All Chapters of Secret Affair with My Hot Ninong: Chapter 121 - Chapter 130

Nakatingin sa bintana si Liana, pilit kinokontrol ang paghinga. Si Rafael, nakatutok sa kalsada, pero ramdam ang mga tanong na nag-iipon sa dulo ng dila niya.Umuusad na nang kaunti ang trapik. Sa stereo, tuloy pa rin ang mellow song, mahina lang, pero sapat para punuin ang espasyo.Hindi napigilan ni Rafael ang sarili. Lumabas sa bibig nito, parang aksidenteng nadulas ang isang pangalan na matagal nang naka-kandado.“Liana…”Parang may humila sa hangin sa loob ng kotse.Nanigas si Liana. Hindi siya lumingon. Never niyang aaminin na siya si Liana.Dahan-dahan siyang humarap. “Huwag mo akong tawaging Liana.” Ang boses niya, malamig pero may panginginig na nakatago. Tapos, parang may ibang persona na biglang humawak sa dila niya, may bahagyang British accent sa bawat salita. “That’s not my name.”Napakurap si Rafael. British accent? Hindi niya alam kung acting o reflex.“Zarina,” mahina nitong sabi.Hindi siya nakapagsalita.Nang biglang may motorbike na biglang sumulpot mula sa kanan, d

Malamig ang aircon sa gym, pero mas mainit ang titig ni Rafael habang nakatayo sa harap ni Liana, parang hinuhubaran siya ng katotohanan kahit naka-workout clothes siya.“Magsabi ka ng totoo,” mababa ang boses nito, hindi sigaw pero mas nakakatakot. “Ikaw si Liana, hindi ba?”Parang may kumapit sa lalamunan ni Liana. Ang ring, ang punching bag, ang amoy ng rubber mats, lahat biglang naging masikip.Huminga siya nang malalim.“You’re insane,” sabi niya, pilit pinapapino ang tono, pero may panginginig. At doon, sumingit na naman ang bahagyang British accent, hindi niya sinasadya, pero lumalabas kapag cornered siya. “Don’t push me, Rafael. Hindi ako si Liana.”Isang hakbang ang lapit ni Rafael. Hindi ito humawak. Pero ramdam ni Liana ang presensya niya, parang init na tumatama sa balat.“Iba ang nararamdaman ko,” sagot ni Rafael, halatang pinipigilan ang sarili. “Ikaw si Liana. Umamin ka na.”“Hindi ako si Liana,” ulit niya, mas matalim. “Kung sino man ang babaeng sinasabi mo--hindi ako

“Zarina…” mahinang tawag ni Charlie, dahan-dahang umupo sa gilid ng sofa. “Are you sure?”Hindi siya nagbiro. Wala ‘yung usual na kalokohan. Ang mga mata niya, seryoso, nag-aalala.“Ano bang sure?” pa-simple si Liana, pero nanginginig ang mga daliri niya.“Sure ka ba sa… kasal?” huminga si Charlie. “I mean, alam mo kung ano ako.”Saglit na tumahimik si Liana.“Exactly,” sabi niya, mababa ang boses pero matatag. “Alam ko ang pagkatao mo. At tanggap kita bilang kaibigan. Pwede tayong magtulungan.”“Kailangan kong takasan si Rafael,” diretsong sabi ni Liana. “At kailangan mo ng… asawang na ihaharap sa publiko.”Natawa si Charlie, isang maikling tawa na may halong gulat.“Charlie, please,” pabulong niya, halos maiyak. “Hindi ito joke.”Nagbago agad ang mukha ni Charlie. Tumango siya, dahan-dahan. “Okay. Gets. Pero… ganito ha.” Itinaas niya ang daliri, parang naglalatag ng rules. “Kung gagawin natin ‘to, klaro tayo. Ayokong mapipilitan ka lang.”“Hindi ako napipilitan,” sabi ni Liana, mabi

Malakas ang ulan, bugso na parang may galit ang langit, kumakabog sa bubong, humahampas sa gate, at gumuguhit ng malamig na hangin sa bintana.“Ma,” pakiusap ni Riley, nakadungaw sa may sala habang hawak ang robot na binuo nila. “Ang lakas po ng ulan. Pwede po ba mamaya na umuwi si Kuya? Baka mabasa po siya at magkasakit.”Nanigas ang dila ni Liana.Magkatabi ang mag-ama. Parang magkakampi. Parang alam ng mga ito ang eksaktong sandaling kaya nitong manatili ng hindi mapapalayas.Hindi siya tumingin kay Rafael. Sa anak niya lang.“Riley,” mahinahon niyang sabi, pero may warning. “Bisita lang si Kuya. Hindi tayo pwedeng magpatulog ng bisita dito.”“Hindi po matutulog,” mabilis na sagot ng bata. “Stay lang po sa sala. Ten minutes po. Please?”Napapikit si Liana. Ten minutes. Sapat para tumigil ang ulan? Hindi. Pero sapat para matahimik ang anak niya at makaiwas sila sa drama.Huminga siya nang malalim, saka tumango kahit napilitan.“Ten minutes lang,” diin niya. “Kapag humina ang ulan, uu

Hindi mapakali si Liana. Halos hindi niya mahawakan nang maayos ang baso ng latte. Sa kabilang side ng mesa, si Sofia nakasandal, pero halatang pilit lang ang composure. May anino pa rin ng takot sa mata niya mula kagabi.“Bes,” mahinang sabi ni Sofia, “eh kung ipagtapat mo sa kanya ang ginawa ni Stella sa’yo? Malay mo may second chance pa…Baka maayos pa ninyo.”Napapikit si Liana.“Wala na,” sagot niya, diretso. “Wala na akong planong makipagbalikan kay Rafael.”Nanlaki ang mata ni Sofia. “Liana--”“Hindi dahil hindi ko siya minahal,” putol ni Liana, mas mababa ang boses, parang ayaw marinig ng ibang tao. “Pero ayoko nang malagay sa panganib ang buhay naming mag-ina. Ang dami nang nangyari. Hindi ganoon kadali ang lahat.”Napasinghap si Sofia, at saglit na tumingin sa playground, tila hinahanap ang anak niya sa kumpol ng mga bata. “Pero bes, si Riley… deserve niyang makilala ang totoong Papa niya.”“Deserve niya ang katahimikan at kaligtasan,” sagot ni Liana, matigas pero nanginginig