All Chapters of ย้อนเวลาครั้งนี้ข้าจะดูแลสามีให้ดี: Chapter 31 - Chapter 40

เมื่อนางกวาดสายตามองลึกลงไป ก็พลันตาลุกวาวด้วยความยินดี เมื่อพบว่าก้นทะเลมีหอยรูปร่างคุ้นตาอยู่เบื้องหน้า หลิวซินดำน้ำลงไปใกล้ขึ้นอีก ครั้นถึงพื้นทะเลอย่างปลอดภัย นางจึงกระตุกเชือกหนึ่งครั้ง ส่งสัญญาณให้ผู้ที่รออยู่ด้านบนรู้ว่าตนเองปลอดภัยดีกัวหยุนเฝ้าจับเชือกไม่ห่าง เมื่อรับรู้ถึงแรงกระตุกเพียงหนึ่งครั้ง หัวใจก็คลายกังวลลง ความรู้สึกอุ่นใจแผ่ซ่านว่าลูกสาวยังปลอดภัยอยู่ตรงนั้น ด้านตงจวิน เมื่อเห็นสีหน้ามารดาภรรยาผ่อนคลายลง เขาเองก็แย้มยิ้มออกมาเล็กน้อย แม้จะห่วงหลิวซินทุกครั้งที่นางดำลึกลงไป แต่ก็เลือกเชื่อมั่นในตัวนางใต้ท้องทะเลอันงดงาม หลิวซินเก็บหอยมุกทะเลด้วยความสนุกสนาน หัวใจเต้นแรงด้วยความตื่นเต้นว่าภายในจะซ่อนมุกเม็ดงามไว้สักเพียงใด นางเลือกเก็บเฉพาะตัวใหญ่ ส่วนหอยเล็กปล่อยให้แพร่พันธุ์ต่อไป รอบด้านเต็มไปด้วยปะการังหลากสีสันระยิบระยับ ท่ามกลางฝูงปลาน้อยใหญ่ที่เวียนว่ายเข้ามาใกล้ด้วยความอยากรู้อยากเห็น หลิวซินหัวเราะเบา ๆ พลางหยอกล้อกับพวกมัน ก่อนค่อย ๆ ว่ายน้ำกลับขึ้นไปพร้อมตะกร้าที่เต็มแน่นบนเรือ ทั้งกัวหยุนและตงจวินมองผืนน้ำที่สั่นไหวอย่างใจจดใจจ่อ จนกระทั่งเห็นเส้นผมดำยาว

เหยียนเฉิงทอดมองหญิงสาวที่กำลังตรวจสอบสัญญาอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนเอ่ยถามเสียงเรียบ “เป็นอย่างไรเล่า สัญญาที่ข้าเขียน ตรงตามความต้องการของเจ้าหรือไม่”“ถูกต้องเจ้าค่ะ เช่นนั้นข้าจะบอกสูตรน้ำจิ้มให้ท่าน” หลิวซินหยิบพู่กันขึ้น เขียนสูตรน้ำจิ้มลงบนกระดาษอย่างคล่องแคล่ว ความสามารถในการอ่านออกเขียนได้ของนาง ไม่ได้ทำให้ตงจวินแปลกใจนัก เพราะเมื่อก่อนใคร ๆ ต่างก็รู้ว่านางพยายามทำทุกอย่างเพื่อให้ได้รับความสนใจจากเจียงหมิงเมื่อเขียนเสร็จ นางยื่นกระดาษแผ่นนั้นให้เจ้าของโรงเตี๋ยมตรวจดูเหยียนเฉิงกวาดตามองวิธีทำและเครื่องปรุงทั้งหมด แต่กลับสะดุดใจกับของสองสิ่งที่ไม่คุ้นเคยเอาเสียเลย“…พริกกับมะนาวนี่คือสิ่งใดกัน” เขาเลิกคิ้วถามด้วยความอยากรู้“สิ่งนี้หรือ เป็นของที่มาจากแคว้นอื่นเจ้าค่ะ ท่านอาจส่งคนไปสอบถามเพิ่มเติมได้ ที่แคว้นของเราไม่เป็นที่รู้จักนัก ข้าเองก็ได้มาจากผู้อื่นเช่นกัน” แท้จริงแล้วที่บ้านของนางยังมีอยู่ แต่หลิวซินมิได้ตั้งใจจะยกให้ คนอย่างเหยียนเฉิง หากต้องการย่อมหาได้ไม่ยาก“เช่นนั้น ข้าจะจัดการเรื่องนี้เอง” เหยียนเฉิงพับสูตรไว้ เก็บลงใต้โต๊ะทำงานของตนครู่หนึ่งเขาจึงเอ่ยขึ้น “พูดกันมาน

หลังจากวันที่ทำสัญญาซื้อขายกับสองร้านนั้น เวลาก็ล่วงเลยไปจนสิ้นปี บัดนี้หลิวซินมีเงินเก็บมากกว่าห้าพันตำลึงทอง นางเริ่มคิดถึงการนำเงินไปลงทุนต่อยอดเพื่ออนาคต ตลอดหลายเดือนที่ผ่านมา ทั้งสองสามีภรรยาไม่ได้อยู่นิ่งเฉย หากยังสนิทสนมกับเจ้าของโรงเตี๊ยมและเจ้าของร้านเครื่องประดับมากขึ้นเรื่อย ๆแต่ในยามที่ทุกคนกำลังใช้ชีวิตอย่างสงบสุข รถม้าคันใหญ่ก็แล่นเข้ามาในหมู่บ้านอิ่นชวนด้วยท่าทีรีบร้อนบุรุษร่างผอมผู้ควบคุมม้าหันไปเห็นชาวบ้านที่เดินผ่าน จึงเอ่ยถามเสียงดัง “เจ้ารู้จักบ้านผู้ใหญ่บ้านแห่งนี้หรือไม่”ชาวบ้านคนนั้นตกใจตะลึงเมื่อเห็นรถม้าหรูหราที่ไม่คุ้นตา เขาชี้ไปทางหนึ่งพลางตอบด้วยเสียงสั่นเครือ “บ้านของผู้ใหญ่บ้านอยู่ทางนั้นขอรับ”บุรุษร่างผอมพยักหน้าอย่างเร่งรีบ ก่อนบังคับม้าไปตามทางที่ชาวบ้านบอก ไม่นานก็มาถึงบ้านหลังหนึ่งขนาดปานกลาง เขาก้าวลงจากรถ เดินตรงไปยืนอยู่หน้ารั้ว พลางเพ่งมองเข้าไปด้านใน เห็นคนอยู่พอดีหางเฉียงที่อยู่ในลานบ้านขมวดคิ้วด้วยความสงสัย ‘ผู้นี้เป็นใครกัน ข้าไม่เคยเห็นหน้ามาก่อน’“เจ้านั่น ใช่ผู้ใหญ่บ้านแห่งนี้หรือไม่” ชายร่างผอมตะโกนถามเข้ามาหางเฉียงสะดุ้งเล็กน้อย ก

ตงจวินค่อย ๆ บังคับเกวียนที่เพิ่งสร้างเสร็จด้วยความระมัดระวัง เกวียนนี้ไม่ใหญ่โตนัก สร้างไว้เพื่อใช้เดินทางเข้าเมืองและขนส่งของเล็กน้อยเท่านั้น ทว่าพอได้ลองใช้จริง เขากลับรู้สึกชอบขึ้นมาทันที เพราะมันสะดวกสบายกว่าที่คิด แถมยังไม่ต้องกังวลว่าล้อจะติดหิมะอีกด้วย เกวียนสามารถเคลื่อนไปบนพื้นหิมะได้อย่างราบรื่นราวกับลื่นไหลอยู่บนคลื่นน้ำ เมื่อกลับมาถึงหน้ารั้วบ้าน เขาเห็นแสงไฟจากในบ้านยังคงส่องสว่างอยู่ ตงจวินจัดเก็บของทุกอย่างให้เรียบร้อยก่อนเดินเข้าไปด้านใน ความอบอุ่นที่แผ่ซ่านในเรือนหลังน้อยทำให้หัวใจของเขาผ่อนคลาย และทันทีที่สายตากวาดไปยังโต๊ะอาหาร ก็เห็นหลิวซินนั่งฟุบหลับอยู่บนเก้าอี้ “เหตุใดจึงมานอนอยู่ตรงนี้เล่า เดี๋ยวก็ไม่สบายเอาหรอก” เขาเดินเข้าไปเขย่าตัวนางเบา ๆ หลิวซินสะลึมสะลือ เงยหน้าขึ้นมองสามีด้วยรอยยิ้มอ่อนล้า “ท่านกลับมาแล้วหรือ กินอะไรหรือยังเจ้าคะ” น้ำเสียงเต็มไปด้วยความห่วงใย “เจ้ามารอข้าหรือ” เขาถามเสียงเบา ความอบอุ่นบางอย่างค่อย ๆ ก่อตัวขึ้นในอก “ใช่แล้ว ข้าไม่รู้ว่าท่านจะไปนานเพียงใด จึงเผลอหลับรอไปเสียก่อน… ท่านจะอาบน้ำไหม ข้าต้มน้ำไว้ให้แล้ว” นางเอ่ยพลางเดินไปย

ทั้งครอบครัวช่วยกันอย่างขะมักเขม้น เพราะปีนี้ถือเป็นงานฉลองใหญ่ของทั้งสามคน กัวหยุนใช้แผ่นแป้งที่เตรียมไว้ห่อเกี้ยวด้วยท่วงท่าบรรจง ดวงตาของนางเหลือบมองลูกสาวกับลูกเขย ก่อนจะยิ้มบางอย่างอิ่มเอมใจ ไม่รู้เหตุใดปีนี้จึงมีแต่เรื่องดี ๆ เกิดขึ้นในครอบครัวเช่นนี้ นางคิดพลางฮัมเพลงเบา ๆ ที่เคยได้ยินเมื่อนานมาแล้ว“ท่านแม่อารมณ์ดีเหลือเกินนะเจ้าคะ” หลิวซินยิ้มกว้าง เอ่ยแซวเสียงใส“แม่มีความสุขน่ะสิ ดูสิ ตอนนี้ครอบครัวเรามีชีวิตที่ดีเพียงใด เหลือก็แต่หลานตัวน้อย ๆ เท่านั้นที่ยังขาดไป” กัวหยุนพูดพลางเหลือบมองทั้งสองอย่างมีเล่ห์นัย“ท่านแม่เจ้าคะ ข้าเพิ่งแต่งงานยังไม่ถึงปีเลย จะให้มีลูกได้อย่างไรกัน หากเขาอยากมาเกิด ข้าก็ยินดีอยู่แล้วเจ้าค่ะ” หลิวซินเอ่ยตอบด้วยรอยยิ้มบาง ครั้งนี้นางไม่คิดจะคัดค้านเรื่องมีลูกอีกต่อไป“จริงหรือ เจ้าพร้อมจะมีลูกแล้วงั้นหรือ” กัวหยุนเบิกตากว้างถามอย่างตกใจ“แล้วใครบอกว่าข้าไม่อยากมีลูกกันเจ้าคะ” นางเอียงคอมองมารดาด้วยความฉงน“ก็สามีของเจ้านั่นแหละ เขาเคยระบายให้แม่ฟังอยู่บ้าง แม่ก็เลยนึกว่าเจ้ายังไม่พร้อม แต่ถ้าไม่ขัดแล้วก็ดี ตงจวินอายุมากกว่าเจ้าอยู่หลายปี หากมีลูก