All Chapters of ศัตรูเก่าข้าคือสามีแสนร้าย (รวมเรื่องสั้น) : Chapter 61 - Chapter 70

หลายคืนที่ผ่านมา อู๋หยางจียังได้พบวิญญาณสาวเช่นเดิม และรู้ว่านางต้องการผูกมัดเขา แต่ชายหนุ่มก็ยอมให้ความสัมพันธ์ลึกซึ้งเกิดขึ้น ไม่ใช่แค่เพียงเสร็จสมเพียงครั้งเดียว หากเขาหลั่งทั้งในกลีบบุปผางดงาม และเติมความหวานผ่านริมฝีปากอวบอิ่มสีสดบางคืนก็สองสามรอบ นางมอบกายให้เขาได้กระทำตามใจปรารถนา ร่วมรักอย่างถึงใจ ผิดแต่มันเป็นการลักลอบมีความสัมพันธ์ต่อกัน โดยที่เขาไม่อาจมองเห็นอีกฝ่าย เพราะนอกจากกำยานถวิลหาที่ทำให้เขาหลับใหล นางยังใช้ปิดตาเขา บางมัดแขนทั้งสองข้างเขาติดกับหัวเตียง วิญญาณสาวสาวครางเสียงหวานล้ำ นางเริ่มมีท่าทางใหม่ๆ มาร่วมรักกับเขา ราวกับว่าได้เรียนรู้เรื่องสนุกเพิ่มขึ้นทุกค่ำคืน ผีสาวหัวเราะคิกคักในขณะที่เล่นซุกซนกับไข่คู่แฝดที่ทั้งใหญ่ และให้ความนิ่มหยุ่น “อ๊ะ...อุ๊ย...” นางร้องเสียงน่ารัก แล้วซุกหน้าเข้าหาความอุ่น จากนั้นก็ใช้ปลายลิ้นเรียวเล็กไล้เลีย ก่อนจะอมหายไปทั้งสองฟอง พอเขาครางเสียงสั่นสะท้าน นางก็สมใจที่ได้กลั่นแกล้ง อู๋หยางจียังคงกระทำตามเดิม คือแสร้งละเมอ ด้วยความสุขสม เขาครางเสียงแหบพร่า คล้ายเป็นการยั่วยวนให้นางเร่งกา

อู๋หยางจีอยากสานสัมพันธ์ลึกซึ้งเสียแต่ตอนี้มิต่างจากเตียวร่วน แต่ความต้องการของนางมีมากกว่านั้น การสร้างร่องรอยบนเนื้อตัวเขา คือสิ่งที่นางปรารถนา ริมฝีปากนางจึงทั้งจูบ ดูดรุนแรงบนหัวไหล่หนา สลับต้นคออู๋หยางจี เขากลายเป็นของเล่นที่ทำให้นางได้แสดงสันดานดิบออกมา จูบ ดูด และขบกัด คือสิ่งที่นางสร้างร่องรอยไปทั่วจนแดงช้ำน่ากลัว กระนั้นทั้งหมดนี้ได้สร้างความเสียวกระสันต่อคนทั้งคู่ พอนางเริ่มดูดที่ยอดหน้าอกของชายหนุ่ม อู๋หยางจีก็ครางเสียงทุ้มต่ำ นางดูดเม้มราวกับทารกน้อย และออกแรงใช้เขี้ยวเล็กๆ ขบลงไปด้วย เนื้อตัวของชายหนุ่มจึงมีรอยแผลหลายแห่ง พอเขาส่งเสียงเร่งเร้าให้นางกระทำแรงขึ้น เตียวร่วนก็อดใจไม่ไหว นางเผลอใช้เล็บจิก และข่วนเขาจนเป็นรอยแผลยาวเป็นทางทั้งหน้าอก และต้นแขนกำยำ จากนั้นความร้อนแรงของทั้งคู่ผ่านลูกกรงเหล็ก ก็สร้างความสยิวระหว่างชายหญิงอย่างที่สุด ยามนี้เตียวร่วนไม่ได้สงสัยว่าชายหนุ่มหลับหรือตื่น นางรู้แต่ว่าต้องการให้เขาส่งความอุ่นจัด และน้ำวิสุทธิ์เข้าในแอ่งเนื้อนิ่มโดยไว หญิงสาวขยับบั้นท้ายกลมงอนชิดลูกกรงเหล็ก เปิดทางให้อู๋หยางจีที่นั่งอ

“ข้ามียาถอนพิษ รับรองว่ามันช่วยเจ้าได้” “มีแล้วทำไม ถึงไม่รีบช่วยข้า” “เรื่องนี้ ย่อมต้องมีข้อแลกเปลี่ยน คลายมนตร์ดำที่สะกดข้าเสีย แล้วข้าจะทำให้เจ้าเลิกทำท่าเหมือนสุนัข ตัวเมียแสนยั่วยวนเช่นนี้” ถิงมี่กัดฟันกรอด ๆ แล้วแข็งใจเข้าไปชิงหลาน นางท่องบทสวดอยู่ประเดี๋ยว และดึงยันต์ที่ติดแผ่นหลังเขาออก “ช่วยข้า หากยังชักช้า เจ้าไม่ได้ตายดีแน่!” “แม่นางถิงมี่ มั่นใจรึที่จะให้ข้าช่วยเจ้า” “อย่าผิดคำสัญญา เจ้าเป็นลูกผู้ชายหรือเปล่า” ชิงหลานยกยิ้มร้ายๆ ตรงมุมปาก และเอ่ยเสียงดังเจนว่า “ข้าเป็นลูกผู้ชายพอ และคืนนั้นเจ้าลืมไปแล้วหรือว่า ร่ำร้องบอกข้าว่าอย่างไร” เขาเอ่ยจบก็ก้าวเข้าไปหานาง แล้วจับท้ายทอยหญิงสาวเอาไว้ ถิงมี่ทั้งตกใจ ตั้งตื่นเต้น หัวใจนางสั่นไหวจนแทบหล่นออกมาอยู่นอกอก “จะ เจ้าจะทำอะไรข้า” “ถอนพิษให้แม่นางถิงมี่อย่างไรเล่า” “ด้วยวิธีใด อย่าเล่นสกปรกต่อข้า” นางปากคอสั่น “เปล่าเลย ยาถอนพิษมันอยู่ในตัวข้า ทางเดียวที่จะช่วยแม่นางได้คือ” ชิงหลานเอ่ยจบ ริมฝีปากของเขาก็ประกบกับริมฝีปากนาง ถิ

เตียวร่วนมองตนเองในกระจกทองเหลือง นางเติมสีปากให้งามและผัดแป้งเพิ่มความนวลเนียนของตนยิ่งขึ้น ทว่า กระนั้นแม่นมของนางกลับมีความวิตกยามที่มองหญิงสาว “คุณหนู ดื่มชาที่กำลังอุ่นๆ ก่อนดีหรือไม่เจ้าคะ” หวางบ่าวรับใช้อายุหกสิบกว่ามองคุณหนูของตน ทั้งคู่ตกลำบากมามิน้อย กว่าจะมีชิวตรอดพอลืมตาอ้าปากได้ กระนั้นวันที่ผ่านมาหวางก็ต้องอกสั่นขวัญแขวน เพราะรับรู้ได้ว่าม่านรั่วจื่อ หรือตอนนี้คือเตียวร่วน มีอาการที่บ่งบอกว่าไม่ใช่สาวน้อยที่ตนเคยเลี้ยงดูอีกต่อไป “เฮ้อ เจ้าเอาแต่บังคับให้ข้าดื่ม ของเหม็นๆ และยังรสชาติจืดชืด ใส่น้ำตาลสักก้อนสองก่อนไม่ได้รึ” เตียวร่วนเอ่ยและมองอีกฝ่าย ใจไม่อยากตำหนิ ทว่าหมู่นี้นางรู้สึกไม่ค่อยถูกกับกลิ่นของชา รวมถึงควันธูป แม้แต่อาหารที่เป็นเนื้อสัตว์ นางก็บอกให้หวางกับชิงหลาน อย่าได้เอามาให้ตนกิน “ช่วงนี้ คุณหนูมีน้ำมีนวลขึ้นมากนะเจ้าคะ” หญิงสาวรู้สึกได้เช่นนั้น จึงมองกระจกทองเหลืองอีกครั้ง ก่อนที่หัวคิ้วเรียวสวยจะขมวดเข้าหากัน “ข้าเองก็แปลกใจ ทั้งที่ไม่หิวแต่อยากกินแป้งทอด กับซาลาเปาไส้เห็ดหอมเต้าหู้อยู่ตลอด หากเจ้าไปตลาดช่ว

“ ให้เขาได้เตรียมร่างกาย เพื่อเป็นเจ้าบ่าวของวิญญาณสาวจากหอแดง สิ่งใดที่ดีที่สุด พวกท่านย่อมต้องจัดหาให้เขา” ท่านหมอกล่าวจบ จึงส่งงานต่อให้หมอหนุ่มที่เป็นลูกศิษย์ดูแล ฝ่ายนั้นมีท่าทีกระตุ้งกระติ้ง อีกทั้งชะม้อยชม้ายสายตามองอู๋หยางจี แต่เขาไม่ได้ถือสา ด้วยคนที่ยืนหลังสุดของกลุ่ม ทำให้เขาต้องอมยิ้ม จากการประเมินของเขา สตรีนางนั้นคงเป็นสาวใช้ นางดูซื่อๆ มีแววไม่ฉลาดเฉลียว ใบหน้าซีดอยู่สักหน่อย ที่น่าสงสารคือดวงตาข้างหนึ่งบอด อีกทั้งใต้คางยังมีปานดำเป็นปื้นใหญ่ หากสิ่งที่ดึงดูดสายตาเขาคือหน้าอกอวบใหญ่ กับเอวคอดกิ่ว ผิดแต่นางแต่งเสื้อผ้าเก่าสีทึบ อีกทั้งเนื้อผ้าค่อนข้างหยาบ จึงทำให้ความงามที่มีอยู่ถูกลดทอนลงไป “ให้นางใบ้พาคุณชายอู๋ไปอาบน้ำเถิด” หมอหนุ่มน้อยกล่าว พลางยกมือปิดปากคล้ายกลั้นเสียงหัวเราะเขินอายของตน อู๋หยางจีมองดูหมอหนุ่มแล้วนึกขำ แต่ก็เก็บอาการเอาไว้ ยามนี้เขาอยากรู้เหลือเกินว่า เจ้านายสาวกับบ่าวของนางช่างเป็นพวกขวัญกล้าเทียมฟ้า ถึงขั้นกล้าหาญมาปรากฏตัวที่นี่ และกำลังเล่นละครตบตาผู้อื่น แน่นอน คนทั้งคู่เคยหลอกเขามาหนหนึ่งแล้ว ด้วยการปลอมตัวเป็นย