุกวัน แต่กับท่านหมอหวงเจ้ากลับเลือกแต่อาหารดี ๆ ซ้ำยังรู้ละเอียดเสียด้วยว่าเขาชอบหรือไม่ชอบสิ่งใด ไม่ใช่ว่าเจ้ากับเขา... สนิทสนมกันมากกระมัง”“อย่าคิดว่าคนอื่นจะเป็นเหมือนท่าน ข้าซื่อสัตย์ต่อสามีและไม่

“ข้ารู้ว่าท่านพี่รักข้า หัวใจข้าก็เป็นของเขาเช่นกัน แต่ถ้ารักแล้วเราต้องแสร้งทำเป็นอ่อนแอ เชื่อฟังทุกคำสั่ง ยินยอมก้มหน้าฟังทุกคำด่า ท่านป้าว่าข้าที่เป็นถึงบุตรสาวของตวนอ๋องที่ผู้คนเคารพยำเกรง ควรจะปล่อยให้เรื่องดำเนินต่อไปเช่นนั้นหรือไม่”“ไม่ควรเจ้าค่ะ แต่การทะเลาะของสามีภรรยาเป็นเรื่องปกติ หากมีปัญหาก็ควรหาโอกาสทำความเข้าใจ มิใช่คิดแตกหักหรือตัดขาด…” ซุนหยามองหน้าหมอหลวงสกุลหวงที่กำลังลิ้มรสอาหาร สลับกับฮูหยินน้อยคนงามอย่างมิสบายใจนัก“ข้ารักท่านพี่มากถึงเพียงนั้นคงไม่มีวันตัดใจได้ง่าย ๆ แต่สิ่งที่ข้าควรทำคือการพูดอย่างตรงไปตรงมา ว่าข้าไม่ได้ทำร้ายร่างกายหรือกลั่นแกล้งแม่นางเฟยฮวา หากท่านพี่ไม่เชื่อข้าก็คงต้องพิจารณาตนเองแล้ว”เสวียนหนิงอันยิ้มเศร้าให้กับซุนหยา ตัดสินใจแล้วว่าไม่ควรรอให้เขาอารมณ์ดีแล้วค่อยแก้ไขความเข้าใจผิด ทั้งยังไม่ควรแบกรับเรื่องที่ตนไม่ได้เป็นผู้ก่อ แม้ว่าจะเป็นเรื่องเล็กน้อยอย่างน้ำชาลวกก็ตามทีหากเขากลับบ้านมา ไม่ว่าพร้อมหรือไม่ นางก็จะอธิบายทุกอย่างให้เข้าใจ เพื่อที่ตนเองจะได้ไม่ต้องมานั่งเก็บกดจนหลุดร้องไห้ออกมาอีก“คิดเช่นนี้ค่อยสมกับเป็นน้องสาวของข้าหน่อย

“เช่นนั้นก็ต้องหาคนที่มีความรู้เรื่องยาและอาหารมาดูแล ให้นางนอนบนเตียง ขยับตัวให้น้อยที่สุดราวสิบห้าวัน หากผ่านช่วงนี้ไปได้ก็ไม่ต้องกังวลมากนักแล้ว” หวงซิงซวี่หยุดพูดเมื่อได้ยินเสียงกุกกักที่ประตู ไม่นานหมอหยางโปก็ปรากฏตัวพร้อมกับยาสมุนไพรหลากหลายชนิด เขารีบวางของที่หอบมาไว้บนโต๊ะก่อนเดินตรงไปยังเตียงของเฟยฮวาหลังจากร่วมกันวินิจฉัยแล้ว หยางโปก็ถึงกับส่ายหน้าออกมาเบา ๆ “นางเป็นหญิงคณิกาย่อมดื่มยาห้ามครรภ์มามาก การรักษาไว้ทั้งมารดาและบุตรเป็นเรื่องยากจริง ๆ”“แต่ก็เป็นไปได้มิใช่หรือเจ้าคะ พี่ซิงซวี่บอกว่าหาคนที่มีความรู้เรื่องอาหารและยามาดูแลนางอย่างใกล้ชิดก็ใช้ได้แล้ว”“การหาคนที่มีความรู้และไว้ใจได้นั่นแหละยากที่สุด” หยางโปกล่าวออกมาอย่างอึดอัดใจ“หากกลัวคนพูดเรื่องนาง... เช่นนั้นท่านหมอช่วยดูแลมิได้หรือเจ้าคะ”“คนที่จะปิดปากเงียบเรื่องของแม่นางเฟยฮวาน่ะหาไม่ยาก ทว่าเรื่องสถานะของคุณหนูเสวียนนั้นเสี่ยงไม่ได้… ข้าไม่รู้ว่าคุณหนูเป็นบุตรสาวของนายท่านสกุลใดและไม่เคยอยากถาม แต่พอได้รับคำสั่งมิให้พูดเรื่องหลานสาวสกุลหลี่ก็เริ่มคิดตาม และสงสัยลึก ๆ ว่าคุณหนูอาจมิได้ใช้สกุลของบิดา ถูกต้องหร

ฤดูใบไม้ผลิมาเยือนแล้วทว่าบรรยากาศในบ้านสกุลหลี่กลับหม่นหมองเสียยิ่งกว่ายามค่ำในฤดูหนาว โดยเฉพาะอย่างยิ่งในเรือนของสาวงามจากหออ้ายเสินที่เงียบงันราวกับเรือนร้าง นาน ๆ ครั้งสาวใช้จึงจะออกมาดูว่าอาหารบำรุงของนายหญิงมาถึงแล้วหรือยัง“ข้าไม่กิน อาหารพวกนี้รสชาติจืดชืด”หลายวันที่ผ่านมาเฟยฮวานอนนิ่งไม่พูดจา ยอมฝืนกินอาหารเพื่อฟื้นฟูร่างกายของตนและทารกในครรภ์ แต่มาวันนี้คงสุดจะทนกับรสชาติจึงปฏิเสธอย่างเด็ดขาด นอนหันหลังมองผนังห้องอย่างคนที่ไม่รู้ว่าหนทางในภายหน้าจะเป็นอย่างไร“นายหญิงดื่มน้ำแกงสักหน่อยนะเจ้าคะ”“บอกว่าไม่กิน เจ้าไปหาอาหารที่รสจัดกว่านี้มาข้าจึงจะกิน” เฟยฮวาเบื่อหน่ายเกินกว่าจะสนใจว่าตนเองควรต้องกินอาหารย่อยง่ายและดื่มยาให้ตรงเวลา ทั้งยังหงุดหงิดที่ไม่ได้รับอนุญาตให้เดิน นอกจากต้องการทำธุระส่วนตัว“แต่ท่านหมอสั่งว่าต้องควบคุมเรื่องอาหารนะเจ้าคะ”“เขาเป็นพวกเดียวกับนาง เจ้าอย่าเชื่อมากนักเลย อีกอย่างข้าก็ไม่ได้เป็นอันใดมาก เลือดก็ไม่ออกแล้ว ลูกในท้องก็ยังอยู่ดี เขาเตะข้าแรงขึ้นทุกวันเสียด้วยซ้ำไป”ทว่าเสี่ยวเผยไม่ยอมแพ้โดยง่าย ยืนคะยั้นคะยอนายหญิงจนกระทั่งน้ำแกงเย็นจึงยอมออก