All Chapters of สวามีของข้าได้โปรดเขียนใบหย่าให้ชายาเถิดนะ: Chapter 71 - Chapter 80

หญิงสาวหันมากำชับเขาเพียงเท่านั้นแล้วก็เร้นกายหายไปในความมืด ไม่นานก็เกิดเพลิงไหม้วุ่นวายไปทั่วตำหนัก จ้าวเหลียงอี้จึงเริ่มลงมือบ้างเช่นกัน ซึ่งคราวนี้คงเพราะคนของเซียวเหลิ่งเก๋อจะคาดไม่ถึงว่าจะเกิดเหตุการณ์ร้ายซ้ำซ้อนขึ้นมาอีก ทุกคนจึงไม่ทันระวัง ทุกอย่างเลยง่ายดาย สำเร็จในเวลาไม่นาน หานซางจื่อได้บุตรชายคนเล็กและคนเดียวของเซียวเหลิ่งเก๋อมา ส่วนจ้าวเหลียงอี้เองก็ได้เติ้งเหวินเหวิ่นมาเช่นกัน“เอาละตรงไปยังค่ายกันเถอะ”หลังมาพบกันอย่างปลอดภัยที่นอกเมืองแล้ว จ้าวเหลียงอี้จึงได้ชักชวนหานซางจื่อพาตัวประกันไปยังค่ายทหารปราบกบฏที่ตั้งห่างจากตงหยางอยู่ราวหนึ่งร้อยลี้เพื่อเตรียมตัวแลกคนกับฝ่ายกบฏโดยเร็ว เมื่อไปถึงค่ายก็พอดีกับท้องฟ้านั้นสว่างไสว ทหารยามที่เฝ้าค่ายเลยเห็นชัดเจนว่าเป็นผู้ใด มีบ้างที่สงสัยว่าซู่จิ้งอ๋องและท่านกุนซือออกไปจากค่ายตั้งแต่ยามใด“นายหญิง!”เป็นถิงเฟยที่พุ่งกายออกมาหาตั้งแต่หานซางจื่อยังไม่ทันลงจากหลังม้าด้วยซ้ำ ไม่นานทั้งหานซางอวี่กับสยงฉงจื้อและรองแม่ทัพอีกหลายคนก็ออกมารวมตัวกันที่ลานกว้างหน้ากระโจมใหญ่ที่มีเอาไว้วางแผนการรบกับเก็บเอกสารสำคัญทางการทหาร“เอาคนไปคุมขังเ

หลังจากหานซางจื่อนั้นหลับลึกไปแล้วจ้าวเหลียงอี้ก็ไม่คิดจะเก็บความสงสัยของตนเองเอาไว้อีกแล้ว เขารู้สึกว่ามันไม่ถูกต้องมาตลอด นับตั้งแต่รับรู้ว่าหานซางจื่อนั้นแบกรับพิษเอาไว้ในกายมากมาย“เช่นนั้นเชิญท่านอ๋องออกไปรับลมที่นอกกระโจมสักครู่เถิด”ผ่านมาจนถึงวันนี้เพราะเป็นบุรุษเช่นกันมีหรือสยงฉงจื้อจะไม่กระจ่างว่า บัดนี้ซู่จิ้งอ๋องจริงใจกับศิษย์น้องเล็กของเขาเพียงใด แต่เดิมความลับดำมืดที่เขารับรู้นี้แม้แต่ถิงเฟยที่รักษาอาการของหานซางจื่อเองก็ยังไม่รู้แจ้ง เขาคิดว่าจะเก็บรักษามันตลอดไป แต่คิดทบทวนจนแน่แก่ใจ เขาก็คิดว่าจ้าวเหลียงอี้สมควรรู้แจ้งสักคราว่า ตลอดมาหลายหนาวสตรีเย็นชาในสายตาคนทั้งใต้หล้านั้นทำเพื่อบุรุษที่นางรักปักใจมามากเพียงใด“มีอันใดกันแน่คุณชายสยง” เมื่อออกมาอยู่ด้วยกันเพียงลำพังที่ลานกว้างจ้าวเหลียงอี้ก็ใจเย็นอีกต่อไปไม่ไหว“ท่านอ๋องยังจำฤดูล่าสัตว์ราวหกหนาวก่อนได้หรือไม่พ่ะย่ะค่ะ”จ้าวเหลียงอี้ขมวดคิ้วกระบี่ของตนเองแน่นก่อนจะหลับตานึกย้อนไปในฤดูร้อนของหนาวนั้น ผ่านมาหลายหนาวแล้ว เขาในยามนั้นยังมีอายุเพียงสิบเจ็ดหนาว“ในยามนั้นท่านอ๋องยังเป็นเพียงองค์ชายหกวัยสิบเจ็ดหนาว ส่วนหาน

“แต่ข้าไม่ไหว ไม่ไหวที่จะทนมองเจ้าต้องอดทนเก็บทุกความรู้สึกเอาไว้แต่เพียงผู้เดียวเช่นนี้ จะเจ็บหรือปวดเจ้าก็เก็บเอาไว้แต่เพียงผู้เดียว เฉียนเกอ เจ้าเพิ่งอายุใกล้จะสิบแปดเท่านั้นไม่เห็นจะต้องแบกรับทุกสิ่งเอาไว้เพียงผู้เดียวเช่นนี้”“หม่อมฉันไม่ได้รู้สึกว่าหนักหนาเช่นที่ท่านอ๋องเข้าใจนะเพคะ ทุกสิ่งที่หม่อมฉันทำลงไปก็เพื่อคนที่ตนเองรัก ไม่ว่าจะเป็นท่านพ่อ ท่านแม่ พี่รอง หรือท่านอ๋อง หากท่านอ๋องต้องทำเพื่อคนที่รักบ้างก็จะเข้าใจที่หม่อมฉันกล่าวมาทั้งเองเพคะ”“เฉียนเกอ...”จ้าวเหลียงอี้พึมพำนามของนางออกมาเสียงแผ่วเมื่อเข้าใจที่อีกฝ่ายกำลังจะสื่อ หานซางจื่อนั้นก็เป็นเช่นนี้ นางพูดน้อยแต่ยามใดที่นางกล่าวออกมามักจะรวบรัด แต่ได้ใจความกระจ่างจนยากจะถกเถียงได้อีก สุดท้ายพอซาบซึ้งชายหนุ่มก็อยากจะจุมพิตสตรีที่เพิ่งทราบว่ามีใจตรงกันก็ในวันนี้ให้ดีสักครั้ง“ไม่ได้เพคะ”หากแต่หานซางจื่อนั้นกลับยกมือของตนเองปิดปากของนางเอาไว้พร้อมการห้ามอีกฝ่ายอย่างจริงจัง พลันนั้นคิ้วของจ้าวเหลียงอี้ก็ขมวดแน่น แววตาที่มองหานซางจื่อนั้นยิ่งฉายแต่ความสงสัยออกมาเต็มเปี่ยม“หม่อมฉันเพิ่งอาเจียนเอาเลือดพิษออกมา ถึงจะบ้วนปา

ดนตรีไพเราะ สาวงามก็ร่ายรำสนุกสนาน เวลาผ่านไปกว่าสองชั่วยามขุนนางของตงหยางก็เริ่มเมามาย และเริ่มแสดงกิริยาไร้มารยาทออกมาไม่เกรงใจผู้เป็นแขกเช่นนางกับสยงฉงจื้อ ผู้ใดพึงใจสาวงามก็ฉุดดึงบังคับมาจูบมาปล้ำถอดอาภรณ์อย่างไร้ยางอาย สยงฉงจื้อที่เป็นบุรุษยังรู้สึกว่ายอมรับไม่ไหวเตรียมจะลุกขึ้นประท้วง แต่หานซางจื่อต้องรีบดึงแขนของอีกฝ่ายเอาไว้อย่างรวดเร็ว นางส่ายหน้าส่งสัญญาณว่าอย่าได้ทำเสียแผน“เซียวอ๋องจัดการต้อนรับเช่นนี้ หม่อมฉันรู้สึกซาบซึ้งใจอย่างยิ่ง มิเช่นนั้นขอหม่อมฉันร่ายรำศิลปะของพระราชวังที่ศึกษามาหลายหนาวตอบแทนได้หรือไม่เพคะ?”หลังจากเห็นว่าสมควรแก่เวลาแล้ว หานซางจื่อจึงลุกขึ้นกล่าวกับเซียวเหลิ่งเก๋อตามแผนการที่นางและจ้าวเหลียงอี้ร่วมกันวางเอาไว้ โดยมีสยงฉงจื้อคอยสนับสนุนอยู่เบื้องหลัง“ดียิ่ง เช่นนั้นเชิญพระชายาได้เลย”“แต่การแสดงนี้ขอให้ซู่จิ้งอ๋องบรรเลงกู่ฉินให้หม่อมฉันด้วยมิทราบว่า เซียวอ๋องคิดเห็นเป็นประการใดเพคะ”“โอ๋...เป็นเช่นนั้นย่อมดียิ่ง เด็กๆ ไปจัดเตรียมกู่ฉินมาให้ซู่จิ้งอ๋องเร็วเข้า”ไม่นานทุกสิ่งก็พร้อม สยงฉงจื้อในฐานะของซู่จิ้งอ๋องเริ่มบรรเลงกู่ฉิย หานซางจื่อเองก็เริ่

เฝิงกุ้ยเฟยตกตะลึงกับความจริงที่ได้ประจักษ์ ไม่ต่างจากถิงเฟย เด็กสาวไม่เคยล่วงรู้มาก่อน นายหญิงของนางเก็บซ่อนทุกสิ่ง แม้แต่นางก็ยังมิอาจได้รู้ ขนาดนางเองก็มีวิชาแพทย์นับว่าสูงผู้หนึ่งก็ตาม“หมอหลวง ตามหมอหลวงมา แล้วหมอจากเมืองหลวงเหตุใดจึงยังมาไม่ถึงสักครา?!”“ท่านอ๋องสงบพระทัยลงหน่อย ต่อให้ยกหมอหลวงมาหมดสำนักอาการของเฉียนซือก็ไม่อาจแก้ไขคืนกลับมาได้แล้ว นับจากนี้จนถึงยามจื่อก็เหลืออีกหลายชั่วยาม เช่นไรท่านอ๋องก็อยู่กับนางให้ดีเถอะ พวกกระหม่อมจะไม่รบกวน”สยงฉงจื้อไม่ใช่ว่าเขาทำใจได้ แต่คงเพราะอีกฐานะของเขาพบเจอความตายมามากย่อมเข้มแข็งได้มากกว่าจ้าวเหลียงอี้และอีกสองชีวิตเช่นถิงเฟยกับเฝิงกุ้ยเฟย“ไม่ได้นะ ซื่อจื่อ ท่านอย่าเพิ่งปล่อยมือจากนางสิ อย่าเพิ่งวางมือเลย รักษานางอีกหน่อยเถอะ”“กระหม่อมไม่ได้อยากปล่อยมือจากนางอยู่แล้ว แต่ที่กระหม่อมหยุดเพียงเท่านี้ก็เพราะรู้ดีว่า หากถ่ายเลือดและฝังเข็มอีกจะยิ่งทรมานนาง หากนางจะจากไป ท่านอ๋องคิดเองเถิดว่า จะเห็นนางทรมานจนลมหายใจเฮือกสุดท้ายหรือว่า จะเห็นนางจากไปอย่างสงบกันแน่ กระหม่อมเป็นหมอผู้หนึ่ง หากญาติผู้ป่วยต้องการเช่นไรย่อมทำตามมิอาจต่อต้า