All Chapters of ย้อนเวลาครั้งนี้ข้าจะดูแลสามีให้ดี: Chapter 41 - Chapter 50

เหยียนเฉิงเห็นแววอยากรู้ในดวงตาของหลิวซิน เขาก็เผลอยิ้มบาง “เรื่องนั้นก็คือ ข้าอยากให้เจ้าช่วยหาของให้สิ่งหนึ่ง มันอยู่ใต้ทะเลลึก เป็นหินสีม่วงทรงเหลี่ยม มีประกายระยิบระยับงดงามนัก”ของสิ่งนี้เขาเคยพบเห็นเมื่อนานมาแล้ว ครั้งนั้นมีคนเคยนำมันมาถวายบิดา เป็นเพียงชิ้นเล็ก ๆ ที่หายากยิ่ง และได้มาจากใต้ท้องทะเลลึกโดยแท้“เป็นสีม่วง ทรงเหลี่ยม มีประกายแวววาวใช่หรือไม่” หลิวซินขมวดคิ้วพลางทวนคำ หากของที่เขาต้องการเป็นเช่นนั้น ก็คล้ายเพชรยิ่งนัก เพียงแต่…นางไม่เคยรู้มาก่อนเลยว่า ใต้ทะเลจะมีสิ่งล้ำค่าเช่นนั้นอยู่ด้วย“สิ่งที่ท่านพูด…ไม่ใช่ว่าอยู่บนบกหรอกหรือ แล้วจะให้ข้าดำลงไปหามันใต้ทะเลได้อย่างไร อีกทั้งข้าไม่เคยเห็นของเช่นนั้นมาก่อนเลย” นางเอ่ยด้วยแววสงสัยจับใจ ยิ่งคิดก็ยิ่งไม่เข้าใจว่าเพชรจะไปเกิดขึ้นกลางทะเลได้อย่างไร และจะให้ไปหามันได้จากที่ใดกันเหยียนเฉิงได้ฟังดังนั้น ก็พลันนึกขึ้นได้ว่าครั้งหนึ่งเขาเคยเห็นแผนที่ระบุแหล่งที่มาของสิ่งนั้นอยู่ “ข้าไม่แน่ใจว่าสิ่งที่เจ้าคิดจะตรงกับของที่ข้าเอ่ยหรือไม่ แต่สิ่งนั้นอยู่ใต้ทะเลลึกแน่นอน มันซ่อนอยู่ในถ้ำแห่งหนึ่ง ข้าไม่รู้ว่าเจ้าจะหามาให้ข้าได้

แสงแดดอ่อนยามเช้าสาดลอดผ่านหน้าต่างเข้ามาในเรือนหลังน้อย กระทบกับใบหน้าของหลิวซินที่ยังหลับใหลอยู่ในอาการอ่อนล้า นางขยับเปลือกตาบางช้า ๆ ก่อนลืมตามองชายหนุ่มตรงหน้า ซึ่งยังคงหลับสนิทไม่ยอมตื่นเสียทีมือเรียวเอื้อมไปตีเบา ๆ ที่อกกว้างเพื่อปลุกให้ตื่น ก่อนจะลุกขึ้นเก็บเสื้อผ้าที่หล่นระเกะระกะบนพื้นแล้วค่อย ๆ สวมใส่ให้เรียบร้อยตงจวินขยับเปลือกตา เมื่อเห็นเงาร่างบางก้ม ๆ เงย ๆ อยู่ไม่ไกล เขากะพริบตาถี่สองสามครั้งก่อนเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงแหบพร่า“เจ้าตื่นแล้วหรือ”หลิวซินหันมามองค้อนเขาหนึ่งที ก่อนตอบเสียงเข้มอย่างดุแฝงความเอ็นดู“ตอนนี้ก็สายมากแล้ว ท่านรีบแต่งตัวเถิด ป่านนี้ท่านแม่คงเป็นห่วง”ชายหนุ่มหัวเราะเบา ๆ อย่างอารมณ์ดี ก่อนลุกขึ้นมาสวมเสื้อผ้าที่นางจัดไว้ให้เรียบร้อย แล้วพากันออกจากห้องไปยังเรือนด้านนอกกัวหยุนซึ่งไม่ติดใจอะไรนักที่ทั้งคู่หายไปนาน พอได้ยินเสียงประตูเปิดก็หันมายิ้มบาง ๆ ให้ลูกเขยกับลูกสาว “พวกเจ้ากลับมาแล้วหรือ มากินข้าวเร็ว แม่ต้มนมถั่วเหลืองไว้ให้แล้ว เสร็จแล้วจะได้ไปขายให้คนงานต่อ”นางไม่ได้ถามอะไร เพราะเข้าใจดี คู่ข้าวใหม่ปลามันย่อมอยากมีเวลาส่วนตัวบ้างเป็นธรรมด

เมื่อเกวียนม้ามาถึงบ้านเรียบร้อย ทั้งสามก็ช่วยกันจัดเตรียมอาหาร พลางพูดคุยและรับประทานร่วมกันอย่างอบอุ่น หลังจากอิ่มหนำแล้ว ต่างก็แยกย้ายกันเข้านอนหลิวซินนั่งอยู่เงียบ ๆ ในห้อง พลันรู้สึกถึงความเหนื่อยล้าจากทั้งวัน นางมัวแต่จัดการเรื่องของบิดา จนเผลอลืมสิ่งสำคัญอีกอย่างไป สายตาของนางเหลือบมองไปยังสามีที่กำลังเช็ดผมอย่างสบายอารมณ์ เขาเองก็ไม่ได้ถามถึงเรื่องนั้นเลย“เจ้ามองข้าเช่นนั้น มีเรื่องอันใดหรือ” ตงจวินเอ่ยขึ้น เมื่อรู้สึกถึงสายตาที่มองมา“ข้าลืมบอกท่านเรื่องหนึ่งเจ้าค่ะ เรื่องที่ข้าได้พบในวันนี้”คำพูดของหลิวซินทำให้ตงจวินชะงักมือที่กำลังเช็ดผม “เรื่องของสิ่งที่คุณชายเหยียนให้เจ้าออกตามหาหรือไม่ เจ้าหามันพบแล้วหรือ” เขาเองก็เกือบลืมเรื่องนั้นไปเช่นกัน“หาพบแล้วเจ้าค่ะ” นางยิ้มบาง ก่อนเล่าเรื่องราวในถ้ำใต้น้ำให้ฟังอย่างละเอียดเมื่อได้ฟังจบ ตงจวินถึงกับทำหน้าไม่เชื่อสายตา “มีสถานที่เช่นนั้นจริงหรือ… มันเหลือเชื่อเกินไป”หลิวซินพยักหน้าเบา ๆ “ตอนแรกข้าเองก็ไม่เชื่อ จนได้เห็นกับตา ข้าว่าคงยังไม่มีผู้ใดล่วงรู้ถึงสถานที่นั้น หากมีคนรู้เข้าคงอันตรายนัก การจะดำน้ำลงไปลึกถึงเพียงนั้นแล

“เจ้าเรียกข้ามามีเรื่องอันใดหรือ” อวี้เหรินเอ่ยถามเสียงเรียบ แต่ในดวงตากลับสั่นไหวเล็กน้อย เขาเหลือบมองชายหนุ่มตรงหน้าด้วยความลังเล ไม่รู้ว่าอีกฝ่ายคิดสิ่งใดอยู่เบื้องลึกเหยียนเฉิงยกยิ้มบาง คลี่ยิ้มมุมปากอย่างยียวน “ข้าเรียกเจ้ามาไม่ได้หรือ อวี้เหริน” น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความท้าทายและแฝงแววอ่อนโยนที่มักทำให้อีกฝ่ายหวั่นไหว“นี่เจ้า… ข้าไม่ได้มีเวลามาล้อเล่นกับเจ้านะ” อวี้เหรินพูดพลางยกพัดในมือชี้ตรงหน้าเขา ใบหน้าขาวสะอาดฉายความไม่พอใจอย่างเห็นได้ชัดเหยียนเฉิงหัวเราะเบา ๆ “เจ้าอย่าได้โกรธข้าเลย ข้าเพียงอยากชวนเจ้ามาลอยโคมไฟด้วยกันเท่านั้นเอง”“พวกเราสนิทกันถึงเพียงนั้นเชียวหรือ เจ้าจึงมาชวนข้าเช่นนี้” อวี้เหรินเลิกคิ้วมองด้วยแววตาเย็นชา “เหตุใดไม่ชวนคู่หมั้นของเจ้ามาด้วยเล่า”รอยยิ้มของเหยียนเฉิงค่อย ๆ จางหาย เขาก้มหน้าลงเล็กน้อยก่อนเอ่ยเสียงเบา “วันนี้…เจ้าลืมเรื่องนั้นไปได้หรือไม่” แววตาที่ทอดมองมาเต็มไปด้วยความเศร้าเจือปนความอาลัย“เจ้าคิดว่าข้าจะลืมได้ง่ายนักหรือ” อวี้เหรินกำพัดแน่น เสียงในลำคอแผ่วเบาแต่สั่นเครือ “ใช่สิ ข้าเป็นฝ่ายคิดไปเองแต่เพียงลำพัง”ลมยามค่ำพัดเอื่อย เสีย

“เจ้าเป็นอันใดหรือไม่”กัวหยุนหันมองลูกสาวที่มีสีหน้าไม่ค่อยสู้ดีนักหลิวซินส่ายหน้าเบา ๆ ก่อนหันไปสบตามารดาซึ่งเต็มไปด้วยความห่วงใย“ไม่เป็นอันใดเจ้าค่ะ ข้ากับเขาไม่มีเรื่องใดติดค้างกันอีกต่อไปแล้ว”กัวหยุนถอนหายใจโล่งอก นางกลัวว่าลูกสาวจะยังคงคิดถึงชายผู้นั้นอยู่ เพราะเมื่อก่อน หลิวซินเคยหลงใหลในใบหน้าของเขาไม่น้อย ทว่าเวลานี้นางกลับคิดว่าตงจวินหน้าตาดีกว่าบัณฑิตผอมแห้งผู้นั้นเสียอีกเมื่อขายของจนเกือบหมด หลิวซินจึงมีเวลาพัก นางเดินเล่นไปยังจุดก่อสร้างท่าเรือ ที่นั่นผู้คนคึกคักกว่าก่อนมาก ชาวบ้านหลายคนเปลี่ยนจากการหาของตามชายฝั่งเป็นขายอาหารแทน เพราะมีคนงานจากทั่วสารทิศมาช่วยกันสร้างท่าเรือขนาดใหญ่ และเริ่มสร้างห้องริมชายฝั่งทะเลเพื่อขาย นางยืนมองภาพเหล่านั้นด้วยความสบายใจ เรื่องท่าเรือที่เคยกังวลบัดนี้มีคนออกหน้าแทนแล้วส่วนโรงเก็บของที่ตั้งใจจะสร้างไว้ให้เช่าเก็บสินค้า ก็คงต้องเริ่มลงมือเสียที เพื่อให้เสร็จก่อนท่าเรือเปิดใช้งานทว่าขณะกำลังเดินทอดน่องชมวิวอย่างสบายใจ กลับบังเอิญพบคนที่ไม่อยากเจอเข้า ‘เจียงหมิง’ชายผู้นั้นเดินตรงเข้ามาหาด้วยรอยยิ้มอ่อนโยนเช่นเดิม รอยยิ้มที่ครั้งหนึ