All Chapters of B U R N E D - A M P: Chapter 1 - Chapter 10

Prologue“ปากมึงบอกว่าไม่อะไรแต่มึงเงียบเป็นเป่าสากเลยนะ” น้ำเสียงของไอ้สิงห์ดังแทรกเข้ามาในโสตประสาทของผมตอนที่เอาแต่จ้องมองแก้วเหล้าตรงหน้าด้วยอารมณ์เบื่อๆ“เออเงียบแบบนี้กูกลัวนะ ให้ไอ้ธีร์มันเป็นใบ้คนเดียวก็พอมั้ง” ไอ้ปาร์คพูดแล้วก็ยังคงยื่นปากไปแซะไอ้ธีร์ที่นั่งจู๋จี๋กับเมียมันอยู่ข้างผม“ขี้เกียจพูด” จบคำตอบก็ยกเหล้าขึ้นดื่มจนหมด“แต่ลลินนี่น๊ามาทิ้งเพื่อนสุดแรร์ของกูได้ยังไง” ไอ้สิงห์พูดแล้วก็ลูบผมของลูกหยีแฟนมันไปด้วยคู่นี้พึ่งคบกันได้ไม่นานแต่คุยมาก่อนที่ผมจะเจอลลินถามว่าลลินเป็นใครมีความสำคัญกับชีวิตผมยังไงก็ตอบได้เลยว่าไม่มีความสำคัญเพียงแต่เธอแค่ทิ้งผมและบอกว่ามีคู่หมั่นแล้วหลังจากวันเกิดผมและคบกันได้แค่หนึ่งวันผมจีบเธอก่อนก็จริงเข้าหาเธอก่อนก็จริงเธอก็สวยดีแต่ผมชอบชื่อเธอ ลลินที่แปลว่าพระจันทร์ ไม่แน่ใจเหมือนกันว่าทำไมถึงชอบอาจจะเพราะครั้งหนึ่งเคยมีความสัมพันธ์กับผู้หญิงที่มีชื่อแปลว่า ดวงจันทร์อันเป็นที่รักก็ได้มั้ง“เลิกพูดถึงได้แล้วรำคาญ” เพราะไม่อยากจะฟังจึงตอบแบบนั้นแล้วส่งแก้วให้ไอ้ปาร์คที่ไม่ได้มีคู่มาเหมือนผมและทำหน้าที่ชงเหล้าวันนี้เมียมันไม่มาเพราะไปค่ายถ้ามาล

ช่วงเที่ยงของวันถัดมาผมมากินข้าวที่โรงอาหารตามปกติในโต๊ะมีกลุ่มเหมือนเดิมแล้วก็มีเพื่อนห้องผมด้วย ผมอยู่ห้องมอสี่ทับหนึ่งห้องนี้มีผู้ชายประมาณเก้าคนนอกนั้นเป็นผู้หญิงหมด คนที่มานั่งด้วยเป็นกลุ่มผู้หญิงในห้องเพราะว่าโรงอาหารคนเยอะ“น้องแอมป์ใช่มั้ยคะ” ระหว่างที่ผมกำลังตักข้าวเข้าปากอยู่นั้นก็มีคนเรียก “ที่ช่วยเพื่อนพี่เมื่อวาน”เงยหน้าขึ้นก็พบว่าเป็นพี่ผู้หญิงคนเมื่อวาน ถ้าจำไม่ผิดที่ไอ้ปาร์คบอกว่าชื่อพี่มินใช่มั้ยนะ ส่วนอีกคนไม่ใช่พี่โบว์คนนั้นแต่เป็นพี่พาลินญาติของไอ้ธีร์ผมเคยเห็นพี่เขาคุยกับมันตอนเปิดเทอมวันแรก“ครับ?” ผมรับคำพร้อมกับเลิกหัวคิ้วขึ้น ในมือของพี่มินมีแก้วน้ำอัดลมสองแก้วหนึ่งแก้วดูดไปแล้วอีกหนึ่งแก้วยังไม่พร่องลงไป“โบว์ฝากมาให้” ว่าแล้วก็วางแก้วน้ำที่ยังไม่ถูกดื่มไปลงให้ผม “โบว์คือคนที่น้องช่วยบังลูกบอลเมื่อวานไง โบว์บอกว่าอยากตอบแทน”ว่าจบพี่เขาก็บุ้ยหน้าทางโต๊ะหนึ่งที่อยู่ทางด้านซ้ายของผมเธอนั่งอยู่กับเพื่อนอีกหนึ่งคนที่ผมยังไม่รู้จักชื่อเธอกำลังคุยกับเพื่อนของเธออยู่ไม่ได้หันมาทางผม ในตอนนั้นผมเป็นเธอยิ้มด้วยทำไมยิ้มได้โลกสดใสแบบนี้วะ?“ขอบคุณครับ” ผมค้อมหัว “แต่ฝ

The past of Relationships [Begin] II“เพื่อนพี่ยังไม่แฟนค่ะ” กลายเป็นว่าแจนได้ตอบแทนฉันไปแล้วแต่ก็จริงนั่นแหละฉันไม่มีแฟน “ไม่มีคนคุยแล้วก็ไม่มีอะไรด้วยในตอนนี้”“เพื่อนคนไหนอ่ะธีร์ ใช่แอมป์ป่ะ” พาลินเป็นคนถามในขณะที่ฉันมองผ่านไหล่ของน้องธีร์ไปและเห็นว่าน้องแอมป์กำลังมองมาทางนี้เหมือนกัน“ใช่ครับ แอมป์ นั่นแหละ” น้องธีร์ตอบแล้วเร่งรัดฉันโดยการยื่นมือถือมาให้ เขาไม่ได้เปิดแอปพลิเคชันไหนเอาไว้ส่วนหน้าจอที่ใกล้สายตาคือเป็นปุ่มโฟนที่ให้กดเบอร์“ให้เลยโบว์ น้องแอมป์น่ะหล่อมากนะ สาวกรี๊ดเยอะเหมือนกัน” พาลินคะยั้นคะยอฉันส่วนน้องธีร์ก็กดดันฉันด้วยการมองค้างเอาไว้แถมยังยกมือถือค้างเอาไว้อีก บอกตามตรงน้องธีร์น่ะเขาเหมือนจะใช้สายตาเก่งนะ ถึงสีหน้าจะดูเรียบนิ่งและยืนรอแต่สายตากลับบอกว่าเร็วเท่าไหร่ยิ่งดี“โบว์ยังไม่มีใครคุยดูก็ไม่เสียหายนะ” มินก็ยังคงสนับสนุนอีกเช่นกัน ในช่วงที่กำลังขบคิดอยู่นั้นหนึ่งวิก็ดูจะยาวนานเกินไป ฉันมองผ่านไปยังคนที่อยู่อีกฟากฝั่งของถนนอีกครั้งหนึ่งและสบตากับแววตาที่ดูร้อนแรงของน้องแอมป์อีกหนึ่งครั้งสุดท้ายฉันเลือกที่จะหยิบมือถือจากน้องธีร์มากดเบอร์ตัวเองลงไป เขาขอบคุณฉั

Bow Chanthakarn talk“โบว์นี่น๊า น้องแอมป์ออกจะดูสนใจโบว์แต่โบว์เย็นชาจัง” ในระหว่างที่กำลังนั่งอยู่ร้านนมแถวโรงเรียนกับพาลินเธอก็พูดขึ้น“เราไม่ได้เย็นชานะ” ว่าจบก็ตักบราวนี่หน้าอัลมอนด์เข้าปากไปด้วย วันนี้ฉันก็ไม่มีเรียนพิเศษอีกเช่นกันคือปกติฉันจะเรียนวันเว้นวันน่ะแต่ถ้าวันไหนไม่มีก็จะไปกินขนมกับเพื่อนแล้วก็กลับบ้านโดยพี่บอสมารับหรือไม่ก็คุณพ่อคุณแม่มารับ ไม่บ่อยนักที่ต้องกลับเองเฉลี่ยเดือนละครั้งยังไม่รู้จะถึงมั้ยกริ๊ง~จังหวะเดียวกันนั้นประตูกระจกของร้านก็ถูกผลักเข้ามาและเสียงกระดิ่งที่ห้อยอยู่ด้านบนก็ดังแทรกเข้ามาในโสตประสาทของฉันแต่ฉันก็ไม่ได้หันไปดูนะ ที่รู้ว่าผลักเข้ามาเพราะว่ามันเป็นร้านที่ฉันมาบ่อยน่ะย่อมจำได้อยู่แล้ว“โบว์ๆ” พาลินที่นั่งหันหน้าไปทางประตูสะกิดแขนฉันที่กำลังสนใจแบบเรียนในไอแพด “ดูนั่นดิ”เธอว่าพร้อมกับบุ้ยหน้าไปทางประตูของร้านซึ่งอยู่ด้านหลังฉัน ฉันมุ่นคิ้วส่วนเธอไม่ได้บอกอะไรกับฉันทำให้ฉันต้องหันไปมองเอง ภาพที่เห็นคือน้องแอมป์กับเพื่อนเขาเหมือนเดิมนั่นแหละพอเจอก็ใจเต้นแรงอีกแล้วแฮะคือฉันยังไม่ค่อยพร้อมจะเจอน้องแอมป์เท่าไหร่นะถึงเราจะคุยกับผ่านมือและวิดีโอ

ช่วงดึกของหลายวันถัดมาฉันกำลังฉุกคิดว่าฉันควรจะเลิกคุยกับน้องแอมป์ดีมั้ยฉันกลัวทำให้ที่บ้านผิดหวังนะ ถึงแม้จะรู้สึกว่าได้ตกหลุมรักน้องเอาไปแล้วก็เถอะการสบตาแปดวินาทีในวันนั้นแปรเปลี่ยนเป็นการตกหลุมรักได้จริงๆ ฉันเฝ้ารอเวลาไปโรงเรียนเพื่อจะได้เจอหน้าเขา เฝ้ารอเวลาเย็นเพื่อที่จะได้คุยกัน ฉันแอบคุยลับๆ โดยที่ที่บ้านไม่รู้ถ้าแม่รู้จะต้องไม่โอเคแน่ๆ เลยแม่บอกฉันว่าตอนนี้ตั้งใจเรียนไปก่อนยังไม่ถึงเวลานี่นาถึงแม่กับพ่อจะไม่ได้เข้มงวดกับบางเรื่องแต่เรื่องเรียนและการใช้ชีวิตหลายอย่างก็ยังกดดันอยู่ดี ฉันเคยไปงานวันเกิดเพื่อนตอนกลางคืนแต่ให้ถึงเวลาที่กำหนดมีพ่อหรือแม่ไปรับและไปส่งด้วยชีวิตถูกวางไว้ในกรอบโดยแม่ตลอดมา บางครั้งดูน่าอึดอัดแต่ฉันก็พยายามปลอบใจว่าสิ่งที่แม่เลือกเอาไว้ให้มันดีที่สุด“โบว์!” ฉันถูกเรียกออกจากห้วงความคิดโดยเสียงของแม่ “แม่เรียกนานแล้วเหม่ออะไร”“.....” ฉันยังไม่ตอบแต่ตอนนี้จะกล้าตอบแม่ได้ยังไงในเมื่อฉันกำลังนึกถึงใครบางคนอยู่ตอนนี้ฉันนั่งอ่านหนังสืออยู่ข้างล่างของบ้านฉันแค่ไม่อยากอ่านในห้องเพราะมันอุดอู้น่ะนะพออยู่ในห้องก็ชอบแอบเล่นมือถือด้วย เดี๋ยวนี้สมาธิฉันหดหายม