บททั้งหมดของ That Gigolo Turned Out to be a Billionaire: บทที่ 221 - บทที่ 230

NEOAng totoo, hindi naman talaga namin choice na umalis doon.Pagkatapos kong suntukin si Charlie, halos ilang segundo lang lumipas ay dumating agad ang mga security ng Anna's. Hindi na sila nakinig sa kahit anong paliwanag tungkol sa harassment o self-defense.“House policy,” sabi nila. “Any physical violence means immediate expulsion.”At ngayon, heto kami. Nakaupo sa gilid ng bangketa sa labas ng isa sa pinaka-eksklusibong club sa London. Naka-suit pa rin ako, si Via naka-eleganteng dress, at pareho kaming may hawak na baso ng inumin na nakuha naming dalhin palabas sa pagmamadali bago kami tuluyang paalisin.“Well,” sabi ko habang umiinom ng whisky ko, “...definitely hindi ito kasama sa plano ko tonight.”Tumawa si Via. Totoong tawa, yung parang biglang nagtanggal ng bigat sa buong gabi.“I can imagine,” sabi niya. “Sorry kung nasira ko yung gabi mo.”“Hindi mo sinira,” sagot ko agad. “Yung stupid idiot na iyon ang sumira.”“Still… hindi mo naman kailangang gawin iyon. Dah

Dumating ako sa apartment bandang alas sais y media ng gabi matapos ang isang araw na parang walang katapusan. Kahit na somehow naibalik ko ang mood ko kanina sa pantry ng opisina habang nagkukuwentuhan kami ng mga officemates tungkol sa mga disastrous na date, pakiramdam ko emotionally drained pa rin ako.Halo-halo ang nasa isip ko. Yung natitirang hiya mula sa nangyari sa party, yung kakaibang relief na naramdaman ko nang i-share ko ang experience ko sa mga ka-opisina ko, at higit sa lahat, yung message na iyon na hindi ko maalis sa isip ko.Pagpasok ko sa apartment, agad kong sinipa ang sapatos ko, ibinagsak ang bag ko sa sofa, at saka ko lang napansin na wala pala akong pagkain para sa dinner.Binuksan ko ang refrigerator.Halos walang laman.May isang yogurt na expired na, at may tira pang Chinese food na hindi ko na maalala kung kailan ko inorder.“So pizza na lang,” bulong ko sa walang taong apartment habang kinukuha ang phone ko para umorder sa paborito kong pizzeria.Ha

Medyo tahimik ang Lunes ng umaga sa opisina hanggang sa biglang nag-vibrate ang phone ko. Nasa desk ako, nire-review ang sales reports ng organic line namin, nang makita kong si Helga ang nag-message.“Ano, hulaan mo kung sino ang pupunta sa London soon?”Automatic akong napangiti. Si Helga talaga, kaya niyang pagaanin ang araw ko kahit isang simpleng message lang.“Hmm… teka, isipin ko… Papa? Lady Gaga? Isang celebrity na dapat kilala ko pero hindi ko kilala? O baka naman… hindi ko alam… ang paborito kong kapatid na may napaka-cute na baby na sobrang nami-miss ko?”Halos agad dumating ang reply.“Hahahaha very funny! May malaking international meeting ang Avelino. Si Damian excited sa mga million contracts, ako naman excited uminom ng maraming wine at gumala kasama ang mahal kong kapatid. So get ready!”Napatalon nang kaunti ang puso ko. Ang pagpunta ni Helga sa London ay hindi lang tungkol sa pag-kita namin ulit. Ibig sabihin makikita ko rin si Mattheus nang personal, makikita

NEOPaakyat na ang elevator nang biglang pumasok si Via na halos tumatakbo. Mukhang late siya sa kung anong meeting. Medyo hingal pa siya nang magsara ang pinto, at kaming dalawa na lang ang naiwan sa loob.“Good morning,” sabi ko, pilit na casual ang tono.“Good morning,” sagot niya habang inaayos ang bag niya at nakatingin sa mga numerong paakyat sa panel. “At least this time hindi ako may hawak na coffee cup.”Napahinto ako sandali. Reference iyon sa insidenteng halos maghalikan kami noon. Hindi ko inaasahan na babanggitin niya iyon.Napatawa ako nang totoo.“My skin appreciates that,” sagot ko.Nang magtagpo ang mga mata namin, parang biglang naging mas mabigat ang hangin sa loob ng elevator.Mabilis siyang umiwas ng tingin. Nakita ko ang pamumula ng pisngi niya, isang bagay na pamilyar na sa akin. Halos sigurado ako na naaalala niya rin ang muntik nang mangyari sa mismong lugar na iyon.Dahil ako, malinaw na malinaw pa rin sa isip ko.Tumunog ang elevator sa ikasampung

NEONasa opisina ako, nagre-review ng ilang kontrata, nang maisipan kong ipadala ang susunod kong tanong kay Via. Halos mag-aalas-diyes na ng umaga at wala pa rin siyang sinasabi tungkol sa mga bulaklak. Baka hindi pa niya napo-process ang regalo, o baka sobrang busy lang siya sa trabaho.Binuksan ko ang app at nag-type.“Fourth question: What attracts you more in a person? Someone who challenges you, or someone who complements you?”Pinindot ko ang send at ibinaba ang phone sa mesa. Sinubukan kong ibalik ang atensyon ko sa mga dokumentong nasa harap ko. Pero mahirap mag-focus kapag kalahati ng isip ko iniisip kung ano ang reaksyon ni Via nang makita niya ang mga rosas.Sana nagustuhan niya. Sana naintindihan niya ang reference sa usapan namin kagabi.Isang matibay na katok sa pinto ang nagpatigil sa iniisip ko.“Pasok,” sabi ko.Pumasok si Astrid. Seryoso ang mukha niya.“Neo, kailangan kitang kausapin tungkol sa isang security situation.”“Sure. Umupo ka. What happened?”