All Chapters of สวามีของข้าได้โปรดเขียนใบหย่าให้ชายาเถิดนะ: Chapter 51 - Chapter 60

ทุกคนจึงค่อยหายใจโล่งอก กล่าวรับคำขององค์ไท่จื่อแล้วจึงลุกขึ้นแยกย้ายไปที่กระโจมของใครของมันเพื่อกินมื้อค่ำที่ค่อนข้างไปทางดึกมากแล้วทันที ไม่มีการสอบถามอันใดทั้งสิ้น“ลุกขึ้นเถอะถิงเฟย นำหน้าเปิ่นไท่จื่อไปยังกระโจมของซู่จิ้งหวางเฟยเดี๋ยวนี้ เปิ่นไท่จื่ออยากไปเห็นด้วยตาตนเองว่านายหญิงของเจ้าเกิดเรื่องอันใดร้ายแรงขึ้นกันแน่”“เพคะ”ศึกใหญ่กำลังจะบังเกิด จ้าวหลงเฉินเขาคาดหวังเพียงว่าหานซางจื่อจะไม่เกิดเรื่องรุนแรงจนถึงชีวิต ยอมรับอย่างไม่อายว่า เขายังคงเห็นแก่ตัว ถึงจะมีความห่วงใยเช่นพี่น้องอยู่ แต่ก็ไม่ได้มากมายเช่นที่เขามีให้กับน้องชายเช่นจ้าวเหลียงอี้ ก็เขายังเป็นมนุษย์ผู้หนึ่งย่อมมีกิเลสล้นเหลือ!ทางด้านสองบุรุษที่พุ่งตรงออกมาจากกระโจมกลางโดยลืมรักษากิริยาเมื่อครู่แทบจะเบียดกันเข้ามายังกระโจมของซู่จิ้งหวางเฟยอย่างหลงลืมพิธีการ หรือธรรมเนียมไปจนสิ้น เพราะคำว่า ‘อาการของซู่จิ้งหวางเฟยไม่ดีเพคะ’ ที่ถิงเฟยกล่าวโดยแท้“เฉียนเกอเจ้าเป็นอันใด...” จ้าวเหลียงอี้ที่เบียดกายชนะสยงฉงจื้อร้องถามไม่ทันจบประโยคก็มีอันต้องตกใจจนพูดไม่ได้ และพลันก้าวขาไม่ออกไปชั่วขณะหนึ่งเลยทีเดียว นั่นคงเพราะตนเองท

ฟังแล้วหานซางจื่อจึงส่ายศีรษะเล็กน้อย จากนั้นจึงกระตุกบังเหียนบังคับม้าของตนเองให้วิ่งเหยาะๆ ก่อนจะกระตุ้นให้มันวิ่งเร็วขึ้นและเร็วขึ้นวนไปมาหลายรอบในสนามโล่งกว้าง คราวนี้ทหารทั้งหลายแม้แต่เสียงลมหายใจก็ยังไม่กล้าปล่อยออกมาให้เกิดเสียงดังเกินไป หรือไม่แน่ว่าอาจมีบางคนเผลอกลั้นลมหายใจเอาไว้ด้วยก็เป็นไปได้ฟ้าว...ฉึก!...ฟ้าว...ฉึก!...แม่นยำไม่แตกต่างจากจ้าวเหลียงอี้แม้แต่น้อย นี่ขนาดว่านางยังบาดเจ็บ ร่างกายยังไม่แข็งแรงกับกำลังภายในเองก็ยังไม่ฟื้นคืนกลับมาเท่าใด แต่กลับเก่งกาจถึงเพียงนี้ ทุกสรรพสิ่งโดยรอบเงียบกริบไปครู่หนึ่งเงียบชนิดที่ว่าหากมีใบไม้ร่วงหล่นลงมาจากต้นขณะนี้ก็ยังได้ยินเสียงนั้นแปะ แปะ แปะ"ยอดเยี่ยม!"พอจบคำกล่าวของจ้าวหลงเฉินทหารที่มาดูชมต่างก็คืนสติกลับมาแล้วตบมือกันเกรียวกราว หานซางจื่อจึงหันไปโค้งกายเป็นการคารวะพวกเขาทุกคน"เอาละ นี่ก็สายมากแล้วพวกเราไปกินข้าวกันเถิด จื่อจื่อ น้องหก"จ้าวหลงเฉินเห็นว่าพอสมควรแก่เวลาแล้วจึงชวนทุกคนกินข้าวมื้อเช้าเสียด้วยกัน วันนี้มีเพียงพวกเขาเพียงสามคน เพราะสยงฉงจื้อนั้นมีงานสำคัญต้องแยกตัวไปทำได้หลายวันแล้ว อาหารภายในค่ายทหารนี้ของ

นางอยากตะโกน อันที่จริงนางตะโกนออกไปแล้วหลายครั้ง หากแต่มันกลับไม่มีเสียงใดหลุดออกไปเลยนอกจากลม หานซางจื่อเติบโตมาจนถึงวันนี้นางกลับเพิ่งเคยรู้สึกอัดอั้นตันใจอย่างถึงขีดสุดเป็นครั้งแรก นางคิดอยากจะเตะอยากจะถีบอีกฝ่ายให้น่วม แต่กำลังกับวรยุทธ์ของนางยังไม่คืนกลับมา เพิ่งรู้แจ้งมีใจแต่ไร้กำลังล้วนเป็นเช่นนี้นี่เอง“บังอาจตบหน้าเชื้อพระวงศ์ เจ้าไม่รักชีวิตตนเองข้าไม่แปลกใจ แต่เจ้าไม่ห่วงคนสกุลหานกับชายคนรักของเจ้าแล้วหรือ?”“....”คราวนี้น้ำตาของหานซางจื่อไหลออกมาแล้วจริงๆ นางอยากอธิบาย นางอยากตะโกนออกไปว่า เขาเข้าใจผิด นางกับสยงฉงจื้อนั้นไม่มีอันใดเกินเลยนอกจากฐานะหัวหน้าและศิษย์พี่เท่านั้น แต่นางกลับมิอาจทำได้ ไหนจะเรื่องตบหน้าของเขาก็อีก นางทำมันไปตามสัญชาตญาณของผู้มีวรยุทธ์ ไหนนางจะเป็นสตรีอีกเล่า ถูกบุรุษคิดข่มเหงจะให้นางนอนนิ่งยินดีหรือไร? ถูกจู่โจมทำร้ายนางคิดตอบโต้นางผิดอันใด หากจะผิดหานซางจื่อคิดว่า ผิดที่นางช่วยชีวิตเขาบนหน้าผาในวันนั้นเท่านั้น เพราะหากวันนั้นนางนิ่งเฉย ปล่อยเขาตายไปก็จบสิ้นแล้วผลัวะ! ไหนๆ นางก็ตบหน้าเขาไปแล้ว เช่นนั้นต่อยหน้าซู่จิ้งอ๋องโทษนี้ก็เอาให้มันสาแก่ใจ

แน่นอนว่าคราวนี้จ้าวเหลียงอี้อ่านเข้าใจได้อย่างชัดเจนยิ่งกว่านางส่งภาษามือหรือเอ่ยด้วยปากพูด แต่ไร้สุ้มเสียงยิ่งนัก อ่านแล้วเขาก็พูดอันใดไม่ออก เถียงนางก็ไม่ได้ นั่นเพราะที่นางตำหนิเป็นจริงทุกสิ่ง ด้วยนิสัยของเขาแต่เดิมคือมักชอบใช้อารมณ์นำทาง พอโมโหก็หน้ามืดตามัวไปเลยต้องได้ระบายโทสะจนพึงใจแล้วนั่นแหละสติจึงย้อนคืนแล้วค่อยมีคิดทบทวนสิ่งที่เพิ่งทำลงไปว่าแท้จริงมันผิดหรือถูก ซึ่งส่วนใหญ่แล้วจะเป็นเรื่องผิดมากกว่าถูกอยู่จริงๆ‘เลิกร้องขอโอกาสเถิด หากท่านรู้สึกว่ายอมรับไม่ได้ หรือรู้สึกเสียหน้าที่ตนเองถูกสตรีธรรมดาเช่นข้าเขียนหนังสือปลดสามีเช่นนั้น ท่านก็เขียนหนังสือหย่าขาดให้กับข้าแทนก็แล้วกัน บุญคุณหรือความแค้นใด ข้าเฉียนเกอผู้นี้จะปล่อยไปให้มันจบสิ้นกันเพียงเท่านี้ ข้าไม่ต้องการจะยืดระยะเวลาอันใดออกไปอีกแล้ว’ส่วนทางฮ่องเต้นางจะไปยอมรับโทษด้วยตนเองได้ ต่อให้ทำงานที่เสี่ยงชีวิตเพิ่มขึ้นหานซางจื่อผู้นี้ไม่หวาดหวั่นอยู่แล้ว ขอเพียงบิดา มารดา กับพี่ชายมีชีวิตปลอดภัย คนเช่นนางไม่คิดมากอยู่แล้ว แต่ให้นางทนอยู่กับบุรุษขาดเหตุผลที่ไม่ยอมฟังเหนือฟังใต้เช่นจ้าวเหลียงอี้ต่อไป นางคงไม่แคล้วต้องทำผ

พอคิดได้ดังนั้นลางสังหรณ์ของนางก็ร้องเตือนว่า ที่จะก่อเรื่องได้มีอยู่เพียงคนเดียว สายตาจึงหันเหขึ้นไปบนฝั่งก่อนจะอุทานในใจว่า ‘จริงเสียด้วย’ ออกมาเงียบๆ หลังจากเห็นเจ้าลาทึ่มเช่นจ้าวเหลียงอี้นั่งหมดสภาพอยู่บนฝั่ง ถัดไปก็เป็นจ้าวหลงเฉิน หญิงสาวรู้สึกอ่อนล้าหัวใจขึ้นมาอีกหลายส่วน ไม่รู้ว่าคนสกุลจ้าวเหล่านี้จะเลี้ยงดูบุตรชายและน้องคนเล็กตามใจกันไปถึงเมื่อใด“ซู่จิ้งหวางเฟย!”เป็นมู่สือที่เห็นร่างของคนที่ทุกคนเข้าใจว่าคงสิ้นใจไปแล้วปีนป่ายขึ้นมาจากแม่น้ำราวกับวิญญาณของปีศาจร้ายที่หลบขึ้นมาจากมาแม่น้ำลืมเลือนในตำนานก่อนใครเพื่อนจึงตะโกนออกมาเสียงดัง“จื่อจื่อ!”“เฉียนเกอ!”ก่อนจะเป็นสองพี่น้องสกุลจ้าวที่มองเห็นเมื่อหันไปตามทิศทางที่มู่สือชี้มือชี้ไม้ให้ดู และเป็นจ้าวเหลียงอี้ที่ลุกขึ้นวิ่งไปหาหญิงสาวโดยไม่ใส่ใจว่า ตนเองจะเจ็บปวดไปทั่วร่างกายเพียงใด หานซางจื่อเห็นแล้วก็อ้าปากเตรียมจะร้องห้าม ก่อนจะนึกได้ว่าร้องออกไปก็เท่านั้น คนพวกนี้คงไม่รับรู้อยู่ดี เพราะสุ้มเสียงของนางยังไม่กลับคืนมา“เจ้ากลับมาแล้ว ดียิ่งนักที่เจ้ากลับมาแล้ว”จ้าวเหลียงอี้ตรงเข้าไปรวบรัดเอาร่างที่ยังเปียกปอนมากอดเอาไว้จ