All Chapters of สวามีของข้าได้โปรดเขียนใบหย่าให้ชายาเถิดนะ: Chapter 11 - Chapter 20

บทที่ 9ไม่นานก็มาถึงยังด้านหน้าตำหนักหมิงเต๋อ เรือนกายสูงใหญ่ของจ้าวเหลียงอี้จึงจำใจหยุดรอให้สตรีน่ารำคาญที่ช่วงขาสั้นนักเดินจากประตูชั้นในมาถึงหน้าตำหนักชักช้าอืดอาด พาลให้เขาอารมณ์กรุ่นขึ้นมาอีกครั้ง ทำให้หานซางจื่อที่เร่งฝีเท้าตามมาอย่างระมัดระวังต้องหยุดลงเช่นกัน หญิงสาวมองบุรุษหน้าตาบึ้งตึงด้วยความไม่เข้าใจว่า ตนเองทำสิ่งใดผิดอีก จ้าวเหลียงอี้จึงทำราวกับจะจับนางสับเป็นหมื่นชิ้นเช่นนี้ หากแต่นางก็ไม่ได้ถามออกไปเป็นคำพูด นางถามเขาด้วยสายตากังขาแทน“ชักช้า!”ถูกตำหนิแทนที่จะโกรธเคือง หานซางจื่อกลับยิ้มหวานส่งไปให้อีกฝ่ายเสียอย่างนั้น ในสายตาผู้อื่นอาจมองว่าพระชายาหานนั้นไร้เดียงสายิ่งนัก แต่จ้าวเหลียงอี้กลับรับรู้ได้ถึงการยั่วยวนโทสะให้เขาโมโหจากรอยยิ้มไร้พิษภัยของสาวน้อยโฉมสคราญอย่างชัดเจน แต่ก็เช่นเดิม ยิ่งหานซางจื่อเห็นชายหนุ่มโกรธจนเสียกิริยากลับยิ่งยิ้มกว้าง“ก้าวเดินให้มันเร็วหน่อย! รู้ว่าช่วงขาสั้นคราวหลังก็หัดฝึกเดินให้เร็ว ไม่ใช่มัวกรีดกรายลีลาอยู่ เพราะต่อให้เจ้ากรีดกรายเยื้องย่างอ่อนช้อยเพียงใด ก็ไม่สามารถเปลี่ยนจากห่านป่าเป็นนางพญาหงส์ไปได้”กล่าววาจาแดกดันหวังจะกระชากก

บทที่ 11บันไดทอดยาวลงจากตำหนักหมิงเต๋อเต็มไปด้วยขุนนางที่เดินเกาะกลุ่มพูดคุยกันแยกเป็นพรรคพวกใครพรรคพวกมัน ภาพนี้หานซางจื่อมองแล้วยิ่งอ่อนล้า คิดว่าเพียงไม่กี่ชั่วยามในท้องพระโรงกลับทำนางสูญเสียพลังไปมากกว่าสังหารคนสักร้อยคนก็มิปาน สามหนาวยังอีกยาวไกล ยิ่งคิดหานซางจื่อก็ยิ่งท้อแท้ขึ้นมาไม่น้อยเลยทีเดียว ทว่าท้อได้หากแต่นางกลับถอยไม่ได้อีกแล้ว“ทำไม? ถอนหายใจเพราะไม่คิดว่า จะต้องไปตกระกำลำบากไกลถึงชายแดนตงหยางหรือ หากไม่อยากไปก็ลองไปขอร้องญาติผู้พี่ของเจ้าดูสิ เขานับเจ้าเป็น ‘ครอบครัว’ มิใช่หรือไร เจรจากับเขาคงง่ายดายเช่นที่มารดาของเขาส่งเจ้ามาอยู่ข้างกายเปิ่นหวางนั่นแหละ”คราวนี้จ้าวเหลียงอี้ไม่ได้เดินหนีอีกแล้ว แต่เขาตั้งใจจะเดินเคียงข้างกับผู้เป็นพระชายาของตนเองเลยทีเดียวดังนั้นตั้งแต่ก้าวเท้าออกมาจากท้องพระโรงถอนหายใจกี่ครั้งเขาจึงนับเอาไว้ทั้งหมด“ซู่จิ้งอ๋องคิดมากไปแล้ว สามีภรรยามีสุขร่วมเสพมีทุกข์ร่วมฝ่าฟันมิใช่หรือเพคะ ต่อให้พระองค์ชิงชังหม่อมฉัน ไม่เต็มใจรับหม่อมฉันมาเป็นพระชายา แต่ในเมื่อได้มาแล้วเช่นไรจะไล่ไปก็คาดว่าจะไม่ง่ายนะเพคะ”เท้าของจ้าวเหลียงอี้ถึงกับหยุดชะงักลงโดยพ

แต่ข่าวเหล่านี้แน่นอนว่า แม้แต่ซ่งฮองเฮายังไม่ทราบเช่นนั้น แล้วจ้าวหลงเฉินและจ้าวเหลียงอี้มีหรือจะทราบความจริงเหล่านี้ไปได้ นอกจากฮ่องเต้ที่นางขึ้นตรงด้วยในฐานะของรองหัวหน้าหน่วยกิเลนดำ คงมีแต่จ้าวลู่ฉือและเติ้งเต๋อเฟยและพันธมิตรของสกุลเติ้งเท่านั้นที่อาจจะรู้แจ้งแผนการเหล่านี้แน่นอนว่า ต้องเป็นหน่วยองครักษ์เงากิเลนดำที่ได้มา และค่อนข้างเป็นจริงอยู่แปดส่วน นี่จึงเป็นที่มาของแผนการต่างๆ ที่ฮ่องเต้ได้วางเอาไว้โดยมีนางเป็นหนึ่งในหมากกระดานนี้อีกด้วย...หลังจากรถม้ามาถึงหน้าตำหนักซู่จิ้งอ๋อง จ้าวเหลียงอี้ก็ปึงปังลงจากรถม้าโดยไม่คิดจะรอให้หานซางจื่อผู้เป็นพระชายาเอกของตนได้ก้าวลงตามไปด้วยซ้ำ ทว่ามีหรือที่นางจะสนใจเขา เพราะนางเองวันนี้ก็เหนื่อยมากแล้วเช่นกันจึงตรงกลับห้องพักของตนเองเช่นกัน“นายหญิง”พอกลับถึงห้องพักที่เป็นเรือนรับรองแขกหาใช่ห้องพักในตำหนักเดียวกับจ้าวเหลียงอี้นั้น ถิงเฟยก็กลับมารออยู่แล้ว เพียงมองสบตากันกับสาวใช้แล้วสาวน้อยพยักหน้าให้กัน หานซางจื่อจึงค่อยถอนหายใจโล่งอก เพราะสิ่งที่ตนไหว้วานให้สาวใช้คนสนิทไปทำนั้นเรียบร้อยดี“พรุ่งนี้ข้าต้องเข้าวังกับซู่จิ้งอ๋องก่อน ที่ต้องก

บทที่ 14หานซางจื่อหันไปเอ่ยกับหวังเฉาชุ่นด้วยใบหน้าสงบเยือกเย็น ทำเอาขันทีวัยยี่สิบเก้าหนาวรู้สึกยำเกรงเด็กสาววัยเพียงสิบเจ็ดหนาวได้อย่างน่าตกใจ ดวงตาหงส์ของพระชายาหานผู้นี้ดูมีอำนาจอย่างยิ่ง แถมในยามที่นางวางสีหน้าเรียบเฉยเช่นนี้กลับมีกลิ่นอายอำมหิตราวกับนักฆ่าขั้นสูงข้างกายองค์ฮ่องเต้ขึ้นมาอยู่หลายส่วน หวังเฉาชุ่นเห็นเช่นนั้นจึงยิ่งรู้สึกกดดัน“พ่ะย่ะค่ะพระชายาหาน”ดังนั้นจึงไม่ต้องรอให้นางกล่าวย้ำเป็นครั้งที่สองก็รีบออกไปคอยสังเกตการณ์ ระวังไม่ให้คนนอกได้มาพบเห็นภาพที่ซู่จิ้งอ๋องและไท่จื่อเฟยถานพบกันเพียงลำพังในอุทยานหลวงแห่งนี้โดยเด็ดขาดนั่นเอง“เฮ้อ! บุรุษผู้นี้ขยันก่อเรื่องให้ข้าเสียจริง”หานซางจื่อพึมพำออกมาด้วยอารมณ์เบื่อหน่ายอย่างยิ่ง สตรีทั่วเทียนสุ่ยใช่มีหญิงงามเพียงถานจีเซียง เหตุใดจ้าวเหลียงอี้เขาจึงคิดไม่ตกตัดใจไม่ลงกันเล่า สตรีมากมายจึงไม่ใฝ่ฝัน แต่กลับไปใฝ่ปองคนของพี่ชาย ผลไม้เลิศรสทั่วใต้หล้ากลับไม่ใส่ใจอยากชิม แต่ดันมาลักกินขโมยกินผลไม้ต้องห้ามมีพิษร้ายแรง“สมควรตายยิ่งนักนะจ้าวเหลียงอี้”สองแขนเรียวกอดอกเอาไว้หลวมๆ หันหลังให้กับหนึ่งบุรุษหนึ่งสตรีในศาลาแปดเหลี่ยมแห

หลังจากเส้ากงกงนำทั้งสองสามีภรรยาคู่แต่งงานใหม่มาถึงห้องรับรองก็พบกับสตรีอันดับหนึ่งแห่งเทียนสุ่ยนั่งอยู่บนเบาะรองนั่งมีโต๊ะตัวเตี้ยวางอยู่ด้านหน้า เรียกว่าเป็นการต้อนรับที่แสนจะเรียบง่ายและธรรมดาอย่างยิ่งธรรมดาราวกับมารดาในครอบครัวทั่วไปกำลังจะดื่มน้ำชาพูดคุยเล่นกับบุตรชายและสะใภ้ หาใช่ฮองเฮากำลังจะต้อนรับท่านอ๋องและพระชายาแม้แต่น้อย“ไม่ต้องมากพิธี อี้เอ๋อร์ ซางเอ๋อร์ มานั่งตรงนี้เร็วเข้า ใบชาที่ได้มาใหม่นี้หอมมากทีเดียว รสชาติก็นับว่าพอใช้ได้ กินคู่กับขนมไร้กังวลด้วยแล้ววิเศษนัก พวกเจ้าลองชิมดูหน่อย”จ้าวเหลียงอี้หันมองหานซางจื่อ เพราะกล่าวกันตามจริงเขาไม่เคยได้รับการต้อนรับเช่นนี้จากซ่งเพ่ยหนี่ว์บ่อยนัก พอวันนี้มาเจอปีศาจแมงมุมดำเฒ่าร้อยเล่ห์ต้อนรับเช่นนี้แน่นอนเขาไม่ได้เตรียมใจมาจึงตั้งตัวไม่ถูก‘คล้ายตามไป’สายตาของหานซางจื่อบอกแก่ชายหนุ่มเช่นนั้นแล้วก็สุดจะรู้ว่า เขาอ่านความหมายของนางออกได้อย่างไร แต่ขณะนี้มีเพียง ‘คล้ายตามไป’ ดังที่นางแนะนำเท่านั้น เขาจึงก้าวนำไปก่อน พอจ้าวเหลียงอี้ทรุดลงไปนั่งเรียบร้อยหานซางจื่อก็ก้าวไปทรุดนั่งเคียงข้างกัน นางพลิกถ้วยน้ำชาขึ้นด้วยกิริยาเป็นธ