บททั้งหมดของ ย้อนเวลาครั้งนี้ข้าจะดูแลสามีให้ดี: บทที่ 51 - บทที่ 60

เมื่อถึงยามเย็น ทั้งสองก็บังคับเกวียนม้าเข้าไปหาช่างหลิวจิ่วอีกครั้ง พอถึงหน้าบ้าน กลับเห็นว่าอีกฝ่ายเหมือนรู้ล่วงหน้าแล้วว่าตงจวินจะมา จึงนั่งรออยู่ก่อนตั้งแต่แรกเมื่อเห็นเกวียนม้ามาถึง หลิวจิ่วก็รีบลุกขึ้นมาเปิดประตูอย่างยินดี“เจ้ามาแล้วรึ ข้ากำลังรออยู่เลย”“ท่านมารอข้าด้วยหรือ” ตงจวินยิ้มพลางบังคับเกวียนเข้าไปในลานบ้าน ก่อนจะช่วยภรรยาลงจากเกวียน แล้วเดินไปพูดคุยกันที่โต๊ะไม้ใต้ร่มไม้ใหญ่“ว่าไป เจ้ามีเรื่องอะไรถึงได้มาหาข้าตอนเช้าเล่า” หลิวจิ่วถามเปิดประเด็นทันที“พอดีข้าอยากสร้างโรงเก็บของ และคงจะสร้างบ้านเพิ่มอีกหลังด้วย ไม่ทราบว่าท่านจะรับงานหรือไม่” ตงจวินเอ่ยอย่างสุภาพหลิวจิ่วฟังแล้วก็หัวเราะเบา ๆ “ข้ารับแน่นอน แต่เจ้าคงต้องรอสักสองสามวันนะ ตอนนี้ข้ายังมีงานค้างอยู่อีกไม่กี่วันก็จะเสร็จแล้ว” เขาพูดด้วยน้ำเสียงกระตือรือร้น ไม่อยากพลาดงานต่อไปเช่นกันหลิวซินที่นั่งอยู่ข้างสามีจึงเปิดม้วนกระดาษที่พกมาด้วย “นี่เป็นแบบที่ข้าร่างเองเจ้าค่ะ ท่านช่วยดูหน่อยว่าสร้างได้หรือไม่”โรงเก็บของในแบบนั้นเรียบง่ายแต่มั่นคง แข็งแรง และยังมีบ้านพักคนงานอยู่ในบริเวณเดียวกันถึงห้าหลัง ห้องพักแต

หลิวซินเดินขึ้นไปยังชั้นสองของบ้าน ระเบียงไม้ที่นางสร้างยื่นออกไปทางทะเล ทำให้มองเห็นผืนน้ำสีครามได้ชัดเจนยามต้องแสงอาทิตย์ ลมทะเลพัดเอื่อยแตะผิวแก้มของนางบางเบา ความสงบที่ห้อมล้อมทำให้นางรู้สึกโล่งใจ ทุกสิ่งกำลังดำเนินไปด้วยดี มีเพียงเรื่องเดียวเท่านั้นที่ยังค้างคาในใจ เจียงหมิงยังคงยึดติดอยู่กับอดีตของนางไม่ยอมปล่อย แม้นางจะตั้งครรภ์แล้วก็ตามเสียงฝีเท้าหนักแน่นดังขึ้นด้านหลัง ก่อนที่ตงจวินจะปรากฏตัว เขาเห็นภรรยายืนนิ่งราวกำลังครุ่นคิดสิ่งใดอยู่ จึงก้าวเข้าไปโอบเอวบางจากด้านหลังอย่างอ่อนโยนหลิวซินสะดุ้งเล็กน้อย ก่อนยกมือขึ้นแตะมือใหญ่ที่กอดรัดอยู่ตรงเอวของตน “ท่านออกมาตามข้าหรือ” นางถามเสียงเบา ดวงตายังคงมองทอดไปยังฟากฟ้าที่แต่งแต้มด้วยแสงทองของยามเย็น“อืม แล้วเจ้าคิดสิ่งใดอยู่หรือ เหตุใดถึงมายืนเหม่อลอยเช่นนี้” น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความห่วงใย“ข้าเพียงคิดอะไรไปเรื่อยเปื่อย ไม่มีสิ่งใดหรอก” นางยิ้มจาง แต่ตงจวินรู้ดีว่านั่นเป็นเพียงคำแก้ตัว เขาไม่เอ่ยซักต่อ เพียงยกมือขึ้นลูบท้องที่เริ่มนูนของนางเบา ๆ “เมื่อไหร่ลูกของเราจะดิ้นเสียทีนะ” เสียงทุ้มของเขาแฝงความอ่อนโยน“ข้าเพิ่งตั้งค

“ท่านจะทำอะไร” น้ำเสียงของหลิวซินสั่นระริก ความไม่ไว้วางใจฉายชัดในแววตา วันนี้เจียงหมิงดูแปลกไปจากเดิมราวเป็นคนละคน“จุ ๆ อย่ามองหาใครเลย ที่นี่มีเพียงเจ้ากับข้าเท่านั้น” เขาเอ่ยพลางหัวเราะเบา ๆ ด้วยน้ำเสียงที่ฟังดูผิดปกติ ราวกับความสุขอันบิดเบี้ยวซ่อนอยู่ในนั้น“ท่านเสียสติไปแล้วหรือ จะมาทำสิ่งใดกับข้า!” หลิวซินขยับถอยหลัง ดวงตาสั่นไหวด้วยความตระหนก มองเขาราวคนบ้าที่คาดเดาไม่ได้“ข้าไม่ทำอันตรายเจ้า เพียงอยากให้เจ้าร่วมมือกับข้าสักเล็กน้อยเท่านั้น หวังว่าเจ้าคงไม่ขัดขืนหรอกนะ” เจียงหมิงส่งยิ้มเจ้าเล่ห์ สายตาเต็มไปด้วยเลศนัย“ร่วมมือ… อะไรกัน?” หลิวซินพยายามคงน้ำเสียงให้ราบเรียบ แม้ใจเต้นระส่ำ หวังเพียงถ่วงเวลาให้มีคนผ่านมาเห็น“ฮึ เดี๋ยวเจ้าก็จะได้รู้เอง อย่ามัวแต่พูดเพื่อยืดเวลาเลยดีกว่า”ขณะเอ่ย เขาก้าวเข้าหาอย่างช้า ๆ แต่มั่นคง“ท่านอย่าเข้ามา!” เสียงของหลิวซินสั่น นางถอยร่นทีละก้าว จนแผ่นหลังแทบชิดผนังรั้วเจียงหมิงมองท่าทีหวาดกลัวของหญิงตรงหน้า ดวงตาเขาฉายแววพึงใจ ก่อนจะพุ่งเข้าประชิดตัวพร้อมกับใช้ผ้าผืนหนึ่งปิดที่จมูกของหลิวซินอย่างรวดเร็วนางสะดุ้งสุดตัว สูดเอากลิ่นฉุนบางอย่าง

“นั่น พวกเขาอยู่ตรงนั้น” หลิวซินชีกระชับฝีเท้าไปยังด้านหน้าท่าเรือที่มีเรือจอดอยู่หวงหานชะโงกมองไปยังเรือลำหน้า มือสั่นเล็กน้อยในความเป็นห่วงแล้วร้องเรียก “ตงจวิน ใช่เจ้าหรือไม่!”ตงจวินซึ่งพยายามดันเจียงหมินออกจากตัว ได้ยินเสียงคุ้นหูนั้น หัวใจที่เคยแตกสลายกลับเต้นแรงอีกครั้งเมื่อเสียงเพื่อนชายผสานกับเสียงหวานที่คุ้นเคยดังมาในความมืด “หวงหาน ข้าอยู่ที่นี่ หลิวซิน เจ้าปลอดภัยหรือไม่” เขาตะโกนตอบกลับด้วยน้ำเสียงราวกับได้ยึดเอาชีวิตคืนมาหลิวซินน้ำตาไหลพรั่ง นางสะอื้นแล้วบอกเสียงสั่น “ตงจวิน ข้าปลอดภัยแล้ว ท่านอย่ากังวล” เสียงร้องของหลิวซินหวานปนสั่นดังขึ้น เพื่อปลอบให้ความกลุ้มของเขาค่อยๆ เบาบางเจียงหมิงได้ยินชื่อหลิวซิน สีหน้าจึงซีดเซียว เขาไม่คิดว่าสตรีคนนั้นจะรอดจากเปลวเพลิงได้ จึงลงแรงมากขึ้นกับคนตรงหน้าก่อนที่หลิวซินจะมาถึง เจียงหมิงได้นั่งเรือมากับตงจวิน จนพบจุดน้ำวน และถามจนออกรู้ความว่ามีถ้ำที่หายใจได้ตรงนั้น ความตื่นเต้นแวบขึ้นในใจเขา เมื่อเห็นจังหวะที่ตงจวินไม่ทันระวัง เขาสาดผงสีขาวตรงหน้าอีกฝ่ายทันที ผงมึนงงที่กลิ่นเพียงเล็กน้อยก็ทำให้สับสนและควบคุมตัวเองได้ยาก“เจ้าทำอะไ

หลิวซินที่โผล่ขึ้นจากน้ำ มองเห็นเงาเรือลาง ๆ อยู่ไม่ไกล แต่ก็ไม่คิดว่าจะเป็นตงจวิน ทว่าเมื่อสบเข้ากับสายตาเขา…ดวงตาคู่นั้นกลับคลอไปด้วยน้ำตาใส“ข้ากลับมาแล้ว” นางกล่าวเบา ๆ ด้วยเสียงสั่นไหว ดวงตาเปี่ยมด้วยความคิดถึงและโหยหาตงจวินรีบดึงร่างหลิวซินขึ้นมาจากน้ำ แล้วโอบกอดนางแนบอกแน่นราวกลัวว่าจะสูญเสียอีกครั้ง ความอบอุ่นจากร่างบางทำให้หัวใจที่แห้งแล้งถูกเติมเต็มในพริบตา เสียงของเขาแผ่วพร่าจากการกลั้นสะอื้น “เจ้าหายไปไหน ข้าคิดถึงเจ้ามาก…จริง ๆ”เขาซบหน้าลงที่ซอกคอของภรรยาแน่น ก่อนเงยหน้ามองใบหน้าอ่อนหวานที่คิดถึงมานานเหลือเกินหลิวซินลูบหลังสามีเบา ๆ ดวงตาเต็มไปด้วยความอ่อนโยน เมื่อเห็นรอยคล้ำใต้ตาและใบหน้าที่บวมแดงจากการร้องไห้ไม่รู้กี่คืน นางพูดด้วยเสียงสั่นเครือ “ข้ามีเรื่องมากมายเหลือเกิน อยากเล่าให้ท่านฟัง” เพียงไม่กี่วัน…ชีวิตของนางกลับผ่านเหตุการณ์มหัศจรรย์เกินจะเอ่ย“เจ้าไปอยู่ที่ใดมา รู้หรือไม่ว่าพี่เป็นห่วงเพียงใด” เขาพูดพรั่งพรูด้วยความรู้สึกที่เก็บกดมานาน ทั้งคิดถึง ทั้งหวาดกลัวจะสูญเสียนางไปอีก“ตอนที่ข้าช่วยท่าน ข้าก็หมดสติไป ไม่รู้เลยว่าร่างของข้าเข้าไปในมิติตั้งแต่เมื่อใ