Semua Bab ภรรยาลับพ่อค้าสกุลหลี่: Bab 11 - Bab 20

ยามอยู่ตำหนักเยว่ฉีเสวียนหนิงอันชอบทำอาหารอย่างมาก ท่านพ่อและท่านแม่ล้วนชมว่ารสชาติดีกว่าโรงเตี๊ยมชื่อดัง แม้กระทั่งขนมนางก็ยังทำออกมาได้อย่างไร้ที่ติ จนบิดาต้องขอร้องว่าให้เลิกเข้าครัวเพราะกลัวว่ารูปร่างของตนจะไม่งดงาม กลัวว่าพระชายาเสวียนจะไม่รัก‘ท่านพี่จะอ้วนหรือผอม ซือชิงก็รักเจ้าค่ะ’‘เรื่องนั้นทราบแล้ว แต่พี่อยากดูดีในสายตาเจ้า…’ตวนอ๋องเฉินฟาหยางแสดงความรักต่อพระชายาอย่างไม่ปิดบัง หลายครั้งกอดและหอมอย่างไม่เกรงใจ เพิ่งลดลงก็ตอนที่เสวียนหนิงอันเติบโตเป็นสาวน้อย แต่กระนั้นก็ยังมีหลุดพูดจาหยอกเย้าให้ท่านแม่แก้มแดงอยู่เรื่อย ๆแรก ๆ เสวียนหนิงอันก็เบื่อหน่ายอยู่บ้างที่ไม่ได้ทำอาหาร แต่หลังจากรับหน้าที่ดูแลร้านค้าเต็มตัว นางก็ยุ่งวุ่นวายจนลืมการเข้าครัว แต่นาน ๆ ครั้งก็ยังต้องแสดงฝีมือ เอาใจบิดาที่ขุ่นเคืองนางให้อารมณ์ดี หรือไม่ก็ยามที่น้องชายตัวน้อยเฉินหรานโอดครวญว่าอยากกินขนม โดยไม่ลืมกระซิบว่าอย่าลืมชงชาดอกโมลี่ฮวา[1]ให้ท่านแม่ด้วยยามซุนหยาชวนเข้าครัว นางที่คิดถึงครอบครัวอย่างมากจึงไม่ปฏิเสธเสวียนหนิงอันมีความสุขจนลืมปัญหากวนใจ ไม่นึกถึงบุรุษที่ทำให้ตนเองต้องเสียน้ำตาอีก นางทั

บาดแผลเล็ก ๆ ของเสวียนหนิงอันจางลงจนแทบมองไม่เห็น แม้ก่อนหน้าจะแสดงทีท่าว่าไม่สนใจหากต้นแขนของตนต้องมีตำหนิ แต่ความจริงแล้วนางใส่ใจอย่างมาก ช่วงแรกถึงขั้นตรวจเกือบทุกสองเค่อเพื่อดูว่าแผลแห้งแล้วหรือยัง จนกระทั่งถูกขู่ว่ามองมากไปแผลอาจหายช้า เสวียนหนิงอันจึงได้ยอมปล่อยวางคนขู่ให้กลัวก็มิใช่ใครอื่น เป็นหลี่จินหมิงหรือท่านอาใจร้ายของนางนั่นเอง นอกจากจะไม่ให้มองแผลบ่อย ๆ แล้ว เขายังยืนยันว่าต้องทาขี้ผึ้งให้ตรงเวลาและขอเป็นคนดูแลด้วยตนเองเสวียนหนิงอันปฏิเสธ ทว่าคนหน้าไม่อายกลับไม่ยอมรับฟัง นางจึงต้องยกเอาเรื่องที่ถูกหยิกแก้มจนช้ำมาต่อรอง ขอร้องว่าหากยอมให้เจียอีช่วยดูแลแทนแล้วนางจะไม่โกรธเขาอีก หลังจากเจรจาอยู่นานเขาก็ยอมแพ้ แต่ก็ไม่ลืมเตือนว่าอย่าให้แผลโดนน้ำ หากครบเจ็ดวันแล้วก็ต้องมาให้ตรวจดูอีกครั้งเมื่อครบกำหนดเสวียนหนิงอันจึงสวมเสื้อคลุมตัวสวยเพราะอากาศค่อนข้างเย็น เดินไปยังห้องหนังสือเพื่อให้เขาตรวจสอบดูว่าผิวของนางไม่เป็นอะไรแล้วจริง ๆ“ท่านอาเจ้าคะ…”เสวียนหนิงอันเอ่ยเรียกเบา ๆ เมื่อได้ยินเสียงตอบรับก็เปิดประตูห้องหนังสือและสาวเท้าตรงเข้าไปหาคนที่กำลังนั่งตรวจบัญชี นางเห็นเขายกม

ลูกค้าประจำของร้านซิงเยียนทยอยออกจากร้านในช่วงปลายยามอู่[1]เนื่องจากทราบดีว่าในทุก ๆ สิบห้าวันร้านจะเปิดเพียงครึ่งวันและปิดในช่วงบ่ายเพื่อตรวจรับสินค้าจากต่างเมือง ส่วนลูกค้าใหม่ที่ยังไม่ทราบก็ยังคงเลือกดูสินค้าต่อไปเรื่อย ๆ เสวียนหนิงอันที่เข้ามาสืบความเองก็เช่นกันนางมั่นใจเหลือเกินว่าจะไม่มีผู้ใดจำได้ มิใช่เพราะสวมเสื้อผ้าธรรมดาหรือทำผมต่างไปจากเดิม แต่เป็นเพราะหมวกที่สวมอยู่มีผ้าโปร่งปิดบังใบหน้า ช่วยพรางตัวให้พ้นจากสายตาของผู้คนได้เป็นอย่างดีเสวียนหนิงอันคิดผิด…เจ้าของร่างสูงเอ่ยลาลูกค้าสตรีอย่างมีมารยาท ก่อนเบือนหน้าหนีเหล่าแม่สื่อที่ขยันแวะเวียนมาบ่อยจนน่ารำคาญ แต่กระนั้นพวกนางกลับมิใช่สาเหตุที่ทำให้เขาปวดหัวจนแทบกุมขมับ แต่เป็นสาวงามในวัยสิบหกปีที่แสร้งทำเป็นเลือกสินค้าอยู่ต่างหากเล่าหลี่จินหมิงอยากตรงเข้าไปว่ากล่าวตักเตือนนาง แล้วพากลับบ้านเพื่อลงโทษให้หลาบจำ แต่สายตาสอดรู้สอดเห็นในร้านนั้น

ที่ผ่านมาเสวียนหนิงอันมองข้ามเรื่องดี จดจำเรื่องแย่ นิสัยใช้ไม่ได้เลยจริง ๆ“เรื่องนี้เดิมทีซุนหยาไม่อยากยุ่งเกี่ยว แต่การปิดปากเงียบเฉยทั้งที่พอช่วยเหลือได้ย่อมมิใช่เรื่องสมควร” ซุนหยาลังเลอยู่ครู่หนึ่งว่าควรพูดดีหรือไม่ แต่สุดท้ายก็ตัดสินใจกล่าวออกไปอยู่ดี “ข้าขอถามเพียงประโยคเดียว ฮูหยินน้อยรักนายท่านหรือไม่”เสวียนหนิงอันไม่ตอบ ทว่าพยักหน้ายอมรับอย่างปวดใจ“หากรักก็ปรับปรุงแก้ไขตนเองเถิดนะเจ้าคะ ชีวิตคู่จะได้ยืนยาว ไม่เลิกราหย่าร้างหรือทนอยู่อย่างอึดอัดเช่นที่ผ่านมาอีก”“ข้ารักเขาแต่ไม่รู้ว่าต้องเปลี่ยนตนเองอย่างไร ไม่เคยมีใครสอนข้าว่าการเป็นภรรยาที่ดีต้องทำอย่างไรบ้าง ท่านป้า… ข้าเสวียนหนิงอันผู้นี้นอกจากความจริงใจแล้ว ไม่มีสิ่งใดที่ใช้ได้เลยสักอย่าง ทำผิดก็ไม่ยอมรับ โทษผู้อื่นแต่ไม่เคยโทษตนเอง ตอนนี้ท่านอาเกลียดชังข้าก็มิใช่เรื่องแปลกแล้ว” เสวียนหนิ

การฝึกความอดทนน่าเบื่ออย่างมาก ในต้นยามเว่ย[๑]ของทุกวันสาวใช้จะปรากฏตัวที่หน้าเรือนเล็กและเชิญเสวียนหนิงอันไปยังโรงครัว ทีแรกนางก็นึกดีใจว่าจะได้ทำอาหาร ทว่าซุนหยากลับสั่งให้ทำเรื่องน่ารำคาญ เช่นการคัดแยกเมล็ดถั่ว นวดแป้งทำขนม หรือไม่ก็ทำความสะอาดของประดับตกแต่งเรือนชิ้นเล็ก ๆ แต่ในวันนี้สิ่งที่ต้องทำกลับน่าเบื่อเสียยิ่งกว่าทุกวันที่ผ่านมา เพราะซุนหยาเทข้าวสารราวห้าชั่ง[๒]ให้นางตรวจดูอย่างละเอียดว่ามีเศษกรวดปะปนหรือไม่‘นายท่านเคยกัดกรวดเล็ก ๆ จึงอารมณ์เสียอย่างมาก กินอาหารไม่อร่อยไปหลายวันเจ้าค่ะ’ซุนหยาเล่าว่าภรรยาที่ดีต้องศึกษารายละเอียดที่เกี่ยวข้องกับสามีให้ครบถ้วน เรื่องที่เขาชอบหรือไม่ชอบควรจำไว้ให้ขึ้นใจ ซึ่งความรู้ใหม่เหล่านี้เสวียนหนิงอันตั้งใจจดจำอย่างมาก ในยามดึกถึงกับไม่ยอมหลับนอน บันทึกทุกอย่างลงกระดาษทั้ง ๆ ที่ทราบดีว่าตนเองจำมันได้ขึ้นใจ มีเพียงเรื่องเดียวที่นางไม่อยากจดบันทึกไว้ นั่นคือรายชื่อคนในจวนของบิดาที่หลี่จินหมิงเลือกเดินจากมาไม่แน่ใจว่าโชคดีหรือร้ายที่หลี่จินหมิงมิค่อยได้กลับไปเยี่ยมบ้านเดิม นับตั้งแต่ทราบว่าภรรยาคนแรกถูกกดดันอย่างไรบ้าง เสวียนหนิงอันจึงคิดว