All Chapters of ย้อนเวลาครั้งนี้ข้าจะดูแลสามีให้ดี: Chapter 21 - Chapter 30

หลังจากวันที่ทั้งสามคนได้ออกจากบ้านมาพบปะผู้คน กัวหยุนก้าวเดินนวยนาดเข้าไปหากลุ่มคนคุ้นเคย รอยยิ้มกว้างที่ประดับบนใบหน้าของนางเผยถึงความสุขล้นใจ จนทำให้หลายคนที่มองอยู่พลันอดรู้สึกอิจฉาไม่ได้“เจ้าช่างดูมีความสุขนักนะ” เสียงของหูหลันดังขึ้นจากด้านหลังกัวหยุนหันไปมอง ก่อนยิ้มกว้างออกมาโดยไม่คิดปิดบังแม้แต่น้อย “แน่นอนสิ ใครบ้างเล่าจะไม่สุขใจ ข้าได้ลูกเขยดีเช่นนี้ แถมเขายังมารับข้าไปอยู่ด้วย เรื่องนี้ยังไม่มีใครรู้เลยนะ”หูหลันทำตาโตด้วยความประหลาดใจ “จริงหรือ เขามารับเจ้าไปอยู่ด้วยจริง ๆ หรือนี่ ช่างโชคดีนัก หากข้ารู้ว่าตงจวินเป็นคนเช่นนี้ คงไม่ห้ามลูกสาวไม่ให้ชอบเขาหรอก” ว่าแล้วก็ถอนหายใจยาวกัวหยุนได้ฟังถึงกับขมวดคิ้วเล็กน้อย “บ้านเจ้ามีลูกสาวด้วยหรือ ข้าไม่เคยได้ยินมาก่อนเลยนะ”หูหลันหัวเราะแหะ ๆ แก้เก้อ “ข้าไม่มีลูกสาวหรอก แต่มีหลานสาวอยู่ หลานก็เหมือนลูกนั่นแหละ”กัวหยุนเหลือบมอง ก่อนส่ายหน้าเบา ๆ พลางหัวเราะ “เจ้านี่ช่างเลอะเลือนจริงเชียว”หูหลันหาได้ใส่ใจถ้อยคำนั้นไม่ นางยิ้มราวกับไม่ได้ยินอะไร เมื่อนึกบางเรื่องขึ้นมาได้ก็ขยับเข้ามาใกล้ พร้อมกระซิบข้างหูเบา ๆ“เจ้าได้ยินเรื่องข

เมื่อส่งมารดาของหลิวซินเสร็จสิ้น ตงจวินก็บังคับเกวียนวัวตรงเข้าสู่ตัวเมืองทันที ก่อนเข้าเมือง ทั้งสองได้หยุดพักรับประทานอาหารกันมาแล้ว ทว่าชายหนุ่มยังอดเป็นห่วงภรรยาตรงหน้าไม่ได้ ว่านางอาจจะยังหิวอยู่หรือไม่“เจ้าหิวข้าวอีกหรือไม่” เขาเอ่ยถาม พลางนึกถึงตอนที่นางกินอาหารไปเพียงน้อยนิดหลิวซินเอียงคอหันมองเขาอย่างแปลกใจ “ข้าเพิ่งกินข้าวพร้อมท่านมาเองมิใช่หรือ เหตุใดจึงถามอีกเล่า”“ตอนนั้นเจ้ากินน้อยนัก ข้ากลัวว่าเจ้าจะไม่อิ่ม” เขาเผยความกังวลออกมาตรง ๆนางยิ้มบางพลางส่ายหน้า “ข้าอิ่มแล้วต่างหาก แต่ท่านต่างหากควรกินมากหน่อย ท่านทำงานเหน็ดเหนื่อยกว่าข้ามาก” น้ำเสียงแฝงความเอ็นดูจนแววตาเขาอ่อนลงเมื่อได้ฟังถ้อยคำแสนห่วงใย ตงจวินก็แย้มยิ้มบางออกมา “เจ้าสังเกตข้าด้วยหรือ” เขาเหลือบมองนางด้วยแววตาล้อเลียนปนจริงจัง“ท่านเป็นสามีของข้า และบนเรือนั้นก็มีเพียงเราสองคน ถ้าข้าไม่สังเกตท่านแล้วจะให้ไปสังเกตใครกันเล่า” นางตอบพลางยิ้มอ่อน รู้ดีว่าคำพูดแบบนี้ย่อมทำให้เขาพอใจนักแต่ทันใดนั้น ตงจวินกลับทำหน้าสลดลงนิดหน่อย เอ่ยเสียงเบาเหมือนแฝงความน้อยใจ “หากบนเรือไม่ได้มีเพียงข้าคนเดียว เช่นนั้นเจ้าก็คงไ

เขาก้าวเข้าไปใกล้จินซู กระซิบข้างหูด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาเจือความน่าสงสาร “ข้าเอาเงินมาไม่พอ” ที่จริงแล้วเงินที่มีอยู่แทบไม่พอซื้อของพวกนี้ด้วยซ้ำ ทว่าก็ไม่กล้าเอ่ยบอกนางตรง ๆจินซูเห็นท่าทีอับจนของสามี ก็อดส่งเสียงขัดใจออกมาไม่ได้ นางแอบหยิบตั๋วเงินส่งให้สามีไปจ่าย เพราะไม่อยากให้ใครมองว่า ต้องเป็นฝ่ายออกเงินซื้อของให้ตัวเองจนถูกคนอื่นดูแคลนเมื่อเจียงหมิงได้ตั๋วเงินมา เขาก็เชิดหน้าขึ้น ยืดอกอย่างตั้งใจ พลางเดินผ่านชายหนุ่มร่างสูงไปด้วยท่าทีเย้ยหยันตงจวินเห็นพฤติกรรมของสองสามีภรรยาคู่นั้นก็ได้แต่รู้สึกสมเพชเล็กน้อย แต่ก็หาได้ใส่ใจ เขามีเพียงครอบครัวและภรรยาเท่านั้นที่อยู่ในห้วงคำนึงสายตาของเขาเลื่อนไปยังเครื่องประดับตรงหน้า แล้วสะดุดเข้ากับปิ่นหยกสีชมพูอ่อนประดับลวดลายปลาโลมาสีชมพูตกแต่งด้วยเกลียวคลื่นแห่งท้องทะเล งามสง่าเกินห้ามใจ ต้องเหมาะกับนางแน่ ๆ … ‘แต่นางจะชอบสิ่งที่ข้าเลือกให้หรือไม่’ ความกังวลผุดขึ้นในใจ ทว่าพอคิดถึงภาพปิ่นปักอยู่บนเรือนผมดำขลับของนางแล้ว เขาก็ยิ้มบาง เลือกมันมาโดยไม่ลังเลก่อนเดินไปจ่ายเงิน เขายังหยิบปิ่นหยกอีกหนึ่งอัน เห็นว่าน่าจะเหมาะกับมารดาของหลิวซินด้วย

เมื่อทั้งสองตกลงกันเสร็จเรียบร้อยแล้ว จึงพากันออกจากมิติ กลับมานั่งอยู่บนเรือดังเดิมตงจวินไม่รอให้เสียเวลาไปหาปลาต่อ เขารีบหันหัวเรือกลับเข้าหาฝั่ง เพื่อจะนำสิ่งของที่ได้ไปขาย หลังจากขับเกวียนวัวเข้าสู่เมือง สถานที่แรกที่เขานึกถึงคือโรงเตี๊ยมเหยียนอวี่โหลว เพราะที่นั่นขึ้นชื่อเรื่องการให้ราคายุติธรรมที่สุดเสียเอ้อร์ซึ่งนั่งเฝ้าอยู่หน้าร้าน เห็นเกวียนหยุดลงตรงหน้าก็รีบลุกขึ้นมาดู “พวกท่านมีสิ่งใดให้ข้าน้อยช่วยหรือไม่” เขามองไปยังบุรุษที่คุ้นเคยดี ส่วนหญิงสาวที่นั่งข้าง ๆ คล้ายเคยพบเจอมาก่อน แต่ยังนึกไม่ออกว่าเป็นใคร“หลงจูอยู่หรือไม่” ตงจวินถามออกมาโดยไม่อ้อมค้อม“อยู่ขอรับ ว่าแต่ท่านจะเข้าพบด้วยเรื่องใด หรือว่ามีของมาขาย” เสียเอ้อร์ถามต่อด้วยความสงสัย“เจ้ามาดูเองเถิดก็จะรู้” ตงจวินพยักพเยิดเรียกให้เขาเข้ามาดูของในตะกร้าเมื่อเสียเอ้อร์ก้าวเข้ามาเห็นชัด ๆ ก็ตกตะลึงจนตาโต อ้าปากค้าง “นี่…มัน…!” พอรู้ตัวว่าเผลอส่งเสียงดังเกินไปจึงรีบยกมือปิดปาก หันซ้ายแลขวาด้วยความระแวง กลัวว่าจะมีใครผ่านมาเห็นเข้า“ข้าจะไปตามท่านหลงจูให้เอง ท่านนำเกวียนไปรอด้านหลังร้านก่อนเถิด” เขากระซิบเร่งร้อน ก่อน

“เช่นนั้นก็ออกเดินทางเถิด เดี๋ยวแดดจะร้อนกว่านี้”ทั้งสองบังคับเกวียนออกเดินทาง มุ่งไปยังบ้านที่อยู่ห่างออกมาพอสมควร ตัวบ้านสร้างด้วยไม้ขนาดพอเหมาะ รอบบ้านมีชายฉกรรจ์ราวสามคนกำลังช่วยกันสร้างเรือ“หวงหาน!” ตงจวินส่งเสียงทักทายมิตรสหายที่คุ้นเคยที่สุด“เจ้ามาแล้วหรือ ข้ากำลังทำเรือให้เจ้าอยู่พอดี” หวงหานเอ่ยพลางยิ้ม เขาเคยพูดคุยกับตงจวินเรื่องนี้มาก่อน และได้เริ่มลงมือทำไว้แล้ว“เจ้าลงมือสร้างแล้วหรือ” ตงจวินเอียงคอถามพลางพาวัวไปเก็บที่คอก“ก็ใช่ เจ้าไม่ได้ให้ข้าทำไว้ให้หรือ” สีหน้าของหวงหานเต็มไปด้วยความงุนงง ราวกับเกรงว่าจะเข้าใจผิดไปเมื่อเห็นเพื่อนทำหน้างุนงง ตงจวินก็ยิ้มกว้างอย่างหายาก “ใช่แล้ว ข้าอยากให้เจ้าสร้าง แต่เจ้ามิได้บอกข้าว่าจะเริ่มเลย วันนี้ข้าจึงพาภรรยามาด้วย ตั้งใจจะให้เจ้าสร้างเรือให้พวกเรา ไหน ๆ เจ้าก็เริ่มทำแล้ว เช่นนั้นข้าก็ไม่ต้องเอ่ยซ้ำอีก”“อ้อ เช่นนั้นรึ คงเพราะตอนนั้นข้าลืมตอบเจ้าไป” หวงหานหัวเราะพลางปรายตามองน้องสะใภ้เล็กน้อย ราวกับจะคิดว่านางงดงามกว่าแต่ก่อนเสียอีกเขาก้มกระซิบถามเพื่อนเบา ๆ “ภรรยาเจ้าดูงามขึ้นกว่าก่อนหรือไม่”ตงจวินเหลือบมองภรรยาแวบหนึ่งก่