Alle Kapitel von That Gigolo Turned Out to be a Billionaire: Kapitel 201 – Kapitel 210

Dumating ang tawag ni Margery noong Martes ng umaga habang nire-review namin ni Astrid ang mga sales reports.“Via?” maayos at pormal ang boses niya sa kabilang linya. “Mr. Campbell would like you to accompany him to dinner with the French investors this Friday. Naniniwala siya na makakatulong ang knowledge mo tungkol sa Philippine market sa discussion.”Parang may tumambling sa loob ng tiyan ko.“Of course,” sagot ko, pilit na pinapanatiling propesyonal ang tono ko. “Anong oras?”“Eight in the evening sa St. Bernards’. I’ll send the full details through email. Thank you.”Pagkababa ko ng tawag, napansin kong nakatingin na sa akin si Astrid. May kakaibang ngiti siya sa mukha, yung parang may alam siya na hindi ko sinasabi.“Work dinner?” tanong niya. Pero halata sa tono niya na parang may iniisip siyang iba.“Trabaho lang iyon, Astrid. The French investors.”“Of course it is,” natatawa niyang sagot. “Kaya pala namula ka agad nung narinig mo pa lang.”Sinubukan kong ibalik ang

Ilang segundo ring nanatili ang katahimikan. Para bang ang bagal ng takbo ng oras. Nasa sahig pa rin ako ng elevator, nakaluhod sa pagitan ng mga paa ni Neo, nakapatong pa rin ang mga kamay ko sa mga hita niya. Parang nanigas ang buong katawan ko. Si Neo naman ay wala pa ring suot na shirt, medyo hindi pantay ang paghinga, habang ang blond na babae ay nakatingin sa amin na parang hindi makapaniwala kung ano ang nakikita niya.“Ahm... I can explain,” sabi ko habang pilit na tumatayo agad, pero parang nakalimutan ng mga binti ko kung paano gumalaw.Inabot ni Neo ang kamay ko para tulungan akong makatayo. Kasabay noon, mabilis niyang sinuot ulit ang basang shirt niya na parang wala lang.“Hindi mo kailangang magpaliwanag,” sabi niya. Bumalik na sa kalmado at kontrolado ang boses niya, yung tono na sanay akong marinig sa opisina. Pero may tensyon sa balikat niya na hindi ko napansin kanina.Humakbang papasok sa elevator ang babae. Unti-unting lumitaw ang isang amused na ngiti sa mga la

Dumating ako sa St. Bernards’ nang 7:25 ng gabi, limang minuto bago ang napag-usapang oras. Mahalaga ang pagiging on time sa mga business meeting. Hindi naman ito date, siyempre. Isa lang itong meeting sa trabaho. Isang strictly professional na meeting para pag-usapan ang corporate strategies kasama ang mga French investors.Pinili kong isuot ang isang navy blue na dress na sapat ang haba at sakop ang lahat ng dapat takpan. Naka medium heels lang ako para mukhang formal pero hindi naman parang sinusubukan kong magpa-impress. May blazer din ako para malinaw na trabaho ang pakay ko rito. Nakatali ang buhok ko sa isang maayos na bun, minimal lang ang makeup ko, at tuwid ang postura ko habang naglalakad.Isa akong professional. Isang market development specialist. Walang iba.Inalalayan ako ng Manager papunta sa isang reserved na mesa sa medyo private na bahagi ng restaurant. Wala pa si Neo, kaya nagkaroon ako ng ilang minuto para ayusin sa isip ko ang mga puntos na kailangan kong bangg

NEONag-iwan ako ng sapat na pera sa mesa para bayaran ang bill, pagkatapos ay mabilis akong lumabas ng restaurant para habulin siya. Hindi pwedeng doon lang magtapos ang lahat. Hindi ngayon na sa wakas naiintindihan ko na kung bakit siya kumikilos na parang isang corporate robot.Naabutan ko siya sa sidewalk sa harap ng restaurant. Nakatingin siya sa phone niya at halatang naiinis.“Fifteen minutes pa daw bago dumating ang Uber,” mahina niyang sabi nang hindi tumitingin sa akin.“Via…”“Please, huwag na.” Umiling siya habang iniiwas pa rin ang tingin. “Nasabi ko na ang lahat ng kailangan kong sabihin.”“Pero ako, hindi pa.”Malalim siyang napabuntong-hininga at sa wakas tumingin sa akin. May mga luha sa gilid ng mga mata niya na halatang pinipigilan niyang tumulo.“Ano pa ba ang gusto mo sa akin, Neo? Nilinaw ko na na kailangan kong lumayo. Para ito sa professional good ko.”“May gusto lang akong ipaintindi sa’yo.” Lumapit ako ng isang hakbang pero sinigurado kong may respet

Tumunog ang cellphone ko alas-tres ng madaling araw ng isang Biyernes, at agad akong nagising mula sa mahimbing na tulog. Ilang segundo akong tulala, hindi agad maintindihan kung nasaan ako at bakit may maingay na tunog sa kalagitnaan ng tahimik na madaling araw sa London.Nang maabot ko rin ang phone sa mesita sa tabi ng kama, nakita ko ang pangalang “Helga” na kumikislap sa screen. Biglang bumilis ang tibok ng puso ko. Kapag may tumatawag sa ganitong oras, kadalasan hindi iyon magandang balita.“Helga?” sagot ko habang inaangat ang phone sa tenga ko. Paos pa ang boses ko dahil sa antok. “Okay lang ba kayo? May nangyari ba?”“Hi, Via!” masiglang sagot ng kapatid ko. Sobrang energetic ng boses niya para sa alas-tres ng umaga. “Kamusta ka na?”“Helga,” sabi ko habang napaupo sa kama at sumilip sa digital clock, “alas-tres dito.”“Talaga?” parang nagulat siya. “Damn, hindi ko talaga makuha nang tama itong mga time difference na ’to. Umaga ba diyan o hapon?”“Madaling araw! As in, m