All Chapters of สวามีของข้าได้โปรดเขียนใบหย่าให้ชายาเถิดนะ: Chapter 61 - Chapter 70

บทที่ 48 แต่ไปได้ไม่กี่ก้าว ม้าเร็วก็มาแจ้งข่าวว่า บัดนี้เซียวไท่เว่ยกับแม่ทัพใหญ่เติ้งยึดครองแคว้นตงหยางแล้ว ทั้งองค์ไท่จื่อและซู่จิ้งอ๋อง รวมไปถึงแม่ทัพติงโม่กับรองแม่ทัพต้องเร่งเข้าวังไปประชุมเร่งด่วนกับฮ่องเต้ ในฐานะของขุนนางที่เตรียมตัวไปออกรบปราบกบฏเรื่องส่วนตัวจึงถูกเก็บเอาไว้เจรจากันในภายหลัง ดังนั้นนางที่เป็นพระชายาก็ต้องติดตามพระสวามีกลับเมืองหลวงด้วยเช่นกัน“ศึกครั้งนี้กระหม่อมขออาสาเป็นผู้นำทัพไปปราบกบฏแซ่เซียวและแซ่เติ้งด้วยตนเอง โดยขอให้ฝ่าบาทประทานซู่จิ้งหวางเฟยเป็นกุนซือคู่ใจ และกำลังทหารอีกเจ็ดหมื่นควรมิควรแล้วแต่ฝ่าบาทจะเมตตาพ่ะย่ะค่ะ”หลังจากประชุมตึงเครียดอยู่ร่วมสองชั่วยามซู่จิ้งอ๋องก็กล่าวเสนอตัวขึ้นมาในท้องพระโรงใหญ่ ท่ามกลางขุนนางฝ่ายบุ๋นและฝ่ายบู๊คนสำคัญร่วมสองร้อยกว่าชีวิตต่างหันมองหน้ากัน ก่อนจะเริ่มซุบซิบนินทาถกเถียงกันถึงความไม่เหมาะสม ไม่ว่าจะเป็นตัวของซู่จิ้งอ๋องที่เป็นราชวงศ์ชายอ่อนแอไม่เอาไหน วรยุทธ์ก็ไม่ดี คงไม่ต้องเอ่ยถึงเรื่องบัญชาการรบจะทำได้อย่างไร แล้วยังถึงขนาดกล้าเอ่ยปากขอให้ซู่จิ้งหวางเฟยผู้เป็นพระชายาติดตามไปเป็นกุนซืออีกด้วยนี่เป็นศึกใหญ่ บ

บทที่ 49“ท่านพ่อว่าอย่างไรนะเจ้าคะ?!”และพอหานซางจื่อทราบความที่บิดาเสนอให้การรบนี้มีพี่ชายคนรองติดตามไปด้วย นางก็ถามย้ำออกมาราวกับไม่อยากจะคิดว่าเป็นไปได้ ในเมื่อบิดาของตนเองเก้าก็ไม่ชอบจ้าวเหลียงอี้ร้อยก็ไม่เหม็นขี้หน้าบุตรเขยไม่เอาไหนผู้นี้นัก แล้วเหตุใดพอวันนี้จึงคล้ายจะสนับสนุนอีกฝ่ายเช่นนี้“เจ้าฟังไม่ผิดหรอก” หานซางเจี้ยนกล่าวตอบบุตรสาวเสียงเคร่งขรึม“ท่านพ่อ! ข้าสู้อุตส่าห์กันพี่รองให้ไปไกลจากเมืองหลวงแทบตายถึงกับยอมตบตาซ่งฮองเฮา แต่ท่านทำเช่นนี้มิเท่ากับให้เฉียนเกอผู้นี้ลำบากดื่มยาพิษฟรีหรอกหรือเจ้าคะ?” หานซางจื่ออยากเอาศีรษะโขกพื้นให้สติฟั่นเฟือนเสียงจริง!“ไม่รู้แหละ ข้าไม่วางใจซู่จิ้งอ๋อง เขาโฉมงามเช่นนั้น วรยุทธ์ก็อ่อนด้อย ถึงวันนี้ที่ท้องพระโรงเขาจะฝีปากกล้าแต่การรบหาได้ใช้ฝีปากต่อสู้กัน ข้าเป็นบิดาจะวางใจได้อย่างไร ให้พี่รองของเจ้าไปปกป้องน้องสาวยังมีสิ่งใดไม่สมควรกัน”“ท่านพ่อเจ้าคะ แต่ข้าอุตส่าห์กันพี่รองกับท่านแม่ออกไปจากความวุ่นวายในเมืองหลวงได้แล้ว เหตุใดต้องดึงเขากลับมาอยู่ตรงกลางสงครามอีกด้วยเล่า?”“เฉียนเกอ เจ้าฟังพ่อนะ เจ้าเป็นสตรี จะแบกทุกชีวิตของสกุลหานเอาไว

บทที่ 50การเคลื่อนทัพในครั้งนี้ที่ต้องรอช้าเป็นเวลาร่วมสามเดือน นั่นก็เป็นเพราะฤดูฝนไม่เหมาะกับการเดินทัพเป็นระยะทางไกล แต่ให้รอนานกว่านี้ย่อมไม่ใช่ผลดี ดังนั้นจึงได้เคลื่อนทัพเอาเมื่อปลายฤดูฝนตามคำแนะนำของ ‘ท่านกุนซือ’ ข้างกายท่านแม่ทัพใหญ่ของกองทัพปราบกบฏตงหยาง ซึ่งฮ่องเต้เองก็เห็นด้วยเช่นกันทำเอาขุนนางในราชสำนักถึงกับซุบซิบนินทามังกรเฒ่าว่า เพียงไม่นานก็ให้ท้ายสะใภ้เสียแล้วแต่เรื่องซุบซิบนินทาเหล่านั้นจ้าวหลิวหย่งพบเจอมาทั้งชีวิตแล้ว ที่จะใส่ใจย่อมไม่มีอีกแล้ว เขาจึงปล่อยไป หากแต่กับซ่งฮองเฮาผู้รักหน้าตาของตนเองยิ่งกว่าชีวิตดังนั้น จากแต่เดิมที่นางไม่พอใจที่ซู่จิ้งอ๋องแย่งผลงานกับบุตรชายของตนเองอยู่แล้ว บัดนี้พอได้ยินข่าวลือซุบซิบนี้จึงยิ่งไม่พึงใจ"กงกง เรื่องยาบรรเทาพิษของซางจื่อนั้นเดือนนี้เช่นไรก็ให้ช้าจากเดิมสักสิบวันก็แล้วกัน"นังเด็กหานซางจื่อผู้นั้นมันเหิมเกริมขึ้นไม่น้อย นางจึงคิดว่าเตือนสติของมันด้วยการให้ทรมานด้วยพิษของน้ำค้างเหมันต์สักหลายสิบวันหน่อยย่อมถูกต้อง!เดินทัพออกจากเมืองหลวงได้เพียงสองวันหานซางจื่อกับจ้าวเหลียงอี้ก็แยกตัวออกมาจากขบวนกองทัพของทหารเจ็ดหมื่นนาย

บทที่ 51ในที่สุดการเดินทางก็จบสิ้นลงเมื่อเข้าเมืองตงหยางได้อย่างราบรื่น หานซางจื่อส่งข่าวกลับไปแจ้งพี่ชายของนางกับสยงฉงจื้อ ซึ่งพอจ้าวเหลียงอี้พบเห็นก็ต้องพยายามอย่างยิ่งที่จะไม่คิดมาก เตือนตนเองว่าระหว่างนางกับซื่อจื่อผู้นั้นไม่มีอันใดมากไปกว่าศิษย์พี่และผู้ร่วมงาน ทว่าไอ้เจ้าความรู้สึกนี้ช่างยากจะหักห้ามได้จริงๆ“เฉียนเกอ ข้ามีบางเรื่องอยากพูดคุยกับเจ้า”ในที่สุดชายหนุ่มก็คิดตกว่าตนเองจะไม่เก็บทุกสิ่งเอาไปคิดเองและเออเองอีกเด็ดขาด ในเมื่อมีเรื่องในใจก็ทำแค่เพียงสอบถามจากนางอย่างตรงไปตรงมาก็จบเรื่องแล้วมิใช่หรือ?“เพคะ เชิญท่านอ๋องกล่าวมาได้เลย”คิ้วเรียวของหานซางจื่อขมวดเล็กน้อยก็จะคลายออกมาเมื่อนางกลับไปทรุดลงนั่งฝั่งตรงกันข้ามอีกซู่จิ้งอ๋องผู้เป็นพระสวามีอีกครั้ง หลังจากหารือกันเรื่องการลอบเข้าไปสืบความเคลื่อนไหวของฝ่ายตรงข้ามที่จวนอ๋องเซียวและแม่ทัพเติ้งร่วมกับจบไปแล้ว“ไม่เกี่ยวกับเรื่องงาน แต่เป็นเรื่องส่วนตัว”ผู้ติดตามที่เตรียมจะกลับมาทรุดนั่งเลยต่างแยกย้ายไปในทันทีหลังจากฟังว่าซู่จิ้งอ๋องจะเจรจา ‘เรื่องส่วนตัว’ กับซู่จิ้งหวางเฟย แต่เพราะเป็นเช่นนั้นหานซางจื่อกลับยิ่งขมวดคิ้

บทที่ 52เพราะชีวิตของเฝิงกุ้ยเฟยนั้นสำคัญยิ่ง ย่อมมิอาจชักช้ารั้งรอเวลาไปได้ พอตกดึกหานซางจื่อจึงเตรียมตัวจะอาศัยความมืดแฝงเร้นกายเข้าไปยังตำหนักชินอ๋องที่ถูกเซียวเหลิ่งเก๋อยึดครองไปเป็นของตนเองทันที“เจ้าจะไปที่ใดหรือเฉียนเกอ”กึก!“ท่านอ๋อง ท่านเป็นแมวหรือไรมาแอบมาซ่อนในเงามืดเช่นนี้”จ้าวเหลียงอี้อมยิ้มขบขัน เพราะเพิ่งเคยเห็นหานซางจื่อตกอกตกใจเช่นสตรีปกติกับเขาเป็นครั้งแรกนับตั้งแต่แต่งงานเป็นสามีภรรยากันมาร่วมหนึ่งหนาว เนื่องจากในยามปกติแล้วสตรีผู้นี้มักเคร่งขรึมและสุขุมเกินอายุอยู่เสมอ“เจ้าน่ะสิเป็นแมว ดึกดื่นไม่หลับไม่นอนจะแอบหนีสามีไปที่ใด?”“ท่านอ๋อง...” หานซางจื่อทำเสียงอ่อนอกอ่อนใจทันที“จะไปที่ใด”คราวนี้จ้าวเหลียงอี้เลิกล้อเล่นแล้ว เขาออกมาจากเงามืดเผชิญหน้ากับหานซางจื่อด้วยใบหน้าเคร่งขรึม ซึ่งน้อยครั้งที่หญิงสาวจะพบเห็นบุรุษที่ชอบแสดงว่าตนเองเป็นคุณชายอ่อนแอบ่อยครั้ง“หม่อมฉันจะไปตำหนักชินอ๋องเพคะ”นางเองก็ไม่คิดจะปิดบังอีกต่อไป เนื่องจากเวลามีน้อยชีวิตคนสำคัญอย่างยิ่ง นางต้องเร่งสืบหาที่คุมขังของเฝิงกุ้ยเฟยให้เจอก่อนที่สงครามจะเริ่ม หาไม่ชีวิตของมารดาของจ้าวเหลียงอี้ก็