Prologue

Prologue

“ปากมึงบอกว่าไม่อะไรแต่มึงเงียบเป็นเป่าสากเลยนะ” น้ำเสียงของไอ้สิงห์ดังแทรกเข้ามาในโสตประสาทของผมตอนที่เอาแต่จ้องมองแก้วเหล้าตรงหน้าด้วยอารมณ์เบื่อๆ

“เออเงียบแบบนี้กูกลัวนะ ให้ไอ้ธีร์มันเป็นใบ้คนเดียวก็พอมั้ง” ไอ้ปาร์คพูดแล้วก็ยังคงยื่นปากไปแซะไอ้ธีร์ที่นั่งจู๋จี๋กับเมียมันอยู่ข้างผม

“ขี้เกียจพูด” จบคำตอบก็ยกเหล้าขึ้นดื่มจนหมด

“แต่ลลินนี่น๊ามาทิ้งเพื่อนสุดแรร์ของกูได้ยังไง” ไอ้สิงห์พูดแล้วก็ลูบผมของลูกหยีแฟนมันไปด้วยคู่นี้พึ่งคบกันได้ไม่นานแต่คุยมาก่อนที่ผมจะเจอลลิน

ถามว่าลลินเป็นใครมีความสำคัญกับชีวิตผมยังไงก็ตอบได้เลยว่าไม่มีความสำคัญเพียงแต่เธอแค่ทิ้งผมและบอกว่ามีคู่หมั่นแล้วหลังจากวันเกิดผมและคบกันได้แค่หนึ่งวัน

ผมจีบเธอก่อนก็จริงเข้าหาเธอก่อนก็จริงเธอก็สวยดีแต่ผมชอบชื่อเธอ ลลินที่แปลว่าพระจันทร์ ไม่แน่ใจเหมือนกันว่าทำไมถึงชอบอาจจะเพราะครั้งหนึ่งเคยมีความสัมพันธ์กับผู้หญิงที่มีชื่อแปลว่า ดวงจันทร์อันเป็นที่รักก็ได้มั้ง

“เลิกพูดถึงได้แล้วรำคาญ” เพราะไม่อยากจะฟังจึงตอบแบบนั้นแล้วส่งแก้วให้ไอ้ปาร์คที่ไม่ได้มีคู่มาเหมือนผมและทำหน้าที่ชงเหล้าวันนี้เมียมันไม่มาเพราะไปค่ายถ้ามาละก็มีเหรอมันจะว่างมาสนใจผมเพราะเพื่อนผมมันหน้า ห...อ่ะครับ

“จะว่าไปมันก็เป็นเหมือนมันตอนเลิกกับพี่โบว์เลยเนอะ” ไอ้ปาร์คว่าต่อและเอ่ยถึงผู้หญิงที่ยังคงอยู่ความทรงจำผมมาตลอดห้าปี

“ไม่เหมือน” ผมเถียงเพราะลลินกับพี่โบว์ผมรู้สึกไม่เหมือนกันตอนนี้ผมโดนทิ้งแต่ตอนนั้นผมเป็นคนทิ้ง คนที่รู้เรื่องนี้ดีที่สุดคือไอ้ใบ้ธีร์ที่นั่งอยู่ข้างๆ ผมและมันปากหนักพอที่จะไม่เอ่ยถึง

“เออไม่เหมือนก็ไม่เหมือน” ไอ้ปาร์คส่งแก้วกลับมาก่อนจะเอนหลังพิงกับพนักเก้าอี้สายตามันก็สายส่องหาผู้หญิงทั้งชนแก้วทางไกลกับโต๊ะกลุ่มผู้หญิงที่อยู่โต๊ะแถวนี้ด้วยไม่นานคนหน้าหม้อแบบมันก็พูดพร้อมกับใบหน้ายิ้มกริ่ม “โต๊ะนั้นดีว่ะโดยเฉพาะคนสายเดี่ยวแดงแต่หน้าตาคุ้นๆ ว่ะ”

ผมไม่ได้สนใจมันและยกเหล้าขึ้นดื่มตามด้วยเอามือขึ้นมาดูสตอรี่ไอจีไปเรื่อยๆ โดยที่ไม่ได้ใส่ใจเพื่อนที่สนทนาแต่เสียงและประโยคพวกนั้นก็ยังคงคลอเคลียอยู่ในหูอยู่จนกระทั่งไปหยุดอยู่ที่สตอรี่ของผู้ใช้ที่ชื่อว่า iamminnie.23

ผมหยุดมองดูผู้หญิงที่อยู่ในคลิปวิดีโอสั้นๆ นั้นจนมันจะผ่านไปแต่ผมก็แตะให้มันเริ่มใหม่อีกครั้ง เธออยู่ในเสื้อสายเดี่ยวสีแดงเลือดหมูและกางเกงขาสั้นสีขาว มันทำให้ผมรู้สึกว่าจังหวะการเต้นของหัวใจแปลกไปจากเดิม

“มึงว่าใช่มั้ยไอ้ธีร์” ผมได้ยินเสียงของไอ้ปาร์คถามไอ้ธีร์แต่สายตายังจดจ้องไปที่มือถือแตะนิ้วโป้งลงบนบริเวณใบหน้าของเธอ

“ใช่ พี่โบว์” สิ้นเสียงไอ้ธีร์ผมก็

“พรืด แค่กๆ” อาการสำลักเหล้าที่จิบไปนิดๆ เมื่อกี้แล่นเข้ามาจนต้องวางมือถือลงแล้วหยิบทิชชู่มาซับออก

“ได้ยินชื่อถึงกับสำลักน้ำ” ไอ้ปาร์คแซวผม “ถ้าเห็นหน้าไม่ช็อคตายเหรอ”

ผมไม่ได้ตอบแต่ตวัดสายตามองมัน “พี่โบว์” คือผู้หญิงที่ผมไม่คิดจะเอ่ยถึงชื่อเธออีกเป็นเวลาหลายปีแต่เพราะอาการของผมนั้นแสดงออกจนเกินไปก็อดที่เพื่อนจะพูดถึงไม่ได้

“แอมป์” ไอ้ธีร์ที่นั่งอยู่ข้างผมส่งเสียงก่อนจะตบบ่าผมเสียงดัง “เก้านาฬิกา”

“เหี้ยไร” หัวคิ้วมุ่นเข้าหากันตามด้วยการหันมามองไอ้ธีร์แต่สายตาของมันกำลังบอกกับผมว่าให้หันไปตามที่มันบอก เก้านาฬิกาที่มันพูดหมายถึงทิศทางหลังจากมองไปก็พบกับกลุ่มผู้หญิงกลุ่มหนึ่งที่อยู่โต๊ะไม่ไกลกันมากเป็นกลุ่มผู้หญิงที่ตูจะดูโตกว่าพวกเราหนึ่งคนในนั้นเป็นคนที่อยู่ในสตอรี่ไอจีของพี่มินรุ่นพี่ที่โรงเรียนเก่าของผมเธอชื่อว่า “พี่โบว์”

ภาพอดีตสุดหวานชื่นของเราหลั่งไหลเข้ามาเหมือนหนังที่ฉายซ้ำ เธอเป็นเหมือนบ่วงคล้องคอผม ยังห่วงเธอยังนึกถึงเธอถึงระยะเวลาห้าปีเจอเธอไปแค่ไม่กี่ครั้ง เราเคยเดินสวนกันตอนข้ามถนนแต่เธอกลับมองผ่านไปราวกับผมเป็นอากาศ ผู้หญิงที่นุ่มนิ่มในวันนั้นกลายเป็นก้อนหินที่แข็งกร้าวในวันนี้ ไม่แน่ใจว่าอะไรทำให้เธอเปลี่ยนไปได้ขนาดนั้น แต่เธอก็ยังสบายดี

“ถ้าพี่เข้ามหาลัยแล้วแอมป์จะไม่เปลี่ยนไปใช่มั้ย แอมป์จะไม่มีคนอื่นใช่หรือเปล่า”

“ไม่เปลี่ยนไปหรอกแอมป์สัญญา” แต่ผมดันเป็นคนที่ผิดสัญญา

“สวยนะแฟนเก่าแอมป์เหรอ” น้ำเสียงของมีนาแฟนไอ้ธีร์ดังขึ้นมา

“ใช่” ไอ้ธีร์เป็นคนตอบ

“แฟนเก่าเจ้าของรอยสักคำว่า stay ที่มือมันไง” นี่เป็นเสียงของไอ้ปาร์ค

ผมหลุบตามองรอยสักที่มือซ้ายตัวอักษรเรียงรายตามนิ้วมาตั้งแต่นิ้วชี้ถึงนิ้วก้อยความทรงจำเก่าๆ ก็ไหลกลับเข้ามาอีกครั้ง แต่ถ้าให้เล่าคงต้องย้อนกลับไปเมื่อห้าปีก่อน

**** Stay = ยังคอย & ยังอยู่ ****