All Chapters of สวามีของข้าได้โปรดเขียนใบหย่าให้ชายาเถิดนะ: Chapter 21 - Chapter 30

บทที่ 17ผ่านไปอีกสองชั่วยามหานซางจื่อจึงค่อยคืนสติกลับมา กระนั้นอาการยังไม่ดีขึ้นเท่าใดนัก แต่การเดินลมปราณขับเลือดพิษออกมาบางส่วนนั้นก็นับว่าได้ผลพอสมควร แต่ผลกระทบก็คือการเสียเลือดไปมากทำให้นางอ่อนล้าและง่วงงุนมากกว่าปกติตลอดเวลา“สยงต้าเกอส่งยามาให้แล้วพร้อมกับตำราแก้พิษของกระเรียนแดงมาแล้วแต่ก็ยังติดปัญหาที่ส่วนหนึ่งคือยาบำรุงเลือดเสียแปดส่วน ที่แห่งนี้หากจะต้มยาจะเกิดผลร้ายหรือไม่ดังนั้นถิงเฟยไม่กล้าตัดสินใจจึงรอให้นายหญิงตื่นขึ้นมาก่อนแล้วถามให้แน่ชัดเจ้าค่ะ”เรื่องเชื่อฟังนายหญิงนับว่าถิงเฟยเองก็ไม่น้อยหน้าสาวใช้สกุลอื่น ดังนั้นเรื่องสำคัญเด็กสาวจึงไม่กล้าตัดสินใจเองเด็ดขาด โดยเฉพาะภายในตำหนักซู่จิ้งอ๋องและสถานการณ์ล่อแหลมเช่นนี้ ถิงเฟยยิ่งต้องรอฟังคำสั่งเพียงเท่านั้น“เรื่องนี้เจ้าให้ซูผิงหรือหงเจี๋ยจัดการได้เลย เพราะเมื่อช่วงยามอู่ที่ข้าและซู่จิ้งอ๋องกลับมาด้วยกันได้บอกแก่เขาไปแล้วว่า ข้าไม่สบายตัว มีปัญหาสุขภาพของสตรี เรื่องต้มยาบำรุงเลือดนี้จึงนับว่าไม่ผิดปกติอันใด อย่างดีก็อ้างว่ารอบเดือนของข้ามามากเกินไป”หานซางจื่อเอ่ยเสียงแผ่วพลังกำลังภายในของนางบัดนี้สูญสิ้นไปไม่น้อย

บทที่ 19แต่มิคาดว่าเพียงเขาสัมผัสถูกฝ่ามือของสาวน้อยผู้เป็นพระชายาเท่านั้นกลับต้องทั้งตกใจ ทั้งสงสัย และมีความแปลกใจผสานอยู่หลายส่วน เพราะว่าฝ่ามือของหานซางจื่อนั้นกลับหยาบกระด้างกว่าฝ่ามือของบุรุษเช่นเขาเสียอีกพอจับมากางออกจึงเห็นชัดเจนว่า มีตุ่มไตที่เป็นรอยด้านมากเพียงใด ฝ่ามือของนางกำนัลที่อยู่หน่วยซักล้างอาภรณ์ในราชวังถ้าเขาจำไม่ผิดยังไม่น่าจะหยาบกระด้างเท่านี้“หลินเปียว?”คนเดียวที่เขาเคยสัมผัสได้ถึงฝ่ามือหยาบกระด้างใกล้เคียงกับฝ่ามือของหางซางจื่อที่นึกออกก็คือองครักษ์เงานามหลินเปียวเท่านั้น เพราะแม้แต่มู่สือเองหรือกงเหวินก็ยังไม่มีฝ่ามือหยาบกระด้างเช่นที่หานซางจื่อมีเลยสักนิด นามขององครักษ์เช่นหลินเปียวผู้เดียวที่เขาคุ้นเคยจึงหลุดออกมาจากปากของเขาราวกับละเมอ“เจ้าเป็นผู้ใดกันแน่?”จ้าวเหลียงอี้จับมือเล็กพลิกไปมาด้วยกิริยากังขาไร้ความกระจ่างดวงตาเลื่อนลอย เพราะกำลังใช้ความคิดแต่ไม่นานเขาก็ตรวจชีพจรของนางดูตามที่พอมีความรู้อยู่บ้างว่าที่แท้นางหลับจริงหรือเสแสร้ง สุดท้ายก็กระจ่างว่า นางหลับสนิทจริงๆ“!!?”ตุ๊บ!“!!!”และเพราะเขาตรวจชีพจรของนางจึงพบว่าที่ข้อมือของนางมีรอยกรีดที่ไม

“อันใดนะ?” หานฮูหยินไม่แน่ใจว่า บุตรสาวคนเดียวของสามีตนเองกำลังเอ่ยถึงสิ่งใด จึงเอ่ยถามย้ำออกมาราวกับสตรีโง่เขลาฟังความอันใดไม่กระจ่าง“เพิ่มเป็นตบปากแม่สามีกับลูกสะใภ้คู่นี้ด้วยรองเท้าคนละเจ็ดสิบครั้ง ลากตัวพวกนางไปลงโทษเดี๋ยวนี้!”น้ำเสียงเด็ดขาดออกจากปากของหานซางจื่ออีกครั้ง ซึ่งคราวนี้มันชัดเจนจนทำเอาฮูหยินเอกของหนานไค่กั๋วกงและสะใภ้ใหญ่ของคุณชายใหญ่หานนั้นถึงกับหน้าซีดเซียวราวกับกระดาษเก่าแข้งขาอ่อนแรง ยังไม่ทันได้กรีดร้องสตรีต่างวัยทั้งสองก็ถูกคนของซู่จิ้งอ๋องที่ติดตามหานซางจื่อมาด้วยช่วยกันลากออกไปกลางถนนที่ยังมีชาวบ้านร่วมร้อยชีวิตยืนใส่ใจเหตุการณ์หน้าจวนสกุลหานไม่จากไปไหนแล้วลงโทษทันทีไม่มีรีรอ“ซางซาง!” หานซางเจี้ยนหน้าซีดรีบตรงมาเตรียมจะร้องขอให้บุตรสาวไม่เอาความฮูหยินเอก และสะใภ้ใหญ่ของตนเอง เพราะถึงเช่นไรเขากับนางก็อยู่ร่วมกันมาหลายสิบหนาว ถึงไม่รักใคร่ก็ไม่ได้อยากทำร้ายอีกฝ่ายแม้แต่น้อย“ท่านพ่อช้าก่อน เป็นท่านพ่อเองมิใช่หรือที่บอกให้ข้าอย่าลืมว่า บัดนี้ตนเองอยู่ในฐานะใด เช่นนั้นการลงโทษนี้ซางซางไม่เห็นว่าจะผิดอันใด มีแต่ละเว้นเห็นแก่ความสัมพันธ์สายเลือดจึงผิดต่อฐานะ ‘พร

บทที่ 22และไม่ถึงหนึ่งชั่วยาม ‘ข่าว’ ที่พระชายาเอกของซู่จิ้งอ๋องยังไม่ทันก้าวขาเข้าประตูจวนหนานไค่กั๋วกงกลับรังแกพี่สะใภ้กับมารดาเลี้ยงเสียแล้วก็มาถึงหูของจ้าวเหลียงอี้เร็วไวอย่างยิ่ง“ท่านอ๋องคิดตำหนิพระชายาหานหรือพ่ะย่ะค่ะ?” หลังจากรายงานแล้วมู่สือเห็นว่าผู้เป็นนายของตนเองเอาแต่เงียบจึงเข้าใจไปว่า อีกฝ่ายคงไม่พึงใจที่พระชายาหานใช้อำนาจกับคนในครอบครัว ดูเป็นสตรีไร้คุณธรรม สมควรเรียกกลับตำหนักไปตำหนิให้หลาบจำ“หึ! ที่พวกนางโดนนับว่าเหมาะสมแล้ว มีสิ่งใดให้ต้องตำหนิกัน หากนางไม่ลงมือนั่นสิเปิ่นหวางจึงสมควรเรียกนางกลับมาตำหนิ” “แต่นางทำร้ายพี่สะใภ้กับหานฮูหยินที่เป็นแม่เลี้ยงนะพ่ะย่ะค่ะ” มู่สือไม่เข้าใจว่า สตรีที่ผูกแค้นกับคนในครอบครัวนี้ไม่เหมาะสมเท่าใดนัก“เจ้าลืมหรือว่า นางเป็นสตรีของเปิ่นหวาง สตรีแต่งงานออกมาแล้วก็เหมือนน้ำที่ถูกสาดทิ้งไปแล้ว จะเห็นแก่ความสัมพันธ์กับสกุลเดิมแล้วละเลยไม่ใส่ใจปกป้องชื่อเสียงของสามีได้อย่างไร หากนางทำ เปิ่นหวางคงต้องไปกราบทูลต่อเสด็จพ่อให้ปลดนางเสียโดยเร็วเป็นแน่ นับว่าหานซางจื่อมากปัญญาแล้ว” “โอ๋ว!” มู่สือฟังประโคยสุดท้ายของซู่จิ้งอ๋องจบลงก็ร้อง

บทที่ 23กว่าหานซางจื่อจะไปถึงตำบลเจ๋อจิ้งก็เป็นเวลาใกล้ยามอู่ของอีกวันหนึ่งแล้ว นางไม่รอช้าไปสืบดูทันทีว่า เป้าหมายของตนเองบัดนี้อยู่ที่ใด และราตรีนี้คนผู้นั้นจะไปที่ใดงานนี้นางต้องเร่งมือแล้ว กำหนดเวลาที่ใกล้จะมาถึงคือส่วนหนึ่งให้หานซางจื่อลงมือเท่านั้น อีกส่วนที่ใหญ่กว่าก็คือนางต้องเร่งกลับตำหนักซู่จิ้งอ๋อง และตลอดบ่ายนางก็ไม่รู้สึกเสียใจที่รับงานนี้เลยสักนิด เพราะเจ้าขุนนางแซ่ถงผู้นี้สมควรตายมาตั้งนานแล้วหานซางจื่อสะกดรอยตามเจ้าเฒ่าราคะไปทุกที่ อดเสียดายมิได้ที่นางมีเวลาจำกัด ยังดีมีคนของกิเลนดำช่วยตรวจสอบข่าวสารของขุนนางขั้นสามแซ่ถงให้อย่างละเอียด นางจึงไม่กลัวจะลงมือผิดพลาด จนถึงยามไฮ่ตาเฒ่าแซ่ถงก็กลับจวน ตำบลที่ห่างจากเมืองหลวงถึงหนึ่งร้อยลี้แห่งนี้ พอมืดชาวบ้านก็ปิดประตูอยู่แค่เพียงในจวนในเรือนของตนเองไปหมดสิ้นถนนยามราตรีกาลจึงเงียบเหงานัก หานซางจื่อติดตามขบวนรถม้าที่มีคนคุ้มกันมากกว่าบิดาของนางที่เป็นถึงหนานไค่กั๋วกงไปช้าๆ รอเวลาลงมืออย่างสงบนิ่ง สายลมหนาวพัดมาปะทะกายจนเสื้อคลุมของนางสะบัดไหว เมื่อเห็นว่าสมควรลงมือนางก็ไม่รีรอบังคับม้าไปขวางขบวนรถม้าของเป้าหมายเนิบช้า“บัง