Alle Kapitel von That Gigolo Turned Out to be a Billionaire: Kapitel 231 – Kapitel 240

Sabado ng umaga sa Heathrow Airport at mas matao iyon kaysa sa inaasahan ko. Dumating kami ni Astrid nang isang oras nang mas maaga, parehong excited at medyo kinakabahan habang hinihintay sina Helga, Damian, at Mattheus na sa wakas ay darating na sa London.“Yun na yung flight nila,” sabi ni Astrid habang itinuturo ang arrival board. “Landed na sila twenty minutes ago.”Tumayo ako sa dulo ng mga paa ko, pilit sinisilip ang mga taong lumalabas mula sa international arrivals. Nang sa wakas ay makita ko si Helga na buhat si Mattheus habang si Damian naman ay humihila ng dalawang malalaking maleta, biglang may emosyon na sumiklab sa dibdib ko na halos ikahilo ko.“Helga!” sigaw ko habang masiglang kumakaway.Napansin niya ako agad. Biglang lumiwanag ang mukha niya kahit halatang pagod siya sa mahabang biyahe. Tumakbo ako papunta sa kanya at niyakap siya nang mahigpit, halos madaganan ko pa si Mattheus sa sobrang excitement.“My little sister,” bulong niya sa tenga ko habang mahigpit

Linggo ng umaga sa London at malamig ang hangin, pero bahagyang maaliwalas ang langit. Yung tipikal na panahon ng lungsod kung saan pilit sumisilip ang araw sa pagitan ng makakapal na ulap.Nagpasya kami ni Helga na lumabas nang maaga para maglakad-lakad. Gusto naming makalayo sandali sa pormal na atmosphere ng pamilya Avelino at sa tensyon na naramdaman ko sa bahay ni Neo kahapon.“Kailangan ko ng fresh air,” sabi ni Helga nang magising kami kanina. “And you need to show me the London you keep talking about.”Kaya ngayon naglalakad kami sa mga kalsada ng Kensington. Itinutulak ni Helga ang stroller ni Mattheus habang ako naman ang may bitbit na bag na may mga laruan, diaper, at snacks sakaling magising siya at magutom.Tahimik at simple lang ang sandaling iyon. Matagal na rin mula nang magkaroon kami ng ganitong oras na kaming dalawa lang. Walang agenda, walang nagmamadali, walang istorbo.“Ang bilis niyang lumaki,” sabi ko habang tinitingnan si Mattheus na mahimbing na natutulog

Mabigat ang pakiramdam sa opisina habang papalapit ang pagtatapos ng araw. Hindi lang ito yung karaniwang pagod kapag malapit na ang uwian. May kakaibang tensyon sa buong floor dahil sa paghahanda para sa Avelino party na gaganapin sa Biyernes.Halos lahat ng tao ay mukhang mas seryoso kaysa sa normal. Para bang ramdam ng lahat ang pressure na kailangan nilang magpakitang-gilas sa harap ng mga international partners na dadalo.Nasa mesa lang ako, hawak ang cellphone ko at nag-i-scroll nang walang malinaw na dahilan. Simula nang i-delete ko ang dating app, nagkaroon ako ng nakakainis na habit na paulit-ulit na tingnan ang feed ko sa Instà, na parang may hinahanap ang isip ko na hindi na talaga nandoon.“You still look like someone na nawalan ng favorite app,” komento ni Astrid habang sine-save ang isang file sa computer niya bago lumingon sa akin. “Sinabi ko na sa 'yo, ipapakilala kita sa perfect guy sa party. Makakalimutan mo agad yung Drifter na yan.”Napabuntong-hininga ako nang

“Lunch tayo ngayon?” sabi ni Astrid noong Huwebes ng tanghali habang bigla siyang lumapit sa mesa ko. May pamilyar na determinasyon sa mukha niya, yung tipong alam kong may plano na naman siya. “Kailangan kong mag-destress at gusto kong pag-usapan yung party bago ulit maging sobrang busy sa opisina.”“Sige,” sagot ko habang sine-save ang document na ginagawa ko. “Saan mo gustong kumain?”“Doon sa maliit na French restaurant sa kanto. La Petite. Perfect ang ambiance para sa girls’ talk.”Akala ko magiging simpleng lunch lang iyon. Isang maikling pahinga mula sa sunod-sunod na paghahanda para sa Avelino party na gaganapin na bukas.Magulo pa rin ang isip ko dahil sa nararamdaman ko kay Neo at sa mga alaala tungkol kay Drifter, kaya naisip ko na magandang distraction ang lumabas sandali.Maliit at cozy ang restaurant. May simpleng Parisian style na dekorasyon na agad nagbibigay ng classy na vibe sa lugar. Umupo kami sa mesa malapit sa bintana kung saan kita namin ang mga taong dumada

Mas lalo akong namangha sa mansyon ni Abigail kaysa sa inaasahan ko. Nasa isa ito sa pinaka-exclusive na lugar sa London, yung tipong bahay na nakikita mo lang sa architecture magazines o sa pangarap ng mga ordinaryong tao. Naghihintay na si Erik Delaney sa may entrance, nakaayos nang maayos sa suot niyang smoking na halatang tailored para sa kanya. May hawak siyang dalawang baso ng champagne.“Ang ganda mo tonight,” sabi niya nang makalapit ako, sabay abot ng isang baso na may sincere na ngiti.“Thank you,” sagot ko, tinanggap ang champagne habang pilit ina-adjust ang sarili ko sa heels na kanina pa sumasakit sa paa ko.Binuksan ni Erik Delaney ang pinto para sa akin, natural lang sa kanya yung ganung klaseng gentleman na asal, parang kinalakihan na niya. Dapat siguro kinikilig ako sa ganun, pero ewan ko, parang na-appreciate ko lang siya bilang maayos na tao, nothing more.Pagpasok ko, halos mapahinto ako. Sobrang ganda ng loob ng mansyon. May malaking crystal chandelier, marble