All Chapters of ย้อนเวลาครั้งนี้ข้าจะดูแลสามีให้ดี: Chapter 11 - Chapter 20

หลิวซินรีบออกมาจากมิติ เมื่อถึงยามเที่ยงก็เห็นมารดาเดินหอบตะกร้ากลับมา นางรีบวิ่งออกไปช่วยถือของเข้าบ้านด้วยท่าทางคล่องแคล่ว“เจ้าไม่ต้องช่วยแม่หรอก มือของเจ้ายังเจ็บอยู่มิใช่หรือ” กัวหยุนเหลือบตามองแผลของลูกสาวด้วยความห่วงใย“ตอนนี้มือของข้าดีขึ้นแล้วเจ้าค่ะ ท่านแม่เพิ่งกลับมา เหนื่อยทั้งเช้า ควรกินข้าวเสียก่อน” หลิวซินเอ่ยพลางมองมารดาด้วยแววตาเวทนา ตั้งแต่บิดาสิ้นชีวิต มารดาก็เป็นผู้แบกรับทุกสิ่ง เลี้ยงดูนางเพียงลำพัง“ท่านแม่เหนื่อยหรือไม่เจ้าคะ” เสียงของนางอ่อนโยน แฝงความสงสารอย่างจริงใจกัวหยุนชะงักไป ดวงตาคู่สวยแดงก่ำขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว ตั้งแต่เลี้ยงลูกสาวมาก็ไม่เคยได้ยินถ้อยคำห่วงใยเช่นนี้ “แม่ไม่เหนื่อยหรอก ยังมีแรงเลี้ยงหลานเจ้าได้อีกหลายคน” นางยิ้มบาง ๆ ทั้งยังแอบฝันเงียบ ๆ ว่าอยากอยู่ดูหลานน้อยในอนาคตหลิวซินยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย ใจเจือด้วยความอบอุ่น ชาติที่แล้วมารดามีอายุไม่ยืน ครั้งนี้ข้าจะทำให้ทุกความปรารถนาของท่านเป็นจริงให้ได้… เมื่อแต่งงานแล้ว จะรับท่านแม่ไปอยู่ด้วย แต่เรื่องนี้นางยังมิได้เอ่ยออกไป“วันนี้ทำไมเจ้าถึงพูดเช่นนี้ หรือว่าตอนตกน้ำศีรษะกระแทกจนเปลี่ยนไป” มารด

หลิวซินเห็นเหอซานเดินออกมา มือหนึ่งของนางลูบอกตัวเองพลางยิ้มกว้างราวกับได้สิ่งใดติดมือมา ทำให้หลิวซินอดสงสัยมิได้ว่าในหอดอกท้อนั้นมีเรื่องอันใดเกิดขึ้นกันแน่ ความอยากรู้อยากเห็นผลักดันให้นางก้าวเข้าไปในหอดอกท้อโดยไม่รู้ตัวหญิงสาวรูปโฉมงดงามที่อยู่ภายในเงยหน้าขึ้นมองผู้มาใหม่ ครั้งนี้ไม่ใช่หญิงหน้าตาไม่งามดังเช่นครั้งก่อน หากแต่เป็นหญิงสาวผู้มีโฉมสะคราญสะกดตา นางเอียงคอเล็กน้อยด้วยความฉงน วันนี้เป็นวันอันใดกัน ถึงได้มีสตรีแปลกหน้ามาถึงสองคน ก่อนเอ่ยถามเสียงนุ่ม “เจ้ามีเรื่องอันใดหรือ”หัวใจหลิวซินเต้นแรงไม่เป็นจังหวะเมื่อก้าวเข้ามา นางเหลียวซ้ายแลขวาเห็นผู้คนบางตา จึงขยับเข้าใกล้หญิงสาวรูปงามแล้วเอ่ยออกไปด้วยเสียงแผ่ว “ข้ามาซื้อของ…เหมือนหญิงสาวคนเมื่อครู่” คำพูดนั้นเป็นเพียงสิ่งที่นึกออกในฉับพลัน“อ๋อ…พวกเจ้ามาซื้อยาเสียสาวหรือ?” หญิงงามผู้นั้นยิ้มบาง ดวงตากวาดมองหลิวซินพลางเอ่ยด้วยน้ำเสียงฉงน “ช่างประหลาดนัก เจ้าหน้าตางดงามถึงเพียงนี้ เหตุใดจึงต้องใช้ยาชนิดนั้นเล่า”“ยา…เสียสาวอย่างนั้นหรือ!” หลิวซินเผลอร้องออกมาอย่างตกใจหญิงงามหัวเราะเบา ๆ “ใช่ หรือเจ้าไม่ได้ตั้งใจมาซื้อเช่นกันหรอ

ในยามที่ตะวันค่อย ๆ คล้อยต่ำ เหอซานรีบเร่งมุ่งหน้าไปยังบ้านร้างหลังเขา นางนั่งเฝ้าอยู่ในนั้นอย่างกระวนกระวาย ก่อนจะหยิบสุราที่แบ่งเก็บไว้เล็กน้อยออกมาดื่ม ครั้นรสหวานขมไหลผ่านลำคอ ความมึนเมาก็เริ่มก่อคลื่นวูบวาบไปทั่วกายทันใดนั้น นางได้ยินเสียงฝีเท้าและเสียงบุรุษดังแว่วมาจากภายนอก บ้านร้างที่เงียบสงัดพลันมีชีวิตชีวาขึ้น นางรีบวิ่งไปเปิดประตูด้วยใจเต้นระรัว ความมึนเมาจากสุราและฤทธิ์ยาที่นางแอบปรุง ทั้งที่เคยได้รับคำเตือนจากหญิงขายยา กลับโหมกระพือให้เลือดลมภายในพลุ่งพล่านไม่อาจควบคุมได้ ยิ่งนึกถึงตงจวิน นางก็ยิ่งหวาดกลัวว่าเขาจะไม่รู้สึกรุ่มร้อน จึงต้มน้ำยานั้นซ้ำอีกครั้งและจิบเข้าไปเพียงเล็กน้อย ร่างกายก็พลันเร่าร้อนรุนแรงยิ่งกว่าเก่าเมื่อประตูเปิดออก นางเห็นร่างบุรุษผู้หนึ่ง แม้ดวงหน้าจะพร่าเลือนเพราะพิษสุรา นางกลับมั่นใจว่าเป็นตงจวินแน่นอน จึงโผเข้าไปหาโดยไม่ลังเลฝ่ายบุรุษที่ก้าวเข้ามา เขาเองก็เพิ่งดื่มสุรารสดีจากไหที่เด็กชายคนหนึ่งมอบให้ พร้อมสารที่ชี้นำทางมาที่นี่ ครั้นดื่มไปเกือบครึ่งไห ความร้อนรุ่มในกายก็ยิ่งทวีจนไม่อาจต้านทานได้ เขาพุ่งเข้ากอดหญิงสาวที่วิ่งออกมาต้อนรับ ราวกับ

เมื่อเขาเดินส่งป้ากัวหยุนจนถึงหน้าประตูบ้านแล้ว ก็เอ่ยขอตัวกลับทันที“ข้าคงต้องกลับก่อนแล้ว” เขามองลึกเข้าไปในเรือน เห็นแสงส่องสว่างอยู่ภายในตัวเรือน“จะกลับแล้วหรือ ไม่อยู่กินข้าวกับข้าสักมื้อก่อนหรือ” กัวหยุนพยายามรั้งชายหนุ่มให้อยู่ต่อ“ไม่ดีกว่าขอรับ ข้ากลัวว่ามันจะมืดไปกว่านี้ คืนนี้ไม่ค่อยมีแสงจันทร์เท่าไหร่นัก” เขาเงยหน้ามองฟ้าที่มืดสนิทไร้แม้เงาแสง“ถ้าเช่นนั้น เจ้ารอสักครู่ ข้าจะให้เจ้าเอาคบไฟติดมือกลับไปด้วย” เอ่ยจบ นางก็รีบก้าวหายเข้าไปในเรือน“ท่านแม่กลับมาแล้วหรือ” หลิวซินเงยหน้ามองมารดาเดินเข้ามา ความจริงนางตั้งใจจะออกไปรับอยู่แล้ว“ตงจวินมาส่งแม่ ที่บ้านยังมีคบไฟเหลืออยู่ไม่ใช่หรือ เจ้าช่วยจุดแล้วเอาไปให้เขาที่หน้าบ้านที” พูดจบ นางก็รีบเดินเลี่ยงเข้าด้านในหลิวซินได้แต่พยักหน้าน้อย ๆ พลางยิ้มอ่อน ก่อนจะหยิบคบเพลิงมาจุด แล้วเดินออกไปยังหน้าบ้าน พบว่าชายหนุ่มยังยืนรออยู่ไม่ไกล“ขอบคุณท่านที่ช่วยพามารดาของข้ามาส่ง” หลิวซินส่งคบเพลิงให้พร้อมเอ่ยขอบคุณ“เป็นเรื่องเล็กน้อย แม่ของเจ้าก็เปรียบเสมือนแม่ของข้าเช่นกัน” เขายกยิ้มบาง ๆ ดวงตาคมทอดมองใบหน้านวลที่ส่องสว่างภายใต้แสงคบเพ

หลิวซินได้ฟังคำพูดของเขา นางก็อดยกยิ้มบางบนริมฝีปากไม่ได้ ตั้งแต่ผ่านคืนเข้าหอมาเมื่อคืน ความรู้สึกระหว่างทั้งสองเหมือนใกล้ชิดและเข้าใจกันมากขึ้นกว่าเดิมตงจวินเมื่อเห็นใบหน้าเปื้อนยิ้มของภรรยา เขาเพียงเงียบ ไม่เอ่ยสิ่งใดออกมา เพราะรู้ดีว่าความกังวลใหญ่ที่สุดในใจนาง คงเป็นเรื่องของมารดาหลังจากมื้ออาหารสิ้นสุดลง ตงจวินก็เอ่ยให้นางเข้าไปนอนพัก ส่วนตนจะจัดการเก็บกวาดสิ่งที่เหลือเอง หลิวซินไม่ได้ปฏิเสธ นางเดินเข้าไปยังห้องที่ประดับด้วยผ้าสีแดงสด ล้มตัวลงบนเตียงและเผลอหลับไปอย่างรวดเร็วตงจวินรู้สึกอิ่มเอมใจอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน นานเพียงใดแล้วที่เขาไม่เคยมีใครอยู่เคียงข้างในบ้านหลังนี้ เขาเดินไปจัดการเก็บของในห้องว่างที่สร้างเพิ่มไว้เผื่อวันหนึ่งต้องใช้งาน มองบ้านอิฐดินหลังไม่ใหญ่ที่สะอาดเรียบร้อยแล้วก็อดพึงพอใจไม่ได้เมื่อทุกอย่างเรียบร้อย เขาจึงเข้าไปล้างเนื้อตัวอีกครั้ง ก่อนจะขึ้นเตียงนอนเคียงข้างภรรยา แขนแข็งแรงดึงศีรษะเล็กให้มาหนุนนอน แล้วโอบกอดร่างบางไว้แนบอก ทั้งสองพลันเข้าสู่ห้วงนิทราไปพร้อมกันจนกระทั่งยามเย็น แสงสีส้มอ่อน ๆ สาดผ่านหน้าต่าง หลิวซินจึงค่อยลืมตาตื่นขึ้น นางยกมือแตะ