Tous les chapitres de : Chapitre 41 - Chapitre 50

บทที่ 34ในใจของจ้าวเหลียงอี้จึงคิดว่าในใต้หล้านี้ยังจะมีสตรีใดทั้งเก่งกาจและฉลาดเฉลียวได้เช่นหานซางจื่อเห็นทีจะหาพบได้ยากยิ่ง ยิ่งนึกไปถึงนางในวัยสี่หนาวที่ต้องผ่านด่านพิษถึงสิบเจ็ดชนิด หัวใจของชายหนุ่มก็รู้สึกหนาวเหน็บแล้ว ไม่เข้าใจเลยว่า หานซางเจี้ยนยินยอมปล่อยให้บุตรสาวต้องไปเจอเหตุการณ์เช่นนั้นได้อย่างไรกัน หากเป็นเขาคงยอมตายเองเสียดีกว่าจะยอมปล่อยให้ลูกในไส้ไปเจอเรื่องร้ายเช่นนั้นซึ่งสำหรับชายหนุ่มแล้วคิดและทำนั้นย่อมได้ แต่หานซางเจี้ยนนั้นที่แบกรับเอาชีวิตของคนทั้งตระกูลหานกับบุตรชายคนรองและภรรยารักเอาไว้มิอาจทำได้เช่นที่จ้าวเหลียงอี้คิด เพราะหนึ่งเขาไม่ใช่คนในราชวงศ์ และสองเขาก็ไม่ใช่บุตรชายที่ฮ่องเต้ถนอมมาทั้งชีวิตเช่นจ้าวเหลียงอี้อีกเช่นกันการนั่งบนรถม้าต่อให้ตกแต่งหรูหราเพียงใดก็ใช่จะนั่งสบาย แล้วรถม้าที่ไม่เน้นหรูหราแต่เน้นทนทานที่หานซางจื่อเลือกให้แก่จ้าวเหลียงอี้เดินทางในคราวนี้กลับยิ่งทรมาทรกรรมชายหนุ่มผิวบอบบางจนกระดูกแทบจะออกมากองรวมกันอยู่นอกเนื้อ ดังนั้นตลอดทั้งคืนเขาจึงไม่ได้หลับเลยสักงีบ แต่พอคิดจะบ่น เมื่อเปิดม่านหน้าต่างรถม้าออกไปยามใดก็มักจะเห็นแผ่นหลังของหาน

บทที่ 36“ถึงข้าไม่เก่งวรยุทธ์ แต่สติปัญญานับว่ายังพอจะมีติดกายอยู่บ้าง เจ้าอย่าได้ว้าวุ่นใจไปเลย”คนเช่นซู่จิ้งอ๋องหากกล่าวว่าเขานั่นเบาปัญญานางก็คงเป็นคนโง่เขลาเท่านั้น หานซางจื่อยังจะเอ่ยสิ่งใดได้อีก พอถึงปลายยามเว่ยขบวนรถม้าสองคันก็เคลื่อนออกจากจุดที่พักมาหลายชั่วยาม หลังจากสยงฉงจื้อส่งคนกลับมารายงานว่าหนทางข้างหน้าปลอดภัยแล้ว“นายท่านยานี้สยงต้าเกอฝากเอาไว้ หากทรงรู้สึกว่าไม่ไหวเช่นไรก็สามารถกินได้เลยนะเพคะ”ยากจะทราบได้ว่าเหตุใดพอหานซางจื่อเอาแต่เรียกบุรุษรูปงามเช่นสยงฉงจื้ออย่างสนิทสนม จ้าวเหลียงอี้จึงรู้สึกมีรสเปรี้ยวจนฝาดเฝื่อนติดลิ้นอบอวลอยู่ภายในปากก็ไม่ทราบได้ ทั้งที่ท่าทางของพวกเขาสนิทกันย่อมไม่แปลก นั่นเพราะเติบโตมาด้วยกัน เป็นศิษย์พี่ศิษย์น้องไม่พอยังเป็นหัวหน้ากับผู้ใต้บังคับบัญชาต่อกันอีกด้วย แต่ถึงจะเข้าใจเหตุผลกระจ่างแต่เขากลับรู้สึกไม่ดีจริงๆ“แต่หากเป็นไปได้ ไม่กินได้จะเป็นการดีเพคะ ผู้น้อยคิดว่าพวกนั้นคงเลือกจะลงมือในค่ำคืนนี้เป็นแน่”หานซางจื่อเอ่ยให้ได้ยินกันเพียงสองคน ก่อนจะดึงชุดเข็มพิษออกมาจากอกเสื้อมอบใส่มือให้กับจ้าวเหลียงอี้อย่างระมัดระวัง ไม่ให้ผู้ใดเห็น

บทที่ 38หานซางจื่อสบถก่อนจะสะบัดแส้ทิ้งไปทางหน้าผาแล้วกระชากกระบี่คู่ที่ด้านหลังออกมาบุกตะลุยไปข้างหน้าด้วยกิริยาดุดัน จ้าวเหลียงอี้ยกมุมปากเล็กน้อยก่อนจะหันไปตวัดมีดสั้นตัดใบหูข้างขวาของเติ้งโม่หวายจนขาดกระเด็น!“เอาไว้กลับไปตำหนักซู่จิ้งอ๋อง เราค่อยมา ‘เล่นสนุก’ กันอีกนะโม่หวาย ค่อยๆ เล่นสนุก หึ หึ หึ”ฟ้าว... ขวับ!...“จิ๊ จิ๊ จิ๊ พี่ห้า ท่านเอ็นดูน้องชายผู้นี้เกินไปแล้ว”เรือนกายสูงใหญ่ลุกขึ้นยืนเต็มความสูงหลังจากใช้กระบี่อ่อนของตนเองปัดลูกศรของหน้าไม้ ที่แน่นอนว่าอาบยาพิษร้ายแรง หวังถูกแค่เพียงผิวกาย ไม่ต้องเข้าลึกไปถึงเนื้อในก็ตายทันทีที่จ้าวลู่ฉือเป็นผู้ยิงเองกับมือทิ้งไปได้ด้วยกิริยาสบายๆ“เจ้า! เจ้าใช้กระบี่ได้หรือนี่?”จ้าวลู่ฉือนั้นหลุดปากถามออกมาอย่างคิดอะไรไม่ทัน ก็ในอดีตองค์ชายหกนั้นเป็นคนเช่นไรเขาจะไม่รู้ได้อย่างไร เจ้าเด็กนี่แค่เห็นเลือดจากปลายนิ้วนางกำนัลในยามคนเหล่านั้นถูกเข็มแทงเข้าก็หน้ามืดเป็นลมล้มคว่ำ แล้วคนเช่นนี้จะหันมาจับกระบี่ที่มีความบางอย่างยิ่ง อีกทั้งบุรุษน้อยคนนักจะสามารถใช้มันได้แต่จากที่ดูจ้าวเหลียงอี้ใช้ปัดลูกดอกหน้าไม้ของเขาเมื่อครู่ คนผู้นี้หาใช่เ

บทที่ 40 อ้วก! อ้วก! อ้วก!พอขี่ม้าลงจากเขาได้ราวครึ่งชั่วยาม หานซางจื่อก็อาเจียนเป็นเลือดสีดำกลิ่นคาวรุนแรงออกมาไม่น้อย จนจ้าวเหลียงอี้ต้องหยุดม้า ถิงเฟยที่เร่งม้าของตนเองไม่พักจึงตามทันเมื่อยามนั้นนั่นเอง“ซู่จิ้งอ๋องเพคะ ขอผู้น้อยกล่าววาจาล่วงเกินสักหลายประโยคจะได้หรือไม่?”ถิงเฟยรู้สึกโกรธบุรุษนามจ้าวเหลียงอี้จนศีรษะร้อนไม่หมดแล้ว นายหญิงของตนต้องลำบากปกป้องชีวิตเขามากมายเพียงใดมีเพียงนางที่กระจ่าง แล้วดูเอาเถิด ดาวมรณะเช่นเขากลับไม่รู้จักถนอมชีวิตน้อยๆ ของตนเองเอาเสียเลย สมควรตายไปเสียให้สิ้นเรื่องสิ้นราวนายหญิงของนางจะได้เป็นอิสระได้แต่งงานกับบุรุษที่คู่ควรสักครา“หากรู้ว่าเป็นวาจาล่วงเกินแล้วยังจะพูดให้ตนเองลำบาก เจ้าโง่หรือโง่มากกันแน่จึงถาม อย่ามัวไร้สาระอยู่เลยมาตรวจดูอาการนายหญิงของเจ้าจะดีกว่า ถึงเปิ่นหวางไม่ฉลาด แต่ยังรู้ความว่าพิษกู่นี้ร้ายแรงเพียงใด” จ้าวเหลียงอี้กล่าวโดยไม่มองหน้าคนสนิทของหานซางจื่อแม้แต่น้อย“ชิ! นี่ขนาดรู้ความนะ หากไม่รู้ความจะขนาดใดกัน น่าเบื่อจริงเชียวเจ้าดาวมรณะผู้นี้...” ถิงเฟยบ่นออกมาอย่างคับแค้นใจก่อนจะบังคับม้าเจ้าไปใกล้จนตนเองสามารถที่จะตรว

บทที่ 41จ้าวหลงเฉินตัดสินใจกล่าวออกไปในท้ายที่สุด เพราะเดิมทีในคราวนี้ก็ล้วนเป็นแผนของจ้าวเหลียงอี้ทั้งสิ้นที่คิดลวงให้จ้าวลู่ฉือมาติดกับจนถึงขั้น ‘กำจัด’ อีกฝ่ายได้สำเร็จเช่นนี้ ถึงน้องชายของเขาผู้นี้จะเอาแต่ใจไปบ้าง ก็โทษเจ้าเด็กผู้นี้ไม่ได้เต็มปาก หากจะโทษก็ต้องโทษเขากับบิดาที่คอยปกป้องและโอบอุ้มจ้าวเหลียงอี้มากเกินไป แต่วังหลวงมากเล่ห์ถึงเพียงนั้น คนไร้เดียงสาเช่นจ้าวเหลียงอี้ไม่เท่าทันหรอกดังนั้นพวกเขาจึงมักตามใจอีกฝ่าย ปล่อยให้จ้าวเหลียงอี้ทำตามใจตนเอง อยากทำงานอยู่กรมโยธาเขากับบิดาก็ตามใจ อีกฝ่ายอยากเป็นเพียงองค์ชายอ่อนแอพวกเขาก็ส่งเสริม จนบัดนี้ไม่ทราบว่าเป็นพวกเขาที่ตามใจน้องชายจนเสียนิสัย หรือที่แท้เป็นจ้าวเหลียงอี้ที่คล้อยตามเขากับบิดาจนเป็นพวกเขาเองที่เสียนิสัยไปแล้วเป็นแน่"ของภายในกล่องไม้กฤษณานี้ควบคุมทหารได้เจ็ดแสนนาย และทหารทั้งหมดในตงหยางพบตรานี้เท่ากับพบหน้าของฮ่องเต้ พี่ใหญ่มอบให้เจ้านะน้องหก"จ้าวหลงเฉินหยิบกล่องไม้กฤษณาที่สลักลวดลายอ่อนช้อยดูหรูหราและวิจิตรงดงามส่งให้กับน้องชายด้วยสีหน้าห่วงใยมิจาง และมีหรือจ้าวเหลียงอี้จะไม่รู้แจ้งว่า ภายในกล่องไม้นั้นบรรจุสิ่