The past of Relationships [Begin] II 3/3

Bow Chanthakarn talk

“โบว์นี่น๊า น้องแอมป์ออกจะดูสนใจโบว์แต่โบว์เย็นชาจัง” ในระหว่างที่กำลังนั่งอยู่ร้านนมแถวโรงเรียนกับพาลินเธอก็พูดขึ้น

“เราไม่ได้เย็นชานะ” ว่าจบก็ตักบราวนี่หน้าอัลมอนด์เข้าปากไปด้วย วันนี้ฉันก็ไม่มีเรียนพิเศษอีกเช่นกันคือปกติฉันจะเรียนวันเว้นวันน่ะแต่ถ้าวันไหนไม่มีก็จะไปกินขนมกับเพื่อนแล้วก็กลับบ้านโดยพี่บอสมารับหรือไม่ก็คุณพ่อคุณแม่มารับ ไม่บ่อยนักที่ต้องกลับเองเฉลี่ยเดือนละครั้งยังไม่รู้จะถึงมั้ย

กริ๊ง~

จังหวะเดียวกันนั้นประตูกระจกของร้านก็ถูกผลักเข้ามาและเสียงกระดิ่งที่ห้อยอยู่ด้านบนก็ดังแทรกเข้ามาในโสตประสาทของฉันแต่ฉันก็ไม่ได้หันไปดูนะ ที่รู้ว่าผลักเข้ามาเพราะว่ามันเป็นร้านที่ฉันมาบ่อยน่ะย่อมจำได้อยู่แล้ว

“โบว์ๆ” พาลินที่นั่งหันหน้าไปทางประตูสะกิดแขนฉันที่กำลังสนใจแบบเรียนในไอแพด “ดูนั่นดิ”

เธอว่าพร้อมกับบุ้ยหน้าไปทางประตูของร้านซึ่งอยู่ด้านหลังฉัน ฉันมุ่นคิ้วส่วนเธอไม่ได้บอกอะไรกับฉันทำให้ฉันต้องหันไปมองเอง ภาพที่เห็นคือน้องแอมป์กับเพื่อนเขาเหมือนเดิมนั่นแหละ

พอเจอก็ใจเต้นแรงอีกแล้วแฮะ

คือฉันยังไม่ค่อยพร้อมจะเจอน้องแอมป์เท่าไหร่นะถึงเราจะคุยกับผ่านมือและวิดีโอคอลกันไปแล้วก็เถอะเรามีรังสีและมีออร่าอะไรแปลกๆ ที่ฉันบรรยายเป็นคำพูดไม่ได้

ขนาดสบตาผ่านการวิดีโอคอลยังทำเอาฉันใจเต้นไม่เป็นจังหวะเลยอย่าพูดถึงการสบตาแบบระยะประชิดเลยจะดีกว่า ฉันไม่น่าจะไหวนะ ถ้าเขาเป็นคนสายตาเยือกเย็นและดูไม่พูดแบบน้องธีร์ยังดีกว่า

ตัวฉันในวัยที่จะสิบแปดในอีกสามเดือนข้างหน้ายังไม่เคยสัมผัสกับความรู้สึกเร่าร้อนมาก่อนแต่พอนึกภาพออกว่ามันคืออะไรแล้วสายตาน้องแอมป์ก็ค่อนข้างอธิบายสิ่งนั้นได้ เป็นความเร่าร้อนที่ผสมความลึกลับของน้องธีร์และมีกลิ่นอายที่แพรวพราวแบบน้องปาร์คอยู่ด้วย

“บังเอิญจังเลยน๊า” พาลินยิ้มกริ่มก่อนจะยกโกโก้ปั่นขึ้นดื่มส่วนฉันก็เอาวานิลลานมสดปั่นมาดับความรู้สึกหนืดๆ ในลำคอบ้าง ไม่กี่วินาทีถัดมาร่างสูงโปร่งตามวัยของเด็กหนุ่มทั้งสามคนก็เดินมาหยุดข้างๆ โต๊ะของพวกเขา พาลินยิ้มอีกครั้งทำให้ฉันแอบคิดว่าคนที่บอกพิกัดอาจจะเป็นเพื่อนตัวดีคนนี้

น่าโกรธจริงๆ เลยพวกเพื่อนๆ ชอบทำให้ฉันบังเอิญเจอน้องแอมป์อยู่เรื่อย แต่โกรธไม่ลงหรอกก็พาลินน่ารักนี่นา

แต่อันที่จริงน้องธีร์อาจจะมีธุระกับพาลินก็ได้เขาเป็นญาติกันนี่เนอะ ไม่ก็น้องเขาอาจจะมาหาอะไรกินแล้วบังเอิญเจอเราเลยเข้ามาทักก็ได้ ช่างเถอะเนอะฉันไม่ควรคิดมากไป

“สวัสดีครับพี่สาวคนสวย” คนที่ทักเราก่อนคือน้องปาร์คตามเคยฉันแอบอิจฉาน้องปาร์คนะดูเป็นคนเฟรนด์ลี่ดีอะแล้วก็เข้าหาคนเก่งด้วย

“สวัสดีค่ะน้องปาร์คน้องธีร์น้องแอมป์” พาลินเป็นคนทักส่วนฉันก็กวาดสายตามองทุกคนพร้อมกับค้อมหัวให้หนึ่งที

“ดีครับพี่พาลิน พี่โบว์” น้องแอมป์ทักพาลินก่อนตามด้วยฉันและเห็นว่าเขาจ้องฉันด้วย

ด้วยความที่พาลินเองก็รู้จักกับน้องธีร์แล้วเคยพูดคุยกับสามหนุ่มตรงนี้แล้วก็เลยได้ความว่าทั้งสามพึ่งเลิกเล่นบอลเลยมาหาอะไรหวานๆ ทาน เลยมาที่นี่ฉันเองเมื่อถูกถามก็ตอบแต่ไม่ได้เป็นฝ่ายคุยก่อน

“พี่พาลินอยู่ชมรมเดียวกับผมแล้วก็ไอ้ธีร์ ผมไม่ค่อยเข้าใจงานที่อาจารย์อานนท์สั่งเลยครับพี่พาลินพอจะสอนได้มั้ยครับ” น้องปาร์คพูดต่อจะว่าไปทั้งสามก็ยังไม่ได้หาที่นั่งเลยนะ

“ได้ๆ พี่จะสอนให้ตอนนี้เลยมั้ย” พาลินถามส่วนเสียงพวกนี้ก็ยังคงคลอเคลียในหูฉันอยู่แล้วก็รู้สึกเหมือนถูกมองอยู่ตลอดเวลาด้วย

“ไปนั่งโต๊ะโน้นดีกว่าครับ” นี่เป็นเสียงของน้องธีร์จอมเงียบขรึมฉันแอบเห็นว่าน้องธีร์บุ้ยหน้าไปที่โต๊ะที่มีสามที่นั่งที่อยู่ถัดจากโต๊ะฉันไปสองโต๊ะ

“ได้นะสามคนพอดีเลย” พาลินว่า

“งั้นไอ้แอมป์มึงนั่งกับพี่โบว์รอไปก่อนนะ กูไปทำงานแป๊บ” นี่เป็นเสียงของน้องปาร์คส่วนฉันก็แบบอาร์คเรียล นี่มันดูจะไม่ค่อยบังเอิญเลยจริงๆ นะ

“โบว์นั่งรอกับน้องแอมป์ก่อนได้มั้ยเดี๋ยวเราขอสอนงานน้องแป๊บ” อ่าโดนถามแบบนี้มีหรือฉันจะกล้าขัดได้ เกรงใจนี่นา

“อื้ม” ฉันตอบรับโดยที่ไม่ได้หันไปมองหน้าคนที่ถูกบอกให้นั่งกับตนเลยสักนิดหลังจากพาลินเดินออกไปนั่งโต๊ะกับสองหนุ่มนั่นแล้ววินาทีถัดมาเก้าอี้ตรงข้ามฉันก็ถูกขยับแล้วถูกร่างของน้องแอมป์ลงมาแทน ไม่รู้จะเอาสายตาไปไว้ตรงไหนเลยแฮะ