บททั้งหมดของ That Gigolo Turned Out to be a Billionaire: บทที่ 211 - บทที่ 220

NEOMartes ng umaga, hindi ko na kayang magpanggap na hindi ako curious tungkol sa nangyari kahapon.Buong gabi ko iyong inulit-ulit sa isip ko. Yung paraan ng pagbaligtad ni Via sa phone niya sa mesa, sobrang obvious na halos nakakatawa na. Yung expression niya na parang batang nahuling kumakain ng kendi bago mag-dinner. At lalo na yung sinabi ni Astrid na “strategies of strategy,” na halatang imbento lang sa sobrang panic.Sinubukan kong mag-focus sa mga financial report na nakakalat sa mesa ko, pero bawat limang minuto napapatingin ako sa corridor, hinahanap si Via.Nang dumaan siya sa harap ng opisina ko bandang alas-nuwebe kinse, may hawak na kape at nakangiti habang may binabasa sa phone niya, may kakaibang kirot akong naramdaman sa dibdib.Hindi naman dapat iyon concern ko.Magkaibigan kami.Iyon ang malinaw na napagkasunduan namin noong gabing iyon sa restaurant. Friends. At ang mga magkaibigan ay marunong rumespeto ng privacy ng isa’t isa. Hindi sila nanghihimasok sa pe

May kakaibang magic ang Sabado ng umaga sa London. Ang mabilis at stress na ritmo ng buong linggo ay napapalitan ng mas relaxed na atmosphere. Mabagal lang maglakad ang mga tao sa kalsada, may mga couples na nagkakape sa mga mesa sa labas ng café kahit malamig ang hangin, at parang walang nagmamadaling makarating kahit saan.Napagdesisyunan kong iyon na ang perfect na araw para sa wakas ay puntahan ang sikat na Portobello Road Market sa Notting Hill. Ilang beses na itong nabanggit ni Astrid sa akin. Sabi niya kailangan ko raw talagang makita, lalo na ang antique section, na ayon sa kanya ay parang “hidden treasure” kung saan puwedeng makakita ng kung anu-ano, mula sa rare records hanggang vintage jewelry.Sumakay ako ng metro papuntang Notting Hill Gate at naglakad sa mga residential street hanggang makarating sa Portobello Road. Abala na abala ang market. Daang-daang stall ang nakahanay sa buong kalsada, nagbebenta ng kung anu-anong bagay mula sa antiques at secondhand books hanggan

Buong umaga akong paulit-ulit na nag-eensayo sa isip ko kung ano ang sasabihin ko kay Neo. Simple lang naman dapat ang pag-uusap na iyon, at least in theory: magpasalamat sa mga regalo, tanggapin ang plaka, at ibalik ang kuwintas. Simple, diretso, walang komplikasyon.Pero kung ganon kasimple, bakit nanginginig ang mga kamay ko habang hawak ko ang maliit na kahon na may asul na velvet?Halos mag-aalas dos na ng hapon bago ako tuluyang nakakuha ng lakas ng loob para maglakad papunta sa opisina niya. Bahagyang nakabukas ang pinto, at mula roon ay nakita ko siyang nakatutok sa ilang dokumento sa mesa niya. May isang hibla ng buhok na bumagsak sa noo niya, at hindi ko maiwasang maalala ang Sabado sa palengke.Bahagya akong kumatok sa pinto.“Come in,” sabi niya nang hindi tumitingin.“Neo?” mahina kong tawag. “Pwede ba kitang makausap sandali?”Inangat niya ang tingin at ngumiti nang makita ako. Iyong ngiti niyang totoo at relaxed, na laging may kakaibang epekto sa sikmura ko.“Of c

“Next,” bulong ko habang ini-swipe ko ang screen ng phone ko para i-reject na naman ang isang profile.“Mike, 34, lawyer. First photo: okay naman, naka-suit, professional smile. Second photo: hawak niya ang patay na isda na kasing laki ng bata. Bakit ba iniisip ng mga lalaki na attractive ang pangingisda?”“Baka kasi nagpapakita iyon na marunong silang manghuli at maging provider?” sabi ni Astrid habang nagtatrabaho kunwari sa computer niya, pero halatang nakikinig sa drama ko.“Provider ng ano? Salmonella?” sabi ko habang umiikot ang mata ko at nag-swipe ulit sa susunod.“Oh, ito mukhang normal… wait lang.” Napakunot ang noo ko habang binabasa ang bio. “Sabi dito: ‘Looking for a woman who can cook, clean, wash, and not be too feminist.’ Diyos ko. Nasa 2025 ba tayo o 1925?”Ala-tres na ng hapon ng Huwebes, at halos dalawa’t kalahating oras na akong naghahanap ng disenteng makakasama sa party bukas. Ang dapat sana ay simpleng task lang ay naging parang archaeological expedition sa

Bumalik ako sa mesa nang diretso ang lakad ko, pero kumukulo pa rin ang inis ko. Paano nagkaroon ng lakas ng loob si Neo na husgahan ako? Parang naman napaka-perfect ng relasyon niya kay Abigail.Pagdating ko sa mesa, si Charlie ay may kinukuwentong halatang imbento tungkol sa mga “academic adventures” niya kay Margery, na mukhang pilit lang nakikinig.“Sorry, natagalan,” sabi ko habang umuupo ulit.“Kinukuwento ni Charlie yung time na nakakita siya ng rare manuscript sa isang library sa Oxford,” sabi ni Astrid. Kumikinang ang mga mata niya pero halata mong pinipigilan lang niya ang tawa.“Yeah,” sabi ni Charlie nang masigla. “Manuscript iyon from the… uh… sixteenth century. Very rare. Tungkol sa… knights.”Sixteenth century? Knights?Kahit ako alam kong mas nauna ang panahon ng mga medieval knights.“Ah… interesting,” sabi ko habang umiinom ng malaking lagok sa drink ko.Tinignan ako ni Astrid na parang sinasabi ng mukha niya, “Via, ano ba ‘tong dinala mo dito?” At honestly, w