บททั้งหมดของ That Gigolo Turned Out to be a Billionaire: บทที่ 191 - บทที่ 200

DAMIANHirap pa rin akong i-process ang lahat ng nangyari habang hawak ko si Helga sa dibdib ko. Ramdam ko ang panginginig ng katawan niya habang mahigpit siyang kumakapit sa akin, para bang ako lang ang natitirang bagay na puwede niyang sandalan. Si Mattheus, nakadikit sa kanya, mukhang ligtas naman, pero kita ko sa mga mata ni Helga ang adrenaline at yung shock ng ginawa niya.Sa loob ng ilang oras, nabuo ko na ang buong operation. Mga pulis naka-position sa paligid, mga sniper nakatago sa tamang spots, mga negotiators for kidnapping ay ready din, pati mga drone na umiikot sa area para sa real-time na surveillance. Lahat nakaplano. Papasok ako sa shed acting like I was giving in to Mark, habang hinihintay ng special forces ang signal na oras na para umaksyon.Pero limang minuto bago magsimula ang supposed negotiation, may dumating na alert sa radio: “Target escaped on her own. I repeat, the hostage escaped alone.”“Helga, you’re completely crazy,” sabi ko habang unti-unti ko siya

Ang Chapel of Our Lady of the Conception ay hindi pa kailanman naging ganito kaganda tulad ng umagang iyon ng Linggo. Dumadaloy ang golden sunlight mula sa mga stained-glass windows, at ang mga kulay ay gumagalaw na parang maliliit na alon sa ibabaw ng dark wooden pews kung saan nakaupo ang pamilya namin at mga pinakamalapit na kaibigan.Si Mattheus ay sobrang gwapo at perfect sa kandungan ko, suot ang traditional na baptism outfit ng pamilya Avelino, isang puting linen set na may hand-embroidered details. Isinuot din ito kay Damian noong bininyagan siya, kaya naging tuloy-tuloy ang tradition sa anak namin. Yung hazel eyes ni Mattheus, na sobrang hawig kay Damian, ay nakatitig sa mga kandilang kumikislap at sa white flowers sa altar.“Para talaga siyang little angel,” bulong ni Mama sa kanan ko, mga mata niya puno ng tuwa ng isang proud na lola. Hindi niya tinigilan ang pag-ayos ng kung anu-anong “kunwari may kulubot” sa outfit ni Mattheus, para lang siguraduhin na perfect ang lahat

Medyo nararamdaman ko na ang pagiging kalmado, dahil sa nakakakalmang boses ni Neo at kung paano naging natural ang aming usapan, nang biglang lumipad ang eroplano nang mas marahas kaysa sa mga nakaraang beses. Sa pagkakataong ito, masasabi kong bumagsak kami ng ilang metro sa hangin, at lahat ng maling pakiramdam ng seguridad na nakuha ko ay agad na nawala.“I-I don't wanna die!” sabi ko, habang mahigpit na nakakapit sa braso ni Neo. Hindi ko maiwasang mapansin na hindi ako nagkakamali tungkol sa kanyang mga muscles. Matigas nga. “You won’t die,” sagot niya na parang sure na na sure.“Paanong nakakasigurado ka?” Umiiyak kong tanong.“May importante akong meeting sa trabaho next week, so I don’t plan on dying on this plane. Kaya hindi ka rin pwedeng mamatay. And, my most important point, nakita mo ba ‘yung babaeng iyon doon?” Turo niya gamit ang kanyang ulo sa isang mag-asawa na nasa aming diagonal. “Noong sumakay kami, sinabi niya sa asawa niya na she’s pregnant with twins. Hindi

Dalawang buwan na ang lumipas mula noong unang beses akong tumapak sa London, at masasabi ko nang sigurado na sobra akong na-surprise sa lungsod na ‘to. Ang London ay parang halo ng old historyat super modern na mundo, may medieval castles sa tabi ng futuristic skyscrapers, at normal lang na mag-five o’clock tea habang nagdi-discuss ng digital marketing strategies.Ang office ng Avelino London ay nasa isang eleganteng building sa Mayfair, overlooking Hyde Park. Mas maliit siya kaysa sa HQ ng Axis Port pero may sariling charm. Mga classic na kahoy na muwebles, malalaking bintana na pumapasok yung golden light tuwing hapon. Kapag may araw, syempre kasi in two months, napatunayan ko na hindi joke yung London weather. Ulan dito, ambon doon.“Via, nagda-daydream ka na naman,” sabi ni Astrid, kinukurot ako ng bahagya sa tagiliran. “Ano na naman ang iniisip mo?”“Iniisip ko lang na ang bilis pala ng dalawang buwan,” sagot ko habang ibinabalik ko ang atensyon ko sa spreadsheet sa laptop ko,

Nagising ako dalawang oras bago tumunog ang alarm ko.Dalawang buong oras nakatingin lang sa kisame ng apartment ko, iniisip lahat ng possible scenarios para sa meeting ngayong araw. At halos lahat ng scenario na naiisip ko… ending ko nasa basement, naka-assign sa archive department.Bumangon ako ng 5 AM at diretso akong naligo, as if yung mainit na tubig kaya tanggalin yung anxiety na bumabara sa dibdib ko simula kahapon. Hindi rin umubra.Pagbukas ko ng closet para pumili ng susuotin, nagkaroon ako ng mini panic attack. Ano bang sinusuot ng isang tao para sa meeting with her boss na… ehem… nagkaroon ng intense moment sa airplane bathroom? May etiquette book ba para sa ganitong situation?Una kong kinuha yung navy-blue dress na lagi kong sinusuot pag kailangan ko ng confidence. Sabi ni Helga mukha daw akong “power executive” doon. Pero naisip ko, baka too formal. Baka obvious na pinipilit kong maging composed. So nagpalit ako: white blouse and black skirt. Kaso mukha naman akong h