All Chapters of สวามีของข้าได้โปรดเขียนใบหย่าให้ชายาเถิดนะ: Chapter 31 - Chapter 40

บทที่ 26ยิ่งมีฤทธิ์สุราอยู่ภายในกายไม่น้อย ถึงไม่ได้รู้สึกรักใคร่ แต่เขาก็ยังเป็นบุรุษธรรมดา ยังไม่ได้สำเร็จเป็นพระอรหันต์แต่อย่างใด ไหนจะยังเป็นชายหนุ่มอยู่ในวัยฉกรรจ์ย่อมไม่แปลกที่จะบังเกิดอารมณ์ดำมืดกับภาพเย้ายวนโดยไม่รู้ความของหานซางจื่อ ดังนั้นพอสาวน้อยก้าวออกมาพ้นด้านหลังฉากกั้นสำหรับเปลี่ยนอาภรณ์ก็ต้องสะดุ้งไปทั้งกายเมื่อคนเมามายที่สมควรนอนหลับไปแล้วกลับยืนทะมึนดักทางอยู่ในระยะประชิด“!!!”ไม่ทันร้องอุทานด้วยซ้ำ ร่างของนางก็ถูก ‘ดาวมรณะ’ ตวัดอุ้มขึ้นมาไว้ในอ้อมแขนเสียแล้ว หานซางจื่อตกใจเพียงชั่วขณะ สุดท้ายเพียงอีกฝ่ายโยนนางลงบนเตียงสติก็กลับมามั่นคงได้อีกครั้ง นางจึงไม่ร้องออกมาแม้เพียงครึ่งคำ หากแต่กลับจ้องหน้าของจ้าวเหลียงอี้ราวกับว่า นางอยากจับอีกฝ่ายฉีกเนื้อเลาะเส้นเอ็นออกเป็นชิ้นๆ เสียเดี๋ยวนี้ แต่ด้วยฐานะของนางคือคนปกป้องจึงมิอาจลงมือ“พี่อี้จะทำอันใดน่ะ!? ท่านเมามายก็นอนพักเถิด หม่อมฉันเองก็จะนอนพักเช่นกัน อีกไม่นานก็จะสว่างแล้วยังต้องรีบกลับตำหนักอีก”หานซางจื่อเอ่ยน้ำเสียงสงบไร้กิริยาแตกตื่นเช่นสตรีปกติทั่วไป เพราะสำหรับนางแล้วคนที่ร้ายกาจกว่าจ้าวเหลียงอี้นางล้วนเคยเผช

บทที่ 28ถิงเฟยถึงกับเขินอายจนหน้าแดง แต่สุดท้ายก็ต้องข่มอารมณ์เขินอายลงไปแล้วกล่าวต้อนรับอีกฝ่ายอย่างดี เนื่องจากวันนี้เป็นนางที่เชิญคุณชายสยง หรือก็คือสยงต้าเกอของนายหญิงตนเองมาเพื่ออยากให้เขาช่วยดูอาการของหานซางจื่อสักหน่อย เนื่องจากปกติแล้วนายหญิงของนางไม่เคยหลับลึกยาวนานเช่นนี้มาก่อน ต่อให้นางมากความสามารถ แต่สุดท้ายกลับยังเป็นสยงฉงจื้อที่เก่งกาจเหนือกว่า“ขอคุณชายสยงอย่าได้ล้อเล่นเลยเจ้าค่ะ ถิงถิงร้อนใจนัก ปกติแล้วนายหญิงหลับลึกมากที่สุดก็เพียงหนึ่งวันกับหนึ่งคืนเท่านั้น แต่คราวนี้...” ใบหน้ายิ้มแย้มของสยงฉงจื้อพลันเปลี่ยนเป็นเรียบนิ่ง พัดกระดาษในมือถูกเก็บเอาไว้ที่เอวทันที เท้าแกร่งไม่รั้งรอให้ถิงเฟยเป็นผู้เดินนำทางไปยังเรือนส่วนตัวของคุณหนูสามอย่างเร่งร้อนทันที ภาพนั้นจ้าวเหลียงอี้ที่กำลังดื่มน้ำชาเดินหมากอยู่กับหานซางเจี้ยนเห็นแล้วทั้งหมดจึงหันไปมองหน้าผู้มีฐานะเป็นบิดาของภรรยาด้วยสายตาเต็มไปด้วยคำถาม“ไม่ปิดบังซู่จิ้งอ๋องแล้ว คุณชายสยงผู้นั้นเขาเป็นศิษย์พี่ใหญ่ของเฉียนเกอ หากนับว่าถิงเฟยคือหมอรักษาพิษ คุณชายสยงก็คือปรมาจารย์แห่งพิษพ่ะย่ะค่ะ เขาเชี่ยวชาญทั้งการใช้ยาพิษ ปรุงพิ

บทที่ 30“หรือหากที่หม่อมฉันกล่าวไปเมื่อครู่ ซู่จิ้งอ๋องเข้าใจยากไป เช่นนั้นหม่อมฉันขอกล่าวให้ชัดเจนอย่างตรงไปตรงมาว่าระหว่างหม่อมฉันหานซางจื่อกับซู่จิ้งอ๋องจ้าวเหลียงอี้ จะวันวานหรือวันนี้และวันต่อไปล้วนไม่เกี่ยวข้องกันมากไปกว่าองครักษ์เงาและท่านอ๋องผู้หนึ่งเท่านั้นเพคะ”“เจ้า! นี่เจ้า!” จ้าวเหลียงอี้ถึงกับเสียกิริยาชี้หน้าของสตรีตัวน้อยที่นั่งอยู่ฝั่งตรงกันข้าม ด้วยใบหน้าแดงก่ำเพราะเข้าใจคำพูดประโยคแรกเมื่อครู่อย่างแจ่มชัดว่า หานซางจื่อตำหนิว่า เขาอับจนปัญหาจนถึงขนาดฟังข้อความประโยคเมื่อครู่ก่อนหน้า นี้ไม่เข้าใจนั่นเอง“ไม่ใช่ก็คือไม่ใช่เพคะ มิอาจเปลี่ยนไปได้ หม่อมฉันเป็นได้เพียงเฉียนซือ พระชายาหานนั้นก็เพียงแค่เรื่องตลกตบตาคน”กล่าวแล้วหานซางจื่อก็ยกถ้วยน้ำชาขึ้นจิบด้วยกิริยาสงบเยือกเย็น คงไม่ต้องเอ่ยถึงสีหน้าของนางว่า จะเย็นชาเพียงใด เย็นชาเสียจนโทสะเร่าร้อนของจ้าวเหลียงอี้ถูกแช่แข็งลงอย่างรวดเร็วจนน่าตกใจ“เรื่องพวกนี้ควรจบเพียงเท่านี้เถิดเพคะ กล่าวมากความไปก็ไร้ประโยชน์ ปกติแล้วกิเลนดำไม่กล่าวเรื่องไร้ประโยชน์ แต่เพราะคนที่กล่าวเป็นซู่จิ้งอ๋อง หม่อมฉันจึงยอมลดหย่อนกฎเกณฑ์ให้ แต่ม

บทที่ 32“นายท่านข้าไม่ได้ทำนะ! นายท่านข้าถูกใส่ความ”พอเห็นว่าซู่จิ้งอ๋องให้ตายก็ไม่อ่อนข้อให้เป็นแน่ หานฮูหยินจึงหันไปหาผู้เป็นสามี หวังว่าอย่างไรก็อยู่กันมาหลายหนาว ลูกชายก็มีด้วยกัน ถึงจะเพราะนางใช้ลูกไม้เล่ห์เหลี่ยมจนอีกฝ่ายหลงกล แต่สามีภรรยาคืนเดียวย่อมผูกพันกันไปชั่วชีวิต นางจึงหวังพึ่งพาหานซางเจี้ยนแล้วจริงๆ“คุมตัวพวกนางไปรอเปิ่นหวางที่เรือนหน้า เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับท่านพ่อตา แต่เรื่องนี้เกี่ยวพันถึงการหมิ่นเบื้องสูง ขอท่านพ่อตาอย่าได้ยุ่งเกี่ยว ถิงเฟยตามเปิ่นหวางมาดูแลนายหญิงของเจ้าที่เรือนอาบน้ำ”จ้าวเหลียงอี้กล่าวจบก็อุ้มหานซางจื่อมุ่งตรงไปยังเรือนอาบน้ำของเรือนเล็กนี้ เพราะตรวจดูแล้วนางไม่ได้บาดเจ็บอันใด นอกจากใบหน้าบวมไปบ้าง แต่ดูจากน้ำหนักที่ลงนางคงทำตนเองลำบากมากกว่า“สังหารฝ่ายศัตรูเพียงแค่ห้าพัน แต่สูญเสียไพร่พลของตนเองเสียสามแสนคุ้มแล้วหรือ?”พอห่างออกมาจากกลุ่มคนทั้งหมด จ้าวเหลียงอี้จึงบ่นออกมาขณะที่มุ่งหน้าตรงไปข้างหน้าด้วยฝีเท้ามั่นคงมีถิงเฟยก้าวตามมาติดๆ“กับคนเช่นหานฮูหยิน ผู้น้อยลงมือย่อมคิดว่าคุ้มแล้วเพคะ ขอเพียงนายท่านเมตตาลงโทษให้นางโกนหัวบวชชีตลอดชีวิต ชาต

“หา!” จ้าวเหลียงอี้มิคาดว่าจะเจอกับคำตอบกำปั้นทุบดินเช่นนี้“นายท่าน ผู้น้อยมีหน้าที่คุ้มกันนายท่าน แต่ร่างกายยังไม่ฟื้นคืนกำลังมาทั้งหมด ดังนั้นก่อนจะถึงยามไฮ่ ผู้น้อยจึงของีบหลับให้ร่างกายพร้อมสำหรับการเดินทางตลอดคืนนี้เพคะ”คนโง่เช่นเขา นางอ้อมค้อมไปก็เท่านั้น เปลืองน้ำลายและเปลืองไปเสียเปล่า“โอ่ว”จ้าวเหลียงอี้ได้ฟังเหตุผลของนางก็หลุดออกมาคำหนึ่ง จากนั้นเขานิ่งไปครู่หนึ่งจึงเปิดผ้าม่านฝั่งของตนเองดูทิวทัศน์ข้างทางที่แสงอาทิตย์กำลังอ่อนลงไปเงียบๆ ไม่พูด ไม่ก่อกวนหานซางจื่ออีก นั่นเองนางจึงค่อยรู้สึกว่า งานนี้ตนเองก็คงไม่ลำบากเท่าใดแล้ว ในเมื่อจ้าวเหลียงอี้ดูจะเป็นคนที่พูดจากันด้วยดีเขาก็เข้าใจเช่นกันท้องฟ้าด้านนอกรถม้ามืดลงแล้ว ผ่านไปอีกครู่หนึ่งพระจันทร์ดวงโตสีแดงราวกับโลหิตก็ปรากฏขึ้นที่ขอบฟ้าทิศตะวันออก ผ้าม่านจึงถูกดึงปิดลงกันแมลงกลางคืนบินเข้ามาภายในรถม้า จ้าวเหลียงอี้จึงอดจะหันไปมองอีกฝั่งที่มีร่างของหานซางจื่อนั่งหลับอยู่เสียมิได้ ใจจริงอยากจะเอื้อมไปจับให้นางเอนกาย อาศัยตกของตนเองต่างหมอนให้นางได้หลับสบายลงไปอีกหน่อย แต่เพราะเส้นที่นางขีดเอาไว้นั้นชัดเจนอย่างยิ่ง ชายหนุ่ม