Todos los capítulos de Secret Affair with My Hot Ninong: Capítulo 131 - Capítulo 140

Hindi agad umimik si Rafael. Nakatayo sila sa may gate.Napansin niya ang maliit na ziplock na pinasok ni Rafael sa bulsa ng jacket.“Bakit mo nilagay sa plastic ang pinag-inuman ni Riley?” tanong niya, diretso, hindi na nagpaligoy.Bahagyang nagtaas ng kilay si Rafael. “Hmm?” kunwari’y nagtataka.Kumalma ang boses ni Rafael. “Wala,” sagot niya. “Itatapon ko lang.”Hindi siya naniwala. Pero bago pa siya makapagbitaw ng mas matalim na salita, dinukot ni Rafael ang ziplock sa bulsa niya, binuksan nang konti, parang pinapakita na wala siyang ginagawang masama.“See?” anito. “Basura lang ’to.”At sa isang mabilis na kilos parang sinadyang ipakita sa kanya, lumakad si Rafael papunta sa basurahan sa may sala at ito mismo ang nagtapon.Tumama ang ziplock sa loob ng trash bin.Pero hindi nawala ang bigat sa dibdib ni Liana.Kasi kung totoong basura lang… bakit kailangan pang i-ziplock?Humigpit ang hawak niya sa braso ni Riley.“Mama,” biglang sabi ni Riley, sabay lingon sa kanya. “Pwede po ba

“Rafael,” sabi ni Charlie, pleasant voice, “alam ko medyo awkward. Pero I hope you understand… we’re building a family. Ako, si Zarina, at si Riley.”Tumigas ang likod ni Liana.Hindi siya kumportable sa word na building a family.Pero kailangan.Para lumayo si Rafael.Para tumigil ang gulo.“Kailangan mo nang umalis,” ani Liana, mas madiin. “Hindi pwedeng ganito, pabalik-balik ka. Ginugulo mo kami,” aniyang pigil ang tinig dahil baka madinig ni Riley na naglalaro sa di kalayuan.“Thirty minutes,” pakiusap ni Rafael, hindi nakatingin sa kanya kundi kay Riley. “Para lang matapos ’yung robot.”“Hindi,” sagot ni Liana agad.At doon, biglang nagbago ang mukha ni Riley na nakalapit na pala sa kanila.“Riley!” masiglang bati ni Charlie, sabay abot ng pastries. “May pasalubong si Tito Charlie!”“Tito, salamat po,” sabi ni Riley, pero ang mata, maluha-luha na.“Mama…” mahina nitong tawag. Tapos, biglang umiyak ang bata, hindi lang iyak, atungal.“Mama,” singhot ni Riley, nanginginig ang boses,

Dahan-dahan gumalaw ang expert. Click. Twist. Pause.Parang tumigil ang mundo sa bawat tunog.Hanggang sa bumukas ang vault.Nanginig ang dibdib ni Rafael.Nanlaki ang mata ni Riley. Nakaupo ito sa dulo ng sofa, yakap ang robot, pero ngayon tila hindi na nito ramdam ang laruan.“Kuya…” mahina nitong tawag, nanginginig ang boses sa excitement at kaba. “Pwede ko po ba buksan?”Tumango si Rafael, lumuhod sa tabi niya. “Ikaw ang magbubukas.”“Madalas po itong buksan ni Mama tapos itatago kapag nakita ako.”Lumapit ang bata sa vault na parang may sagradong bagay sa loob. Dahan-dahan binuksan.At bumungad ang laman.Mga lumang ID’s, isang cellphone, at sa ibabaw, isang picture.Isang larawan ng babae at lalaking magkatabi.Nakangiti parehas sina Rafael at Liana.Nanlaki ang mata ni Riley, tila biglang nakakita ng sagot sa tanong.Kinuha nito ang picture gamit ang dalawang kamay na parang baka mapunit.“Kuya…” anitong nangingilid ang luha kahit hindi pa niya alam kung bakit. “Ikaw po ’to.”H

Sa kabilang linya, may saglit na katahimikan… tapos isang malakas na tawa.“Aaww,” ani Stella, amused. “So, you finally discover after so many years.”Bumaba ang boses ni Rafael, mas delikado. “Touch them, and I’ll kill you. Hindi ako mangingiming tapusin ka, Stella!”Bumigat ang hangin sa pagitan nila matapos ang sigaw ni Rafael. Nanginginig pa ang panga niya, umiinit ang dibdib niya sa galit at sa takot na ayaw niyang aminin.Hawak niya pa rin ang cellphone ni Liana, nakataas sa tainga niya, parang armas na biglang naging kutsilyo.Sa kabilang linya, may mahinang tawa. Nakakakilabot.“Wow,” ani Stella, parang nakikipaglaro lang. “Ang tapang mo pa rin, Rafael.”“Lumayo ka sa kanila,” madiin niyang sagot, halos pabulong na delikado. “Huwag kang magkakamaling saktan si Liana at Riley.”Saglit na katahimikan. Tapos mas lumambot ang boses ni Stella, mas nakakapanindig-balahibo.“Kung gusto mong maligtas si Liana at anak mo…” dahan-dahan nitong sinabi, parang iniisa-isa ang mga salita para

Nanginginig ang buong katawan ni Stacey habang nakaupo sa gilid ng kama. Hindi maampat ang luha sa mga mata nito.“Ayoko na…” paos nitong sabi, halos hindi marinig. “Ayoko na talaga, Zack. Pagod na ako. Gusto ko siyang ipakulong. Gusto kong matapos na ang lahat ng ito.”Nasa harap nito si Zack, nakaluhod, pinipigilan ang sariling magmura. Lumabas ang litid sa leeg.“Then, we do it,” sabi ni Zack. “Tutulungan ka namin, huwag kang matakot.”Umiling si Stacey. “Kaso… baka hindi ako paniwalaan ng korte.” Napahawak siya sa ulo niya, parang nag-iingat na mabasag ulit ang sarili. “May history ako. Alam mo ’yon. Alam nilang nawawala ako sa sarili. Baka sabihin nilang… guni-guni ko lang ’to.”Parang may kumurot sa dibdib ni Zack. Lumapit siya, niyakap si Stacey nang mahigpit.“Makinig ka,” bulong ni Zack sa buhok ni Stacey. “Hindi ikaw ang baliw. Ikaw ang biktima. At ngayon… may ebidensya tayo.”Sa gilid ng kwarto, tahimik si Rafael, pero gumagalaw ang mata niya na parang scanner. Hawak niya a